thumb|200px|Minister obrony narodowej gen. armii Florian Siwicki (z prawej) przyjmuje gen. bryg. doc. dr. Norberta Michtę w związku z jego przejściem w stan spoczynku, Warszawa, 14 października 1985 thumb|200px|Grób Norberta Michty na cmentarzu komunalnym Północnym Norbert Michta (ur. 28 lutego 1923 w Janowicach, zm. 22 września 2016Wyszukiwarka grobów – warszawskie cmentarze. w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego, zastępca szefa Głównego Zarządu Politycznego WP, doktor habilitowany nauk humanistycznych (1979), historyk wojskowości oraz polskiego ruchu robotniczego.
Życiorys Pochodził z Kielecczyzny. Syn Wojciecha (1895–1937), z zawodu muzykanta – klarnecisty i szewca, podczas I wojny światowej członka Polskiej Organizacji Wojskowej, uczestnika obrony Lwowa, żołnierza 25 pułku piechoty w 1920 roku, a w latach 1923–1937 członka radykalnego ruchu ludowego, odznaczonego Krzyżem Niepodległości oraz Stefanii z domu Biały (1902–1965), działaczki społecznejJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom II: I–M, Toruń 2010, s. 504..
W latach okupacji pracował jako robotnik w Spółdzielni Spożywców „Dobrobyt” w Janowicach, co zbliżyło go do ugrupowań lewicowej konspiracji. Wkrótce został zastępcą komendanta Polskiej Organizacji Patriotycznej „Młody Orzeł”, następnie instruktorem oddziału wypadowego Ludowej Straży Bezpieczeństwa „Burza” Batalionów Chłopskich, a w latach 1944–1945 zastępcą komendanta Dzielnicy Armii Ludowej „Jadwiga” oraz oficerem propagandy Okręgu AL „Wiślica”. Współdziałał bezpośrednio z radzieckim zgrupowaniem partyzanckim „Awangarda”.
W 1945, po ukończeniu Centralnej Szkoły Partyjnej PPR w Łodzi, został sekretarzem Komitetu Powiatowego PPR w Miechowie, a następnie starszym instruktorem Wydziału Organizacyjnego Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Krakowie. W 1947 mianowany na stopień podporucznika za udział w walkach partyzanckich. Po krótkim okresie sprawowania funkcji II sekretarza KW PZPR w Gdańsku został w 1950 powołany do służby wojskowej w stopniu podpułkownika i wyznaczony na stanowisko zastępcy komendanta Powszechnej Organizacji „Służba Polsce”, a następnie zastępcy szefa Zarządu Politycznego Pomorskiego Okręgu Wojskowego. W sierpniu 1950 wszedł również w skład Rady Naczelnej i Zarządu Głównego Związku Młodzieży PolskiejZakończenie obrad Plenum Rady Naczelnej ZMP, „Trybuna Ludu”, nr 212, 4 sierpnia 1950, s. 1..
Przez kilka lat, począwszy od 1953, pełnił służbę w uczelniach wojskowych, m.in. w Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego. Jednocześnie prowadził seminaria i wykłady z historii ruchu robotniczego i historii religii. W 1956 awansowany do stopnia pułkownika.
W 1957 usunięty z zawodowej służby wojskowej za popieranie nacjonalistycznej grupy natolińskiej w partii, wybrany II sekretarzem Komitetu Dzielnicowego PZPR „Starówka” w Warszawie. Jednocześnie w latach 1957–1960 ukończył studia na Wydziale Historyczno-Socjologicznym Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPR i uzyskał tytuł magistra.
W 1960 powrócił do wojska i po ukończeniu Wyższego Kursu Doskonalenia Oficerów w Akademii Sztabu Generalnego WP objął funkcję zastępcy komendanta Wojskowej Akademii Technicznej ds. politycznych. Wchodził również w skład Komisji Rewizyjnej Polskiego Towarzystwa Religioznawczego.
W latach 1966–1967 pełnił obowiązki starszego doradcy wojskowego w Międzynarodowej Komisji Kontroli i Nadzoru w Laosie. W grudniu 1968 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych na Uniwersytecie Wrocławskim. W latach 1970–1972 był docentem i zastępcą komendanta Wojskowego Instytutu Historycznego ds. naukowych. W latach 1972–1976 był zastępcą szefa Głównego Zarządu Politycznego WP ds. szkolnictwa wojskowego. W październiku 1972 uzyskał awans na stopień generała brygady. Akt nominacyjny wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL prof. Henryk Jabłoński.
