thumb|Grób Romana Zimanda na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej w Warszawie Roman Zimand ps. „Leopolita” (ur. 16 listopada 1926 we Lwowie, zm. 8 kwietnia 1992 w Warszawie) – polski krytyk literacki, historyk literatury i publicysta żydowskiego pochodzenia.
Życiorys Pochodził z rodziny właściciela tartaku w Kamionce Strumiłowej. Jego ojca aresztowali Sowieci w 1940. W latach 1940–1945 przebywał wraz z matką na zesłaniu w Kazachstanie. Początkowo uczęszczał tam do polskiego gimnazjum, a następnie do rosyjskiego technikum felczerskiego. Po powrocie do Polski osiedlił się we Wrocławiu. Początkowo studiował medycynę, a następnie przeniósł się na socjologię (Wydział Humanistyczny Uniwersytetu Wrocławskiego), gdzie udzielał się w organizacjach lewicowychJustyna Błażejowska, Trudna biografia. Roman Zimand „Leopolita” (1926–1992), „Biuletyn IPN”, nr 7–8/2020, s. 189–190, ISSN 1641-9561..
W 1945 był publicystą „Trybuny Dolnośląskiej”. Od 1945 do 1948 należał do Polskiej Partii Robotniczej, a od 1948 do 1957 do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1948 do 1949 był sekretarzem redakcji „Po prostu”. Od 1949 do 1950 pracował jako redaktor w Wydziale Wydawniczym Centralnej Szkoły PZPR. Od 1951 do 1954 wykładał materializm historyczny i estetykę marksistowską na Uniwersytecie Warszawskim, w Akademii Sztuk Pięknych oraz w Instytucie Kształcenia Kadr Naukowych przy KC PZPR. Od 1954 do 1958 był redaktorem „Trybuny Ludu”.
W latach 1956–1957 ponownie był redaktorem tygodnika „Po Prostu”. Następnie w latach 1958–1992 pracował w Instytucie Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk. W 1972 otrzymał tytuł profesora. Współpracownik paryskiej Kultury, gdzie publikował pod pseudonimem Leopolita. Współpracownik Polskiego Porozumienia Niepodległościowego. W 1980 był jednym z założycieli Towarzystwa Popierania i Krzewienia Nauki. Sprowadzał z zagranicy zakazany sprzęt poligraficzny, organizował pomoc finansową dla rodzin represjonowanych.
Po wprowadzeniu stanu wojennego w 1981 internowany i od tego roku objęty zakazem publikacji.
Pochowany na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej w Warszawie (kwatera 2, rząd 9)Grób Romana Zimanda w bazie danych Cmentarza Żydowskiego przy ul. Okopowej w Warszawie., kwatera 2, rząd 10..
Odznaczony pośmiertnie Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego postanowieniem z dnia 18 lutego 2009M.P. z 2009 r. nr 32, poz. 457 „za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za działalność na rzecz przemian demokratycznych, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i społecznej”..
Twórczość 1961: Trzy studia o Boyu 1964: Dekadentyzm warszawski 1979: W nocy od 12 do 5 rano nie spałem 1981: Trzy szkice z lat 1978–1979 1982: Miłosz, Tyrmand, Zinowiew 1983: Teksty cywilne przez Leopolitę 1984: Wojna i spokój 1985: Orwell i o nim 1987: Moim zdaniem; Las rzeczy politycznych 1989: Czas normalizacji 1990: Diarysta Stefan Ż. 1992: Materiał dowodowy – szkice drugie
Przypisy
Bibliografia Nota biograficzna w Encyklopedii Solidarności
Kategoria:Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Działacze PPN Kategoria:Dziennikarze objęci zakazem publikacji w Polsce Ludowej Kategoria:Internowani w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej 1981–1982 Kategoria:Ludzie związani z paryską „Kulturą” Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu żydowskim na Woli w Warszawie Kategoria:Politycy PPR Kategoria:Polscy krytycy literaccy Kategoria:Polscy zesłańcy w Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Urodzeni w 1926 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Zmarli w 1992