ING Groep N.V. – holenderska międzynarodowa korporacja bankowo-finansowa z siedzibą w Amsterdamie. Jej główne obszary działalności to: bankowość detaliczna, bankowość bezpośrednia, bankowość komercyjna, bankowość inwestycyjna, bankowość korporacyjna, bankowość prywatna, oraz zarządzanie aktywami. Z aktywami o wartości 1.316 miliardów euro (stan na marzec 2026), ING plasuje się w czołówce największych banków na świecie.
ING jest holenderskim członkiem konsorcjum Inter-Alpha Group of Banks zrzeszającym 11 czołowych banków europejskich. Flagowy bank Grupy ING, ING Bank, znajduje się na liście globalnych banków o znaczeniu systemowym od momentu utworzenia listy w 2011 r. Bank został uznany za instytucję znaczącą od czasu wejścia w życie Europejskiego Nadzoru Bankowego pod koniec 2014 r. i w związku z tym podlega bezpośredniemu nadzorowi Europejskiego Banku Centralnego.
W pierwszym kwartale 2026 roku ING obsługiwała 40,8 mln klientów na dziewięciu rynkach detalicznych oraz w szerszej działalności bankowości korporacyjnej. Grupa jest składnikiem indeksu giełdowego Euro Stoxx 50. W grudniu 2019 roku długoterminowe zadłużenie firmy wynosiło 150 mld euro. ING to skrót od („Międzynarodowa Grupa Holenderska”). Logo ING nawiązuje do holenderskiej symboliki, używanej przez kilka poprzedniczek spółki ING. Pierwotny symbol niebieskiego lwa został odświeżony w 2000 roku i zastąpiony pomarańczowym wariantem w latach 2007–2009.
Historia Początki w ubezpieczeniach i bankowości mały|Reformowany kościół z cmentarzem w Koog aan de Zaan, gdzie w 1743 roku założono fundusz pogrzebowy, od którego zaczęła się historia ING|skala Korzenie Grupy ING sięgają dwóch dużych holenderskich firm ubezpieczeniowych oraz usług bankowych rządu holenderskiego. Najstarszym poprzednikiem Grupy był lokalny fundusz bractwa pogrzebowego Kooger Doodenbos, założony w 1743 roku przez dziewięć osób w miejscowości Koog aan de Zaan w Holandii Północnej. Mężczyźni zawarli wówczas między sobą umowę „na gromadzenie i deponowanie funduszy przeznaczonych na godny pochówek każdej ze stron umowy”.
W 1820 roku zasoby funduszu w kwocie 300 guldenów zostały przelane do kasy oszczędnościowej, a w 1835 roku postanowiono nie rozdzielać nadwyżki budżetowej, lecz zdeponować ją w banku lub zainwestować w papiery wartościowe. W 1949 roku, gdy kapitał ubezpieczony wniesiony do Kooger Doodenbos sięgał 30 915 guldenów i 229 kontraktów, fundusz połączył się z towarzystwem ubezpieczeń na życie Vesta z siedzibą w Arnhem, oferującym świadczenia z tytułu urodzenia dziecka. Seria dalszych przejęć ostatecznie połączyła kolejne spółki ubezpieczeniowe w firmę Nationale-Nederlanden.
Korzenie ubezpieczeniowe mały|lewo|Budynek Towarzystwa Ubezpieczeń od Ognia Niderlandów 1845 roku na placu Munplein w Amsterdamie, ok. 1890 r. 12 kwietnia 1845, za zgodą króla Wilhelma II, powstało towarzystwo ubezpieczeń od ognia Assurantie Maatschappij tegen Brandschade de Nederlanden van 1845 („Towarzystwo Ubezpieczeń od Ognia Niderlandów 1845 roku”). Firma stała się wiodącym holenderskim towarzystwem ubezpieczeniowym, otwierając w 1857 roku pierwszą zagraniczną agencję w Batawii (obecnie Dżakarta), a do 1900 roku posiadała oddziały w 139 lokalizacjach na całym świecie. Później zmieniła nazwę na De Nederlanden van 1845.
Dwie dekady później, w 1863 roku, w Rotterdamie założono towarzystwo ubezpieczeń na życie Nationale Levensverzekerings Bank („Narodowy Bank Ubezpieczeń na Życie”). Od 1932 roku obie firmy współpracowały ze sobą w zakresie ubezpieczeń grupowych i emerytalnych, a w 1938 roku De Nederlanden van 1845 przejęła swojego pierwszego zagranicznego ubezpieczyciela, belgijskiego De Vaderlandsche. Podczas II wojny światowej biura obu firm zostały zbombardowane, a 46 pracowników zginęło. Obie firmy, wówczas dwóch największych ubezpieczycieli w kraju, połączyły się 3 kwietnia 1963 roku, tworząc Nationale-Nederlanden. Nowa grupa znacząco rozszerzyła działalność na arenie międzynarodowej w latach 70. i 80. XX wieku, wprowadzając w 1970 roku pomarańczowe logo z literą N. W 1986 roku Nationale-Nederlanden rozszerzyło swoje portfolio o sektor bankowy, stając się jedynym właścicielem podupadającego banku hipotecznego Westland-Utrecht Hypotheekbank.