W okresie od 1976 do 1981 reprezentował Ministerstwo Obrony Narodowej w Polskiej Akademii Nauk jako szef Delegatury MON przy Prezydium PAN. Był m.in. członkiem Komitetu Nauk Historycznych PAN, członkiem Zespołu Partyjnego Komitetu Nauk Historycznych PAN, członkiem Komitetu Nauk Polarnych PAN oraz członkiem kolegium redakcyjnego wielotomowej Historii Polskiego Ruchu Robotniczego. Był także wiceprzewodniczącym Zespołu Koordynacyjnego Wyższego Szkolnictwa Wojskowego, członkiem Rady Naczelnej Towarzystwa „Polonia” oraz wiceprzewodniczącym Komisji Nauki w tej Radzie. Był również przewodniczącym Centralnego Związku Lektorów Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.
W 1979 uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych na Uniwersytecie Śląskim. W okresie tzw. pierwszej „Solidarności” (1980–1981) oraz stanu wojennego (1981–1983) był jednym z czołowych publicystów atakujących NSZZ „Solidarność”. Jego artykuły publikowane były w dzienniku KC PZPR „Trybuna Ludu”, dzienniku Wojska Polskiego „Żołnierz Wolności” oraz w tygodniku „Rzeczywistość”. W tym okresie należał również do Klubu Partyjnej Inteligencji Twórczej „Warszawa 80”.
Był długoletnim członkiem Komitetu Redakcyjnego kwartalnika KC PZPR „Z Pola Walki”, w którym publikowano artykuły na temat historii polskiego i międzynarodowego ruchu robotniczego i komunistycznego.
W latach 1981–1984 był rektorem Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPR, która kształciła wyższe kadry partyjne. Z tej funkcji został odwołany po wyjeździe jego brata Gabriela, działacza NSZZ Solidarność, internowanego w stanie wojennym, na pobyt stały do USAJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom II: I–M, Toruń 2010, s. 507..
Działacz PPR i PZPR. Delegat na VII Zjazd PZPR (grudzień 1975). W latach 1981–1983 był członkiem Komisji KC PZPR powołanej dla wyjaśnienia przyczyn i przebiegu konfliktów społecznych w dziejach Polski Ludowej„Trybuna Robotnicza”, nr 177 (11.529), 4–6 września 1981, s. 2.. W październiku 1981 powołany przez Plenum Komitetu Centralnego PZPR w skład Zespołu dla przygotowania naukowej syntezy dziejów polskiego ruchu robotniczego„Trybuna Robotnicza”, nr 208, 19 października 1981, s. 2.. W latach 80. był także członkiem Rady Naukowej Instytutu Podstawowych Problemów Marksizmu-LeninizmuPosiedzenie Rady Naukowej IPPML przy KC PZPR /w/ "Rzeczpospolita", nr 8, 10 stycznia 1984, s. 2. oraz członkiem Komisji Ideologicznej Komitetu Centralnego PZPRPosiedzenie Komisji Ideologicznej KC PZPR /w/ "Życie Warszawy", nr 241, 16 października 1981, s. 2.. W latach 1974–1985 był członkiem Prezydium Zarządu Głównego ZBoWiD. W latach 1974–1983 członek Prezydium Zarządu Głównego, a od 1983 członek Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.
14 października 1985 został oficjalnie pożegnany przez ministra obrony narodowej gen. armii Floriana Siwickiego oraz szefa GZP WP, wiceministra obrony narodowej gen. broni dr Józefa Baryłę w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej i przejściem w stan spoczynkuMinister obrony narodowej przyjął gen. bryg. dr hab. Norberta Michtę, "Żołnierz Wolności", nr 241, 15 października 1985, s. 2..
W latach 1985–1987 był konsulem Generalnym PRL w Rostocku (NRD).
W maju 1999 wszedł w skład Rady Naukowej Instytutu Naukowego Związku Żołnierzy Ludowego Wojska Polskiego im. generała Edwina Rozłubirskiego„Wojsko Ludowe”, nr 12–26, Warszawa, wrzesień 1999, s. 29.. W stanie spoczynku działał również w Klubie Generałów WP15 lat Klubu Generałów Wojska Polskiego 1996-2011, Warszawa 2011, s. 43..
Został pochowany na warszawskim Cmentarzu Północnym.
W jego dorobku publikacyjnym znajdują się prace monograficzne, studia i rozprawy, artykuły naukowe i popularnonaukowe, recenzje i dokumentalna literatura historyczna.
Życie prywatne Mieszkał w Warszawie. Od 1946 żonaty z Marianną z domu Marzec (1929–2017). Małżeństwo miało dwóch synówJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. III: M–S, Toruń 2010, s. 508..
