Mieszko lubuski (ur. pomiędzy 1223 a 1227, zm. 1242) – książę lubuski 1241–1242.
Mieszko był drugim pod względem starszeństwa synem księcia śląskiego Henryka II Pobożnego i królewny czeskiej Anny. Kiedy dnia 9 kwietnia 1241 roku Henryk II poniósł śmierć w bitwie pod Legnicą, Mieszko był już w wieku w którym uznano go za pełnoletniego (a więc miał minimum czternaście lat). Kronikarz wielkopolski wymieniając synów Henryka II Pobożnego określa księcia przydomkiem "Lubuski" – istnieje więc duże prawdopodobieństwo, że właśnie ta ziemia stanowiła dzielnicę Henrykowica wydzieloną mu przez najstarszego Bolesława II Rogatkę. Miała być to dzielnica tymczasowa do momentu dorośnięcia do wieku sprawnego do sprawowania rządów pozostałych braci. Mieszko nie dożył jednak tej chwili, gdyż zmarł najpewniej w 1242 roku. Książę lubuski nie miał dzieci i nigdy się nie ożenił. Spoczął w kościele św. Piotra w LubuszuKronika Wielkopolska, rozdz. 88, s. 163..
Przypisy
Bibliografia Historische Kommission für Schlesien (Hrsg.): Geschichte Schlesiens. Band 1: Ludwig Petry, Josef Joachim Menzel, Winfried Irgang (Hrsg.): Von der Urzeit bis zum Jahre 1526. 5., durchgesehene Auflage. Thorbecke, Sigmaringen 1988, , S. 107–112.
Kategoria:Urodzeni w XIII wieku Kategoria:Zmarli w 1242 Kategoria:Piastowie wrocławscy i legnicko-brzescy