Aethina tumida – gatunek małego chrząszcza z rodziny łyszczynkowatych (Nitidulidae). Jest szkodnikiem pasiek pszczelich.
Historia Aethina tumida był gatunkiem endemicznym dla Afryki subsaharyjskiej. Poza Afryką stwierdzono go po raz pierwszy w 1998 w pasiekach na Florydzie w Stanach Zjednoczonych i rozprzestrzenił się na kolejne stany, m.in. w Karolinie Południowej i GeorgiiJames D. Ellis, Amanda Ellis, University of Florida Institute of Food and Agricultural Sciences
Chrząszcz ten został zawleczony również do Australii, gdzie stwierdzono go po raz pierwszy w 2002 roku w Nowej Południowej WaliiSmall Hive Beetle Aethina tumida in New South Wales Apiaries 2002-6..
Biologia Dojrzałe chrząszcze mają wydłużony kształt, spłaszczone ciało długości 1/3 ciała pszczoły robotnicy. Są czarno ubarwione, mają trzy pary nóg i maczugowato zakończone czułki. Żerują w ulu i w pomieszczenich, w których przechowywane są plastry.
Samica składa jaja w ulu na plastrach i w szparach ula. Po 2-4 dniach wygryza się z jajeczka larwa, która podobnie jak dorosłe chrząszcze żywi się jajami i czerwiem pszczoły, pyłkiem, miodem i woskiem. Po 7-21 dniach larwy wypełzają z ula i spadają na ziemię, gdzie zagrzebują się i przechodzą w stadium poczwarki. Po 3-4 tygodniach z poczwarki wygryzają się młode chrząszcze. W ciągu pierwszych dwóch dni chrząszcze są bardzo ruchliwe, latają w promieniu 25 km. Kierując się zapachem rodziny pszczelej, przedostają się do ula.
Objawy inwazji thumb|left|Chrząszcz Aethina tumida Pszczoła nie potrafi się bronić przed tym chrząszczem. Wystarczy, że do ula przedostanie się kilka samic, aby wylęgające się ze złożonych jaj larwy masowo niszczyły plastry i czerw. Uszkodzone plastry nie nadają się do wychowu czerwiu ani do magazynowania miodu i pyłku. Odchody larw zanieczyszczają miód, który ulega fermentacji i wycieka z komórek plastra. Larwy wydzielają też nieprzyjemny zapach, który działa na pszczoły odstraszająco.
Zwalczanie Zwalczanie chrząszcza polega na utrzymywaniu czystości w ulu oraz niszczeniu w glebie larw. Stosowane są też środki do niszczenia larw w ulu. Chrząszcz ten ginie w zimie poza rodziną pszczelą i w nieogrzewanych pomieszczeniach. Przy temperaturze powietrza poniżej –12 °C giną wszystkie jego stadia rozwojowe.
Przypisy
Kategoria:Choroby i pasożyty pszczół Kategoria:Łyszczynkowate Kategoria:Chrząszcze Afryki Kategoria:Chrząszcze Ameryki Północnej Kategoria:Chrząszcze Australii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1867 roku