Giovanni Domenico de Cupis (ur. 1493, zm. 10 grudnia 1553 w Rzymie) – włoski kardynał.
Życiorys Był synem Bernardino de Cupisa i Lucrezii Normanni. Jego matka była kochanką papieża Juliusza II i miała z nim córkę Felice della Rovere. Juliusz II zrobił z Giovanniego swojego sekretarza, a Leon X w 1517 podniósł go do rangi kardynała.
Administrator diecezji Trani (1517–1551), Macerata e Recanati (1528–1535), Adria (od 1528), Nardo (1532–1536), Montepeloso (1532–1537) i Camerino (1535–1537. Biskup Albano (1531–1532), Palestriny (1532–1535), Porto e Santa Rufina (1535–1537) i Ostia e Velletri (od 1537). Konsekrowany 21 grudnia 1531 przez Klemensa VII. Należał do komisji kardynalskich do spraw organizacji soboru powszechnego (Sobór trydencki), ds. krucjaty przeciw Imperium osmańskiemu i ds. reformy Kurii Rzymskiej. Przewodniczył konklawe 1549–1550. Archiprezbiter bazyliki laterańskiej w Rzymie, brał udział w obchodach roku jubileuszowego 1550. Za pontyfikatu Juliusza III działał jako protektor Szkocji i Francji. Przyjaźnił się z założycielem zakonu jezuitów Ignacym Loyolą.
W młodości prowadził bardzo rozwiązłe życie – miał czwórkę naturalnych dzieci, jednak pod koniec życia stał się człowiekiem bardzo religijnym. Z powodu jego pobożności i łaskawości wobec innych nadano mu przydomek ottima tra i mortari.
Bibliografia The Cardinals of the Holy Roman Church. Biographical Dictionary
Kategoria:Włoscy kardynałowie XVI wieku Kategoria:Urodzeni w 1493 Kategoria:Zmarli w 1553 Kategoria:Kardynałowie z nominacji Leona X Kategoria:Ludzie urodzeni w Rzymie