Antonio Lotti (ur. w 5 stycznia 1667 w Wenecji, zm. 5 stycznia 1740 tamże) – włoski kompozytor, organista i śpiewak; uczeń Giovanniego Legrenziego, przedstawiciel szkoły weneckiej.
Życiorys Swoją muzyczną edukację rozpoczął 30 maja 1689 od pełnienia funkcji śpiewaka (alt) w bazylice św. Marka w Wenecji. 6 sierpnia 1690 został asystentem drugiego organisty, a od 31 maja 1692 – drugim organistą. 17 sierpnia 1704 został pierwszym organistą otrzymując tytuł primo maestro di cappella; funkcję tę pełnił do 1736.
W 1717 przeprowadził się do Drezna, gdzie przebywał na dworze elektora saskiego Augusta II. Tam też powstała jego najbardziej znana opera Teofane.
W 1719 powrócił do Wenecji. Po powrocie Lotti nie napisał już żadnej opery. W 1736 roku objął posadę kapelmistrza przy bazylice św. Marka w Wenecji.
Jego muzyka stanowi pomost pomiędzy późnym barokiem, a wczesnym klasycyzmem.
Żoną Lottiego była znana włoska sopranistka Santa Stella.
Twórczość Opery Il trionfo dell'innocenza (1693, Wenecja) Tirsi tylko Akt I, Antonio Caldara – Akt II, Attilio Ariosti – Akt III, 1696, Wenecja) Sidonio (1706, Wenecja) Achille placato (1707, Wenecja) Teuzzone (1707, Neapol) wyst. późn. jako L’inganno vinto dalla ragione (1708, Neapol) Il vincitor generoso (1709, Wenecja) Il comando non inteso et ubbidito (1710, Wenecja) La ninfa Apollo (muzyka we współpracy z Francesco Gasparini, 1710, Wenecja) Isacio tiranno (1710, Wenecja) Il tradimento traditor di se stesso (1711, Wenecja) wyst. późn. jako Artaserse, re di Persia (1713, Neapol) La forza del sangue (1711, Wenecja) L'infedeltà punita (muzyka we współpracy z Carlo Francesco Pollarolo, 1712, Wenecja) Porsenna (1713, Wenecja) Irene augusta (1713, Wenecja) Polidoro (1713, Wenecja) Foca superbo (1716, Wenecja) Ciro in Babilonia (1716) Costantino (1716, Wiedeń) Alessandro Severo (1717, Wenecja) Giove in Argo (1717, Drezno) Ascanio ovvero Gli odi delusi dal sangue (1718, Drezno) Teofane (1719, Drezno) Li quattro elementi (1719, Drezno)
Inne dzieła sceniczne Le rovine di Troja (intermezzo) (1707, Wenecja) Dragontana e Policrone (intermezzo) (1707, Wenecja) Cortulla e Lardone (intermezzo), wyst. późn. jako Melissa vendicata (1707, Wenecja) Ama più chi men si crede (melodrama pastorale) (1709, Wenecja) Griletta e Serpillo (intermezzo)
twórczość religijna thumb|300px|Antonio Lotti, Kyrie z Missa Brevis d-moll msze: Missa Sapientiae g-moll Missa Brevis d-moll Msza F-dur Msza a-moll Msza C-dur oratoria La Giuditta (1701) Il voto crudele (1712) Triumphus fidei (1712) L'umiltà coronata in Esther (1714) Il ritorno di Tobia (1723) Gioas, re di Giuda Judith motety Inne: Requiem F-dur Miserere d-moll
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Antonio Lotti – biografia, msze, motety (ang.) Antonio Lotti – biografia (ang.)
Kategoria:Artyści związani z Wenecją Kategoria:Włoscy kompozytorzy baroku Kategoria:Urodzeni w 1666 Kategoria:Zmarli w 1740 Kategoria:Ludzie urodzeni w Hanowerze