Carlo Rezzonico (ur. 25 kwietnia 1724 w Wenecji, zm. 26 stycznia 1799 w Rzymie) – włoski kardynał, bratanek papieża Klemensa XIII.
Życiorys W 1758 mianowany przez niego kardynałem i sekretarzem ds. Memoriałów (petycji). W latach 1758–1763 stał na czele Kancelarii Apostolskiej, a od 1763 był kamerlingiem Świętego Kościoła Rzymskiego. Był członkiem powołanej w 1767 roku przez papieża Klemensa XIII w związku z groźbą przyznania praw dysydentom Kongregacji do Spraw PolskichWojciech Kęder, Kryzys wokół sprawy dysydenckiej a sprawa suwerenności Rzeczypospolitej w latach 1764-1767, w: Rzeczpospolita wielu wyznań, Kraków 2004, s. 372.. W 1773 uzyskał promocję do rangi biskupa suburbikarnej diecezji Sabina i przyjął sakrę biskupią z rąk kardynała Giovanni Francesco Albani. Brał udział w konklawe 1769 i Konklawe 1774–1775. Biskup Porto e Santa Rufina od 1776. Archiprezbiter bazyliki laterańskiej od stycznia 1781. W styczniu 1777 mianowany sekretarzem Kongregacji Rzymskiej i Powszechnej Inkwizycji, stał na jej czele aż do śmierci. Został pochowany w swym kościele tytularnym S. Marci.
Przypisy
Bibliografia Carlo Rezzonico
Kategoria:Członkowie Kongregacji do Spraw Polskich Kategoria:Kardynałowie sekretarze Kongregacji Świętego Oficjum Kategoria:Włoscy kardynałowie XVIII wieku Kategoria:Włoscy inkwizytorzy Kategoria:Urodzeni w 1724 Kategoria:Zmarli w 1799 Kategoria:Kardynałowie z nominacji Klemensa XIII Kategoria:Ludzie urodzeni w Wenecji