XVIII Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej odbyły się w dniach 9 czerwca – 9 lipca 2006 w Niemczech, którym przyznano organizację imprezy w lipcu 2000. Mistrzami świata zostali Włosi, którzy w finale pokonali Francuzów. Po raz drugi w historii o zwycięstwie decydowały rzuty karne. W turnieju zadebiutowały reprezentacje Ukrainy, Angoli, Ghany, Togo, Wybrzeża Kości Słoniowej i Trynidadu i Tobago. Gospodarze turnieju zajęli trzecie miejsce po zwycięstwie nad Portugalią. Mecze Mistrzostw Świata transmitowano do niemal wszystkich 207 krajów członkowskich FIFA (jedynym wyjątkiem był Turkmenistan). Prawo do telewizyjnego przekazu zakupiło ponad 500 stacji, dzięki czemu 25 mundialowych dni obejrzało 3,25 miliarda widzów, a sam mecz finałowy ponad miliard. Oficjalnym hymnem mistrzostw była piosenka „Celebrate the Day” Herberta Gronemeyera.
Maskotka turnieju Maskotką turnieju był Goleo VI (lub krócej Goleo) – lew. Jego imię pochodzi od słów go leo (w wolnym tłumaczeniu „Naprzód, lwie”). Towarzyszy mu uśmiechnięta, gadająca piłka o imieniu Pille. Maskotki są wyprodukowane przez firmę Nici. Posiada koszulkę w różnych barwach narodowych z numerem „06”. Powstały różne piosenki o Goleo VI oraz teledyski.
Hasło mistrzostw Świat gości się u przyjaciół (niem. Die Welt zu Gast bei Freunden).
Kwalifikacje Drużyny biorące udział w eliminacjach reprezentowały 198. narodowych związków piłkarskich. Kwalifikacje do mundialu rozpoczęły się w grudniu 2003 i wyłoniły 31. finalistów. Po raz pierwszy w historii mistrzostw świata zwycięzca poprzednich finałów – Brazylia – nie otrzymał automatycznie miejsca w kolejnych finałach. Reprezentacja Niemiec, jako gospodarz, nie musiała uczestniczyć w eliminacjach. 13. miejsc w mistrzostwach przypadło członkom UEFA, 5. – CAF, a po 4. – CONMEBOL i AFC i 3. CONCACAF. O pozostałych dwóch miejscach decydowały baraże pomiędzy drużynami ze strefy AFC i CONCACAF oraz CONMEBOL i OFC.
Sześć drużyn po raz pierwszy w historii awansowało do mundialu: Angola, Wybrzeże Kości Słoniowej, Ghana, Togo, Trynidad i Tobago i Ukraina. Reprezentacja Czech po raz pierwszy wystąpiła jako niezależne państwo, jednak FIFA uznaje ją za kontynuatora tradycji Czechosłowacji.
Afryka (CAF) kwalifikacje (55.) (debiutant) (25.) (debiutant) (47.) (debiutant) (31.) (20.) (debiutant)
Azja (AFC) kwalifikacje (81.) (47.) (49.) (56.)
Ameryka Południowa (CONMEBOL) kwalifikacje (3.) (mistrz) (1.) (28.) (19.)
Oceania (OFC) kwalifikacje (obecnie w AFC) (33)Europa (UEFA) kwalifikacje (5.) (23.) (10.) (4.) (7.) (6.) (gospodarz) (9.) (30.) (8.) (36.) (13.) (22.) (15.) (debiutant) (2.)
Ameryka Północna (CONCACAF) kwalifikacje (45.) (18.) (16.) (64.) (debiutant) W nawiasach podane miejsce w Rankingu FIFA.
Koszyki Koszyk A Koszyk B Koszyk C Koszyk D
Koszyk specjalny
Stadiony Miasto Stadion¹ Drużyna Pojemność na MŚ² Fotografia Berlin Olympiastadion Hertha BSC 74 220 150px Dortmund FIFA WM-Stadion Dortmund Borussia Dortmund 65 982 150px Frankfurt nad Menem FIFA WM-Stadion Frankfurt Eintracht Frankfurt 48 132bezramki|150x150px Gelsenkirchen FIFA WM-Stadion Gelsenkirchen FC Schalke 04 54 804 150px Hamburg FIFA WM-Stadion Hamburg Hamburger SV 51 055 150px Hanower FIFA WM-Stadion Hannover Hannover 96 44 652 Kaiserslautern Fritz-Walter-Stadion FC Kaiserslautern 43 450 150px Kolonia FIFA WM-Stadion Köln FC Köln 46 120 150px Lipsk Zentralstadion FC Sachsen Leipzig 44 199bezramki|150x150px Monachium FIFA WM-Stadion München Bayern MonachiumTSV 1860 Monachium 66 016 150px Norymberga Frankenstadion 1. FC Nürnberg 41 926 150px Stuttgart Gottlieb-Daimler Stadion VfB Stuttgart 53 200 150px
¹ Niektóre stadiony na czas trwania mundialu musiały zmienić swoje nazwy, ponieważ są one niezgodne z umowami zawartymi między FIFA a sponsorami.
