Bolesław Dypoldowic (czes. Boleslav, przezwisko polskie SzepiołkaPrzezwisko Szepiołka wskazuje na wadę wymowy (seplenienie) → M. Arcta Słownik Staropolski/Szepiołka, ur. 1182/1183 w Margrabstwie Moraw, zm. 9 kwietnia 1241 w bitwie pod Legnicą) – czeski książę z dynastii Przemyślidów, syn Dypolda II i Adelajdy Zbysławy, brat Dypolda III Borzywoja, Sobiesława i Ottona.
Życiorys Około 1202 roku został wraz z braćmi wypędzony z Królestwa Czech przez króla Przemysła Ottokara I, lecz powrócił w roku 1204. W 1229 i 1230 roku wspólnie z bratem Sobiesławem uczestniczył w walkach księcia Henryka I Brodatego z arcybiskupem magdeburskim, Albrechtem, o ziemię lubuską. Prawdopodobnie, choć nie ma na to bezpośredniego dowodu Bolesław brał udział w walkach Brodatego o Kraków (Małopolskę). Po raz drugi został wygnany z Czech w 1233 lub 1234 roku przez króla Wacława I. Udał się wówczas na dwór Henryka I Brodatego.
9 kwietnia 1241 roku dowodząc jednym z hufców składającym się z rycerstwa morawskiego, joannitów, templariuszy oraz niemieckich górników ze Złotoryi i Lwówka, poległ w bitwie pod Legnicą jako bezdzietny kawaler:
Bolesław Dypoldowic pochowany został w klasztorze Cystersów w Lubiążu.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dypoldowice Kategoria:Ofiary wojen Kategoria:Urodzeni w XII wieku Kategoria:Zmarli w 1241