Marlewo – część Poznania, leżąca na terenie osiedla samorządowego Starołęka-Minikowo-Marlewo. Sąsiaduje ze Starołęką Wielką i Minikowem.

Nazwa Obecna część miasta Poznań o nazwie Marlewo była kiedyś osobną wsią położoną 7,5 km na południe od Starego Rynku w Poznaniu. W granicach miasta Poznania znalazła się od ok. 1900. Miejscowość pierwotnie była związana z Wielkopolską. Ma metrykę średniowieczną i istnieje co najmniej od drugiej połowy XIII wieku. Po raz pierwszy odnotowana została w języku staropolskim w łacińskim dokumencie z 1296 gdzie odnotowano ją pod obecną nazwą „Marlewo”, 1466 „Marlewo”, 1789 „Marlewo”.

Według językoznawców, wydawców encyklopedycznego słownika „Słownika historyczno-geograficznego województwa poznańskiego w średniowieczu” nazwa miejscowości Marlewo pochodzi od antroponimu „Marel” formy imion „Marek” lub „Marcin” z dodanym sufiksem „-ewo”. Wśród ludu używano także gwarowych odmian „marlevo, -va, marleski”.

Po rozbiorach Polski w XVIII, XIX i XX wieku odnotowano niemiecką nazwę "Dreiershof" oraz polską "Marlewo". W latach 1882-1803 i 1804 odnotowano polską nazwę „Marlewo”. Nazwę tą odnotowano również w 1885. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w okresie międzywojennym w czasie kiedy Wielkopolska znajdowała się w granicach II RP. W 1921 przywrócona została polska nazwa „Marlewo”.

Historia Miejscowość była wsią kościelną, a przejściowo rycerską. Od 1320 wieś leżała w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Koronie Królestwa Polskiego. W 1296 odnotowana w parafii Głuszyna.

Pierwszy zapis związany ze wsią pochodzi z 1296 kiedy Mikołaj Przedpełkowic, herbu Łodzia dał biskupowi poznańskiemu Janowi Gerbiczowi oraz kapitule katedry poznańskiej wieś Główczyn (prawdopodobnie Główczyn koło Żerkowa w powiecie pyzdrskim), a otrzymał od nich w zamian wieś Marlewo. W 1296 biskup poznański Jan Gerbicz erygował kolegiatę w Głuszynie uposażoną przez wojewodę kaliskiego komesa Mikołaja i wówczas do uposażenia jednego z kanonikatów należała także dziedzina Marlewo wraz z dziesięcinami.

W 1429 Jan zwany Chojnica kanonik w Głuszynie wydzierżawił Tomisławowi Gądkowskiemu dziedzicowi w Starołęce część Marlewa stanowiącą uposażenie jego kanonikatu w Głuszynie na 4 lata za 3 grzywny oraz za 3 wiardunki rocznie. Dzierżawca zobowiązał się strzec granic wspomnianej części Marlewa, a wraz z nim podobne zobowiązanie złożyli również miejscowi wieśniacy: Wojciech Koczel i Jan Głąb. W 1466 kanonik Stanisław Witkowski prebendariusz w Głuszynie wydzierżawił na rok 8 kmieciom z Garaszewa opuszczoną dziedzinę Marlewo. Według umowy każdy z nich miał zapłacić jeden wiardunek w ramach tej dzierżawy.

Miejscowość nie występuje w Liber beneficiorum archidiecezji gnieźnieńskiej ani w rejestrach poborowych z XVI wieku. Pojawia się natomiast ponownie w rejestrze ofiary dziesiątego grosza z 1789. Widnieje także na mapach Perthéersa i Gillego z końca XVIII wieku oraz na mapach współczesnych. Historycy nie mają pewności, czy obecne położenie Marlewa odpowiada ściśle położeniu średniowiecznej dziedziny Marlewo.

Dzielnica zabudowana głównie domami jednorodzinnymi położona jest w okolicy ul. Ożarowskiej i Czernichowskiej.

W roku 1994 tomik poetycki Marlewo wydał Dariusz Sośnicki.

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Zobacz też Marlewo Rów Minikowski

Kategoria:Osiedle Starołęka-Minikowo-Marlewo