Korzenie bankowe mały|Johan Herman Carel Bussing, nowo mianowany dyrektor Rijkspostspaarbank, przy swoim biurku, 1913 W kwietniu 1881 roku utworzono Rijkspostspaarbank, którego ustawowym zadaniem było zapewnienie możliwości oszczędzania populacji Holandii poprzez wykorzystanie istniejącej sieci urzędów pocztowych w systemie oszczędności pocztowych, aby zachęcić pracowników do oszczędzania. Około 1916 roku utworzono zarządzany przez miasto Gemeentegiro Amsterdam (GGA), centralizujący miejskie transakcje gotówkowe w Amsterdamie, co otworzyło usługi dla osób prywatnych w 1918 roku. W 1961 roku GGA został pierwszym bankiem w Holandii, który wydał plastikowe karty płatnicze (giropassen), a w 1969 roku wprowadził pierwszy w kraju bankomat, zainstalowany w nowej dzielnicy Amsterdamu Bijlmermeer. link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Roofoverval_op_bijkantoor_Nederlandse_Middenstands_Bank_Beethovenstraat,_Amsterd,_Bestanddeelnr_924-0492.jpg|mały|Oddział Nederlandse Middenstands Bank przy Beethovenstraat w Amsterdamie, na zdjęciu w 1970 r. W 1918 roku utworzono Postcheque- en Girodienst (PCGD) jako część państwowej firmy telekomunikacyjnej PTT, tworząc pierwsze w Holandii krajowe usługi płatnicze oparte na przelewach giro, umożliwiające pracującym rodzinom oraz małym i średnim przedsiębiorstwom zarządzanie swoimi dochodami i wydatkami za pośrednictwem urzędów pocztowych. W 1965 roku PCGD stał się pierwszym w pełni zautomatyzowanym systemem płatności giro na świecie, a w 1979 roku przejął GGA, podporządkowując miejskie usługi płatności giro w Amsterdamie administracji krajowej. Państwowe pocztowe usługi finansowe zostały objęte nadzorem ostrożnościowym holenderskiego banku centralnego od 1979 roku. Podczas II wojny światowej rząd holenderski przejął 86% kapitału NMB, a jego stopniowa prywatyzacja trwała do przełomu lat 80. i 90.
Równolegle, w 1927 roku, w wyniku fuzji kilku instytucji, powstał Nederlandsche Middenstands Bank (NMB), którego celem było udzielanie kredytów przedsiębiorstwom z klasy średniej oraz małym i średnim przedsiębiorstwom w Holandii i za granicą, po kryzysie bankowym w Holandii na początku lat dwudziestych XX wieku. W latach sześćdziesiątych XX wieku NMB coraz bardziej koncentrował się na rynku detalicznym i rozszerzał działalność na rynki międzynarodowe. W 1994 roku nazwę NMB zmieniono na ING. mały|Książę Bernhard otwiera nowy budynek NMB w Amsterdamie, czerwiec 1974 r. W 1986 roku Rijkspostspaarbank i PCGD połączyły się, tworząc jeden podmiot bankowy Postbank, który miał ponad 7,5 miliona prywatnych posiadaczy kont. W tym samym roku Postbank wprowadził Girotel, pierwszy elektroniczny system bankowości osobistej w Holandii (do 2006 roku przekształcił się w platformę internetową MijnPostbank, z której korzystało 2 miliony klientów). Rząd holenderski formalnie sprywatyzował Postbank w 1987 roku, po czym bank wszedł na wolny rynek, podlegając ograniczeniom zakazującym mu udzielania pożyczek komercyjnych, obrotu papierami wartościowymi przedsiębiorstw i sprzedaży ubezpieczeń – limitom, które ograniczyły jego zdolność do konkurowania jako niezależny bank komercyjny. W 1989 roku Postbank połączył się z NMB, tworząc NMB Postbank Groep, która stała się jednym z pięciu największych holenderskich banków tamtych czasów.
Fuzja i utworzenie Grupy ING mały|Bankomaty Postbanku na Potterstraat, obok głównego urzędu pocztowego w Utrechcie, w 2008 roku W 1991 roku działalność bankowa NMB Postbank Groep i działalność ubezpieczeniowa Nationale-Nederlanden połączyły się, tworząc Grupę ING. Fuzja, zakończona 4 marca 1991 roku, była możliwa dzięki liberalizacji holenderskiego prawa finansowego w 1990 roku, która zezwoliła na współwłasność instytucji bankowych i ubezpieczeniowych. Dekadę wcześniej, w 1981 roku, Nationale-Nederlanden i towarzystwo ubezpieczeniowe Aegon uratowały borykające się z problemami regionalne banki hipoteczne. Posunięcie to ułatwił minister finansów, co uznano za pierwszy krok w kierunku zniesienia zakazu fuzji międzysektorowych w Holandii.
