Imje chong (임제종) – koreańska szkoła sŏn (chin. chan, jap. zen, wiet. thiền), będąca odpowiednikiem chińskiej tradycji linji.

Historia Powstała ona w XIV wieku, po powrocie trzech koreańskich mnichów sŏn z Chin, podbitych przez Mongołów. Byli nimi: T’aego Poŭ (1310–1382), Naong Hyegun (1320–1376) i Kyonghan (1299–1375). Otrzymali oni swoje przekazy Dharmy od chińskich nauczycieli ze szkoły yangqi, jednego z dwu odgałęzień szkoły linji.

Podstawową metodą praktyki było hwadu (chin. huatou), technika stworzona przez chińskiego mistrza chan Dahui Zonggao, włączona do swych nauk przez mistrza Chinula i rozwinięta przez tych trzech mistrzów imje. Byli oni spadkobiercami wszystkich dziewięciu górskich szkół sŏn i w związku ze zjednoczeniowymi tendencjami w sŏn, praktyka konganowa (chin. Koanowa; jap. kōanowa) stała się dominującą siłą w koreańskim buddyzmie sŏn. Te zmiany dały mu nową siłę i do 1392 r. znów przeżywał on okres rozkwitu. W tym to właśnie roku T’aego zjednoczył wszystkie szkoły sŏn. Tradycja imje okazała się tak mocna, że zdominowała typ nauczania nowo powstałej chogye chong (szkoły chogye). Wytyczony kierunek przeważył również w późniejszym okresie, gdy na skutek prześladowań buddyzmu przez konfucjańskie władze, do szkoły chogye dołączyły również i inne ortodoksyjne, scholastyczne szkoły koreańskiego buddyzmu.

Reaktywacja tradycji imje W obliczu stopniowego podporządkowywania buddyzmu koreańskiego japońskiemu buddyzmowi, kulminacja czego nastąpiła ok. 1910 r., szereg mnichów, takich jak np. Han Yong'un (1879–1944), Pak Hanyŏng (1870–1948), O Sŏngwŏl, Chin Chinŭng, To Chinho zaczęło poważnie myśleć o ponownym ukształtowaniu tożsamości, historii i tradycji buddyjskiej. Nie mogli zaakceptować, że buddyzm koreański, który przecież w wielkim stopniu odziedziczył tradycję imje, czyli linjizong przeniesioną z Chin, będzie teraz przemieniony w tradycję sōtō. Chociaż koreańscy mnisi i japońscy misjonarze doszli już wcześniej do porozumienia, że medytacja jest nadrzędną praktyką nad wszelkimi innymi formami praktyki, to jednak było coś nowego w tym, iż mnisi ci, przedkładali tą specyficzną tradycję koreańskiego buddyzmu, ponad praktykami tradycji sōtōHwansoo Ilmee Kim: Empire of the Dharma, str. 261.

11 lutego 1911 r. mnisi sprzeciwiający się przymierzu ze szkołą sōtō poprowadzili spotkanie, na którym przedstawili plany ustanowienia nowej szkoły - imje, oraz centralnego urzędu religii. Oskarżono także "inną grupę" mnichów (czyli Wŏn chong) o złamanie jedności sanghi przez skierowanie koreańskiego buddyzmu w ręce sōtō. Szkoła imje określiła się jako nowoczesna religia, bez przesądów, powszechna, niesekciarska i niepolityczna. Wystosowano także petycję do kolonialnego gubernatora o oficjalne uznanieHwansoo Ilmee Kim: Empire of the Dharma, str. 262.

Wkrótce buddyzm koreański został zdominowany przez dwie siły: wŏn chong i imje chong. Okazało się, że Świątynne Rozporządzenia ustanowione w 1911 r. nie miały ani jednego przepisu, który by stał na przeszkodzie istnieniu tych dwu szkół i wkrótce kolonialny rząd przekonał się o własnej krótkowzroczności. Dlatego w czerwcu 1912 r. rozkazał obu tradycjom się rozwiązać.

