Michel Poniatowski

Michel Casimir Jean Pierre Guillaume Marie-Andre Poniatowski (ur. 16 maja 1922 w Paryżu, zm. 15 stycznia 2002 w Le Rouret) – francuski polityk, urzędnik państwowy i samorządowiec, parlamentarzysta krajowy i europejski, minister.

Życiorys Przedstawiciel polskiej arystokratycznej rodziny Poniatowskich, syn Charles’a Casimira Poniatowskiego i Anne de Caraman-Chimay. Kształcił się w Lycée Saint-Louis-de-Gonzague. W trakcie II wojny światowej dołączył do ruchu oporu, w 1942 przez Hiszpanię dotarł do Afryki Północnej i zaciągnął się do wojsk Wolnej Francji. W 1943 został zrzucony na spadochronie do Francji, po czym dołączył do oddziału maquis w departamencie Drôme. Brał udział w walkach wyzwoleńczych, w trakcie których został ranny. Po wojnie studiował na Uniwersytecie Paryskim, uzyskując licencjat z prawa. Kształcił się również na University of Cambridge, a w 1948 został absolwentem École nationale d’administration.

Został zatrudniony w administracji państwowej jako urzędnik w ministerstwie finansów. Kierował gabinetem dyrektora ds. finansów w administracji Maroka, był też m.in. attaché finansowym w Waszyngtonie i Rabacie, a także współpracownikiem Pierre’a Pflimlina. W 1959 objął funkcję dyrektora biura Valéry’ego Giscarda d’Estaing, będącego wówczas sekretarzem stanu ds. finansów. Gdy ten w 1962 stanął na czele resortu finansów, Michel Poniatowski został jego specjalnym doradcą. Następnie od 1963 do 1967 był dyrektorem ds. ubezpieczeń w ministerstwie.

Podjął działalność polityczną w ramach ruchu Niezależnych Republikanów, przekształconego w ugrupowanie Fédération nationale des républicains indépendants. W latach 1975–1977 stał na czele tej federacji. W 1967, 1968 i 1973 uzyskiwał mandat posła do Zgromadzenia Narodowego. W 1971 został wybrany na mera L’Isle-Adam, którym pozostawał do 1999.

Od kwietnia 1973 do maja 1974 pełnił funkcję ministra zdrowia publicznego i ochrony socjalnej w dwóch gabinetach Pierre’a Messmera. Następnie do marca 1977 był ministrem stanu i ministrem spraw wewnętrznych w rządach Jacques’a Chiraca i Raymonda Barre. W okresie kierowania przez niego resortem spraw wewnętrznych w grudniu 1976 doszło do zabójstwa deputowanego Jeana de Broglie. W następnym miesiącu „L’Express” zarzucił ministrowi, że został poinformowany o zagrożeniu dla życia posła, jednak nie podjął żadnych działań ochronnych. Sam Michel Poniatowski pomimo braku dowodów publicznie oskarżył o udział w zbrodni restauratora Patricka de Ribemonta. Sprawa istotnie zaszkodziła jego reputacji, narażając go na zarzuty próby zatuszowania skandalu.

Michel Poniatowski nie znalazł się w składzie kolejnego gabinetu. W 1977 Valéry Giscard d’Estaing mianował go osobistym wysłannikiem prezydenta w randze ambasadora, obowiązki te wykonywał do 1981. Kontynuował także działalność partyjną, należał do powstałej na bazie FNRI Partii Republikańskiej. Z inicjatywy prezydenta wziął udział w zorganizowaniu Unii na rzecz Demokracji Francuskiej. W 1978 nie uzyskał mandatu poselskiego, przegrywając z socjalistą Alainem Richardem. W 1979 i 1984 był wybierany do Parlamentu Europejskiego I i II kadencji, w którym zasiadał do 1989. Od 1989 do 1995 wchodził w skład Senatu. Na początku lat 90. zaczął publicznie opowiadać się za zawieraniem porozumień wyborczych z Frontem Narodowym, co zostało odrzucone przez liderów centrum i prawicy. Pod koniec lat 90. opuścił UDF, dołączył następnie do prawicowej inicjatywy politycznej Charles’ Millona.

Życie prywatne Był żonaty z Gilberte de Chavagnac; miał czworo dzieci. Jego synowie Axel i Ladislas również zaangażowali się w działalność polityczną.

Odznaczenia Oficer Legii Honorowej Kawaler Orderu Narodowego Zasługi Medal Wojskowy

Przypisy

Kategoria:Absolwenci École nationale d’administration w Paryżu Kategoria:Członkowie francuskiego ruchu oporu Kategoria:Francuscy ministrowie (V Republika) Kategoria:Francuscy ministrowie spraw wewnętrznych Kategoria:Francuscy ministrowie zdrowia Kategoria:Francuscy parlamentarzyści (V Republika) Kategoria:Francuscy samorządowcy Kategoria:Francuscy senatorowie Kategoria:Francuzi pochodzenia polskiego Kategoria:Odznaczeni Medalem Wojskowym (Francja) Kategoria:Odznaczeni Orderem Narodowym Zasługi (Francja) Kategoria:Oficerowie Legii Honorowej Kategoria:Politycy polskiego pochodzenia Kategoria:Politycy Unii na rzecz Demokracji Francuskiej Kategoria:Ludzie związani z L’Isle-Adam Kategoria:Ludzie urodzeni w Paryżu Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 2002 Kategoria:Francuscy posłowie do Parlamentu Europejskiego I kadencji Kategoria:Francuscy posłowie do Parlamentu Europejskiego II kadencji