thumb|Grób Tadeusza Ettera na Cmentarzu Miłostowo w Poznaniu Tadeusz Etter (ur. 16 maja 1911 w Poznaniu, zm. 18 grudnia 1984 tamże) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy poznański w latach 1959–1984.
Życiorys Urodził się 16 maja 1911 w Poznaniu. Kształcił się w Gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Studia filozoficzne odbył w Gnieźnie, a teologiczne w Poznaniu. 17 czerwca 1934 został wyświęcony na prezbitera przez kardynała Augusta Hlonda, arcybiskupa metropolitę gnieźnieńskiego i poznańskiego. Inkardynowany został do archidiecezji poznańskiej.
Pracował jako wikariusz w Bninie, następnie został prefektem w Collegium Marianum w Poznaniu. Po wybuchu II wojny światowej był wikariuszem Parafii św. Marcina w Poznaniu. W kwietniu 1940 został aresztowany przez funkcjonariuszy Gestapo, był więziony w siedzibie tajnej policji i w Forcie VII w Poznaniu, a następnie w obozach koncentracyjnych w Dachau i w Gusen. Pracował w kamieniołomach. Został wyzwolony w 1945. Był kapelanem obozu repatriantów. W 1947 powrócił do archidiecezji. Pracował jako katecheta i kapelan szpitala wojskowego, a po usunięciu nauki religii ze szkół nauczał jej w parafii farnej w Poznaniu. W 1956 objął funkcję redaktora naczelnego „Biblioteki Kaznodziejskiej”, którą pełnił do śmierci. Był też sędzią sądu metropolitalnego.
16 lipca 1959 papież Jan XXIII mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji poznańskiej ze stolicą tytularną Bonitza. Święcenia biskupie przyjął 25 października 1959 w Archikatedrze Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Poznaniu. Konsekrował go arcybiskup Antoni Baraniak, któremu asystowali Edmund Nowicki, biskup koadiutor gdański, i Franciszek Jedwabski, biskup pomocniczy poznański. Jako dewizę biskupią przyjął słowa Fiat voluntas Tua (Bądź wola Twoja). Sprawował urząd wikariusza generalnego archidiecezji, był kanonikiem kapituły poznańskiej.
W ramach prac Episkopatu Polski należał do Komisji Katechetycznej, Komisji Maryjnej i Komisji ds. KUL. W 1963 brał udział w II sesji Soboru Watykańskiego II.
Był współkonsekratorem podczas sakr biskupów poznańskich: Mariana Przykuckiego (1974), Stanisława Napierały (1980) i Zdzisława Fortuniaka (1982).
Zmarł 18 grudnia 1984 w Poznaniu. 22 grudnia 1984 został pochowany w kwaterze kanoników kapituły metropolitalnej na Cmentarzu Miłostowo w Poznaniu.
Przypisy Pole 4.
Bibliografia
Kategoria:Biskupi poznańscy Kategoria:Uczestnicy soboru watykańskiego II Kategoria:Więźniowie KL Dachau Kategoria:Więźniowie KL Mauthausen-Gusen Kategoria:Pochowani na cmentarzu Miłostowo w Poznaniu Kategoria:Ludzie urodzeni w Poznaniu Kategoria:Urodzeni w 1911 Kategoria:Zmarli w 1984