Linia przekazu Jest to zarazem linia przekazu Dharmy szkoły Chogye Pierwsza liczba: kolejność w linii przekazu od Buddy. Druga liczba: kolejność linii przekazu od Bodhidharmy. Trzecia liczba: kolejność linii przekazu w danym kraju (w Korei od T’aego Poŭ), (w USA Seung Sahna – w tym wypadku 4 liczba) 56/29. Shiwu Qinggong (Shishi) (1272–1352) 57/30/1. T’aego Poŭ (1301–1382) Korea. Szkoły imje i chogye 58/31/2. Hwanam Honsu (1320–1392) 59/32/3. Kugok Kakhun (bd) (Kwigok Kagun) 60/33/4. Pyŏkke Chŭngsim (zm. ok. 1492) 61/34/5. Pyŏksong Chiŏm (1464–1534) 62/35/6. Kyongsong Ilson (1482–1568) 62/35/6. Puyong Yŏnggwan (1485–1567) 63/36/7. Sosan Taesa Ch'ŏnghŏ Hyujŏng (1520–1604) 64/37/8. Samyung Songgun (1544–1609) 64/37/8. Pyŏngyang ŏnggi 65/38/9. Pungjung Hŏnsim 66/39/10. Wŏldam Sŏlje 67/40/11. Hwansŏng Chian 68/41/12. Hoam Chejŏng 69/42/13. Chŏngbong Kŏan 70/43/14. Yulbong Chŏnghwa 71/44/15. Kŭmhŏ Pŏpjŏm 72/45/16. Yŏngam Heŏng 73/46/17. Yŏngwŏl Pongyu 74/47/18. Manhwa Posŏn 75/48/19. Kyŏnghŏ Sŏng’u (1849–1912) 76/49/20. Yongsong (1864–1940) 76/49/20. Suwŏl (1855–1928) 76/49/20. Hanam Chungwŏn (1876–1951) 76/49/20. Hyewŏl Haemyong (1861–1937) 76/49/20. Mangong Wŏlmyŏn (1872–1946) 77/50/21. Mansŏng (1897–1975) mistrzyni sŏn 77/50/21. Myori Pŏphui (1887–1975) mistrzyni sŏn 78/51/22. Songyong (1903–1994) mistrzyni sŏn 77/50/21. Haeam Hyŏnmu (1866–1985) 77/50/21. Paekcho (1893–1986) 77/50/21. Kobong Kyŏnguk (1890–1961) 78/51/22. Songil (mniszka) 78/51/22. Kyeju (mniszka) 78/51/22. Sedung (mniszka) 78/51/22/1. Sŭngsan Haengwon (1927–2004) także w pisowni Seung Sahn; USA szkoła Kwanŭm 79/52/23/2. Sŏnghyang (Barbara Rhodes) USA 79/52/23/2. Wubong (Jacob Perl) Niemcy, Korea 80/53/24/3. Bonshim (Aleksandra Porter) Polska 80/53/24/3. Ja An (Bogusława Malinowska) Wielka Brytania, Polska 79/52/23/2. Daebong Korea 79/52/23/2. Wukwang (Richard Shrobe) USA 79/52/23/2. Daekwang USA 80/53/24/3. Bonyo (Grażyna Perl) Francja 79/52/23/2. Haekwang (Stanley Lombardo) USA 79/52/23/2. Bonhaeng (Mark Houghton) USA 79/52/23/2. Bonyŏn (Jane McLaughlin-Dobisz) USA 79/52/23/2. Bonsŏng (Jeff Kitzes) USA 79/52/23/2. Daekwan Hongkong (mniszka) 79/52/23/2. Daejin Korea 79/52/23/2. Chong Gak Shim Korea 79/52/23/2. Dae Sŏn Haeng Korea

Zobacz też chogye chong linji

Przypisy

Bibliografia

Robert E. Buswell Jr. The Zen Monastic Experience. Princeton University Press. Princeton, 1992. Shim Jae-ryong. Korean Buddhism. Tradition and Transformation. Jimoondang Publishing Company. Seoul, 1999

Kategoria:Szkoły buddyzmu sŏn Kategoria:Filozofia buddyjska