Nowo utworzona grupa przyjęła model bancassurance, dystrybuując produkty ubezpieczeniowe Nationale-Nederlanden za pośrednictwem rozległej bazy depozytów detalicznych Postbanku. Liberalizacja z 1990 roku uczyniła Holandię pionierem w dziedzinie bancassurance, a szybki rozwój konglomeratów, takich jak ING, doprowadził do podpisania Protokołu z 1990 roku, który nakazywał ścisłą współpracę i wymianę informacji między organami nadzoru bankowego i ubezpieczeniowego. Aad Jacobs pełnił funkcję pierwszego przewodniczącego zarządu grupy, integrując usługi dla małych i średnich przedsiębiorstw z NMB, masowe depozyty detaliczne z Postbanku oraz rynek ubezpieczeń Nationale-Nederlanden.
Ekspansja międzynarodowa i przejęcia upright=1.8|link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:ING_Group_structure.svg|alt=Chart showing the formation of the ING Group|mały|Schemat przedstawiający formowanie Grupy ING Od momentu założenia Grupa ING rozwijała się dzięki stałemu programowi przejęć. W połowie lat 90. ING poszerzyło swoje możliwości zarządzania aktywami poprzez zakup banków Parcom (1994) i Clarion (1998), a także rozszerzyło działalność w zakresie ubezpieczeń dzięki akwizycji towarzystw Wellington (1995) oraz Equitable of Iowa (1997, za kwotę 2,2 mld dolarów). W 1998 roku ING sprzedało swoją amerykańską spółkę zależną zajmującą się ubezpieczeniami ogólnymi, Netherlands Insurance Group of Cos., brytyjskiemu ubezpieczycielowi Guardian Royal Exchange Group za 775 mln dolarów, jednocześnie nabywając kanadyjską firmę ubezpieczeniową Guardian za 375 mln dolarów.
Operacje bankowe zostały wzmocnione również poprzez przejęcia Furman Selz (za 600 milionów dolarów), Bank Mendes Gans oraz Bank Brussels Lambert – przejęte po złożeniu przez ING oferty w 1997 r. o wartości 4,68 miliarda dolarów, za zgodą Komisji Europejskiej udzieloną w styczniu 1998, co ugruntowało wiodącą pozycję ING na rynku belgijskim. W 1999 r. ING przejął niemiecki BHF-Bank oraz Canadian Group Underwriters.
Początek lat 2000. przyniósł dalszą ekspansję geograficzną: usługi finansowe i międzynarodowa część amerykańskiego ubezpieczyciela Aetna (za 7,7 mld dolarów), ReliaStar (za 6,1 mld dolarów) (obie w 2000 r.), Seguros Comercial América w Ameryce Łacińskiej (2001), Bank Śląski w Polsce (2001) oraz bank DiBa w Niemczech (2002). W 2004 r. ING dodał Alliance of Canada do swojego portfela ubezpieczeniowego, a Rodamco Asia do swoich operacji zarządzania aktywami. W tym samym roku zgodził się sprzedać większość ING BHF-Bank niemieckiemu bankowi Sal. Oppenheim za 600 mln euro, przenosząc 6 mld euro w aktywach ważonych ryzykiem i około 1800 pracowników, zachowując jednocześnie niektóre aktywa pod nazwą ING Bank Deutschland i sprzedając oddział w Londynie bankowi Deutsche Postbank. mały|Budynek Marnix przy Avenue Marnix w Brukseli, zaprojektowany przez Gordona Bunshafta, od 1965 roku siedziba Banku Brussels Lambert, przejętego przez ING w 1998 roku Przy rozszerzaniu działalności detalicznej za granicą, w ING wykorzystano sprawdzony wcześniej w NMB Postbank model biznesowy bankowości bezpośredniej do uruchomienia bankowości bezpośredniej w innych krajach. Pierwszy tego typu bank powstał w Kanadzie w 1997 roku jako ING Bank of Canada, a wkrótce potem w innych krajach, w tym w USA, Wielkiej Brytanii, Niemczech, Hiszpanii, Włoszech, Francji i Australii. W lipcu 2007 roku ING zapłacił 1,3 miliarda dolarów za produkty emerytalne Banco Santander w Ameryce Łacińskiej, stając się drugim co do wielkości w tamtym regionie po BBVA i zwiększając fundusze zarządzane w Ameryce Łacińskiej do 35,5 miliarda euro.