Ordery i odznaczeniaJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom II: I–M, Toruń 2010, s. 504–508. Order Sztandaru Pracy I klasy (1984)Zakończenie roku akademickiego /w/ "Rzeczpospolita", nr 151, 26 czerwca 1984, s. 5. Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1972) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (12 czerwca 1946) „za zasługi położone w walce z okupantem i udział w pracach konspiracyjnych w okresie okupacji”. Krzyż Walecznych Krzyż Partyzancki Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal 10-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju” Brązowy Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju” Odznaka „Za Zasługi dla ZBoWiD” (1982)Odznaczenia dla kombatantów, "Za Wolność i Lud", nr 19, 31 lipca 1982, s. 14. Złota Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (1967)Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, nr 13, 15 sierpnia 1967, s. 1–2. Medal za Długoletnią Ofiarną Służbę (1985) Medal Pamiątkowy „100 lat Polskiego Ruchu Robotniczego” Odznaka „Zasłużony Działacz SZMW” Order Czerwonego Sztandaru (ZSRR, 1973) Medal jubileuszowy „Czterdziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” (ZSRR, 1985) Medal jubileuszowy „Trzydziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” (ZSRR, 1975)
Nagrody II Nagroda w Ogólnopolskim Konkursie na Wspomnienia Działaczy Ruchu Robotniczego „40 lat PZPR” (1989)„Trybuna Robotnicza”, nr 20 (14.658), 21 stycznia 1989, s. 1. Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki Nagroda Trybuny Ludu za upowszechnianie ideologii partii i za wkład w rozwój badań społecznych (1982)Nagrody "Trybuny Ludu" 1981-1982, "Trybuna Ludu", nr 227, 24 września 1982, s. 3. Nagroda Trybuny Robotniczej
Publikacje książkowe Julian Marchlewski. Żywy symbol przyjaźni polsko-radzieckiej, Warszawa: Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej 1970. Wspomnienia znad Nidzicy, Warszawa: Książka i Wiedza 1970. Notatki z Indochin. Laos, Wietnam, Kambodża, Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1973. Z lat walki, Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1975 (wyd. 2 – 1988). Julian Baltazar Marchlewski. Teoretyk i działacz rewolucyjny, Warszawa: Zarząd Propagandy i Agitacji Głównego Zarządu Politycznego WP 1975. Julian Marchlewski. Polska – naród – socjalizm, Łódź Państwowe Wydawnictwo Naukowe 1975. Julian Marchlewski, Ludzie, czasy, idee, wyboru dokonali Z. Marchlewska, E. Michnowska, N. Michta, przedm. N. Michta, Warszawa: Książka i Wiedza 1973 (wyd. 2 popr. i uzup. – 1977). Julian Marchlewski, Warszawa: Wydawnictwo Iskry 1979. Polityczne uwarunkowania narodzin Drugiej Rzeczypospolitej (listopad 1918-styczeń 1919), przedmowa Tadeusz Cieślak, Warszawa: Książka i Wiedza 1980. Nadszedł czas prawdy, Warszawa: Książka i Wiedza 1982. Julian Baltazar Marchlewski, Refleksje i aforyzmy, opracowanie wyboru i noty biograficznej, Warszawa: Książka i Wiedza 1982. (współautor: Jan Sobczak), Postacie z przełomu wieków. Z kręgu działaczy SDKPiL, Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza 1983. Julian Marchlewski, Warszawa: Książka i Wiedza 1984. Rozbieżności i rozłam w SDKPiL, Warszawa: Książka i Wiedza 1987. Niebo przesłania się chmurami. Zapiski grudzień 1975–czerwiec 1976, Warszawa: Wydawnictwo Spółdzielcze 1987. Pomruki burzy i złudna tęcza. Zapiski czerwiec 1976 – październik 1978, Warszawa: Wydawnictwo Spółdzielcze 1987. Nie rzucim ziemi, skąd nasz ród..., Warszawa: Warsgraf Oficyna Wydawniczo-Poligraficzna 2004. (współautor: Jan Sobczak) Stanisław Trusiewicz-Zalewski (1871–1918). Zapomniany polemista i apostata doktryny Róży Luksemburg, Elbląg: Elbląska Uczelnia Humanistyczno-Ekonomiczna 2004. Mąż stanu, wybitny polityk, przywódca ruchu ludowego. W 60-tą rocznicę śmierci Wincentego Witosa (1945–2005), Warszawa: Wydawnictwo Fundacja Innowacja 2005.