Rozyglitazon – organiczny związek chemiczny, lek stosowany w leczeniu cukrzycy, należący do doustnych leków hipoglikemizujących (grupa tiazolidynodionów).
Mechanizm działania Rozyglitazon jest wybiórczym agonistą jądrowego receptora aktywowanego przez proliferatory peroksysomów typu γ (PPAR-γ, ), zlokalizowanego na granicy jądra komórkowego i cytoplazmy. Aktywacja receptora PPAR-γ prowadzi do transkrypcji genów biorących udział w procesach syntezy, transportu i wykorzystania glukozy oraz regulujących metabolizm kwasów tłuszczowych.
Działając na receptory PPAR-γ rozyglitazon zmniejsza insulinooporność w adipocytach, miocytach mięśni szkieletowych i hepatocytach. Lek zmniejsza insulinemię, zapotrzebowanie na insulinę endogenną, stężenie wolnych kwasów tłuszczowych i glukozy we krwi.
Farmakokinetyka Dostępność biologiczna rozyglitazonu po podaniu doustnym wynosi blisko 100%. Lek niemal całkowicie (99,8%) wiąże się z białkami osocza. Metabolizm leku zachodzi głównie przy udziale izoenzymu cytochromu P450 CYP2C8, w małym stopniu CYP2C9; polega na N-demetylacji i hydroksylacji, a następnie koniugacji z kwasem siarkowym i glukuronowym. Głównym metabolitem jest para-hydroksysiarczan rozyglitazonu. Wydalanie leku zachodzi głównie po zmetabolizowaniu, jest powolne i w przypadku długotrwałego leczenia lek może ulegać kumulacji w organizmie.
Wskazania W Polsce lek zarejestrowany jest do skojarzonego leczenia cukrzycy typu 2. Inne wskazania to: monoterapia cukrzycy typu 2 u chorych, u których nie uzyskano zadowalającej kontroli glikemii za pomocą diety i ćwiczeń fizycznych i u których nie można zastosować metforminy ze względu na nietolerancję albo przeciwwskazania, zwłaszcza jeśli występuje u nich nadwaga. leczenie skojarzone z pochodną sulfonylomocznika chorych na cukrzycę typu 2, u których podczas monoterapii za pomocą największych tolerowanych dawek pochodnej sulfonylomocznika nie uzyskano właściwej kontroli glikemii w przypadku nietolerancji metforminy lub przeciwwskazań do jej stosowania. Leczenie skojarzone z metforminą i pochodną sulfonylomocznika chorych na cukrzycę typu 2 (szczególnie chorych z nadwagą) w przypadku niewystarczającej kontroli glikemii podczas leczenia skojarzonego za pomocą metforminy i pochodnej sulfonylomocznika.
Przeciwwskazania Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu niewydolność krążenia lub niewydolność krążenia w wywiadzie (I–IV stopnia według NYHA) niewydolność wątroby
Działania niepożądane Działania niepożądane występujące w monoterapii: niedokrwistość (często) hipercholesterolemia (często) hiperlipidemia (niezbyt często) hipertriglicerydemia (niezbyt często) zwiększenie masy ciała (niezbyt często) zwiększony apetyt (niezbyt często) parestezje (niezbyt często) wzdęcia (niezbyt często) glukozuria (niezbyt często)
Działania niepożądane występujące w terapii skojarzonej z metforminą: niedokrwistość (często) hipoglikemia (często) wzdęcia (często) nudności i wymioty (często) zapalenie błony śluzowej żołądka (często) hiperlipidemia (niezbyt często) zaostrzenie przebiegu cukrzycy (niezbyt często) hipercholesterolemia (niezbyt często) zwiększenie masy ciała (niezbyt często) anoreksja (niezbyt często) zaparcia (niezbyt często) obrzęki (niezbyt często)
Działania niepożądane występujące w terapii skojarzonej z pochodną sulfonylomocznika: małopłytkowość (często) niedokrwistość (często) hipoglikemia (często) zwiększenie masy ciała (często) hiperlipidemia (często) zawroty głowy (często) obrzęki (często) leukopenia (niezbyt często) hipercholesterolemia (niezbyt często) hipertriglicerydemia (niezbyt często) zwiększony apetyt (niezbyt często) duszność (niezbyt często) wzdęcia (niezbyt często) zaburzenia czynności wątroby (niezbyt często) obrzęk twarzy (niezbyt często) uczucie zmęczenia (niezbyt często)
Stosowanie w okresie ciąży i laktacji Kategoria C. Nie stosować w ciąży i okresie karmienia piersią. Cukrzyca ciężarnych jest wskazaniem do leczenia insuliną.
Dawkowanie Lek podaje się doustnie. Początkowa dawka wynosi zwykle 4 mg na dobę, po 2 miesiącach w razie potrzeby można zwiększyć dawkę do 8 mg. Lek stosuje się 1 lub 2 razy na dobę, niezależnie od posiłków. Nie ma konieczności modyfikowania dawki u pacjentów w podeszłym wieku i u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym upośledzeniem czynności nerek.
Preparaty Avandia – tabletki powlekane po 4 i 8 mg (wycofany ze sprzedaży w Europie w 2010 r.).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Aminopirydyny Kategoria:Etery z podstawioną grupą fenylową Kategoria:Imidy Kategoria:Leki przeciwcukrzycowe Kategoria:Tiazolidyny