² Pojemność stadionów jest mniejsza niż w trakcie rozgrywek Bundesligi, ponieważ FIFA dopuszcza w trakcie mistrzostw tylko miejsca siedzące. 300px
Sędziowie główni Azja Toru Kamikawa Shamsul Maidin Afryka Essam Abd Elfatah Bonaventure Coffi Codjia Ameryka Centralna i Północna Benito Archundia Marco Rodríguez Ameryka Południowa Carlos Amarilla Horacio Elizondo Jorge Larrionda Óscar Ruiz Carlos SimonOceania Mark Shield Europa Massimo Busacca Frank De Bleeckere Walentin Iwanow Luis Medina Cantalejo Markus Merk Ľuboš Micheľ Graham Poll Éric Poulat Roberto Rosetti
Uczestnicy mistrzostw
thumb|300px|Państwa, których reprezentacje narodowe zakwalifikowały się do Mistrzostw Świata w 2006 roku Najmłodszym uczestnikiem tych mistrzostw, urodzonym 16 marca 1989 roku, był pochodzący z Barbadosu napastnik Theo Walcott, grający w reprezentacji Anglii. Najstarszym zaś bramkarz Ali Boumnijel z Tunezji, urodzony 13 kwietnia 1966 roku.
W turnieju wzięła udział reprezentacja Serbii i Czarnogóry, dla której była to pożegnalna seniorska impreza międzynarodowa, gdyż państwo to rozpadło się kilka dni przed rozpoczęciem mundialu.
Faza grupowa Legenda do tabelek: Pkt – liczba punktów M – liczba meczów W – wygrane R – remisy P – porażki Br+ – bramki zdobyte Br− – bramki stracone +/− – różnica bramek
awans do 1/8 finałuodpadnięcie z turnieju
Dwie pierwsze drużyny z każdej grupy awansowały do dalszych gier.
Grupa A
Reprezentacja Pkt M W R P Br+ Br− +/− 9 3 3 0 0 8 2 +6 6 3 2 0 1 5 3 +2 3 3 1 0 2 2 4 -2 0 3 0 0 3 3 9 -6
Grupa B
Reprezentacja Pkt M W R P Br+ Br− +/− 7 3 2 1 0 5 2 +3 5 3 1 2 0 3 2 +1 3 3 1 0 2 2 2 0 1 3 0 1 2 0 4 -4
Grupa C
Reprezentacja Pkt M W R P Br+ Br− +/− 7 3 2 1 0 8 1 +7 7 3 2 1 0 3 1 +2 3 3 1 0 2 5 6 -1 0 3 0 0 3 2 10 -8
Grupa D
Reprezentacja Pkt M W R P Br+ Br− +/− 9 3 3 0 0 5 1 +4 4 3 1 1 1 4 3 +1 2 3 0 2 1 1 2 -1 1 3 0 1 2 2 6 -4
Grupa E
Reprezentacja Pkt M W R P Br+ Br− +/− 7 3 2 1 0 5 1 +4 6 3 2 0 1 4 3 +1 3 3 1 0 2 3 4 -1 1 3 0 1 2 2 6 -4
Grupa F
Reprezentacja Pkt M W R P Br+ Br− +/− 9 3 3 0 0 7 1 +6 4 3 1 1 1 5 5 +0 2 3 0 2 1 2 3 -1 1 3 0 1 2 2 7 -5
Grupa G
Reprezentacja Pkt M W R P Br+ Br− +/− 7 3 2 1 0 4 0 +4 5 3 1 2 0 3 1 +2 4 3 1 1 1 3 4 -1 0 3 0 0 3 1 6 -5
Grupa H
Reprezentacja Pkt M W R P Br+ Br− +/− 9 3 3 0 0 8 1 +7 6 3 2 0 1 5 4 +1 1 3 0 1 2 3 6 -3 1 3 0 1 2 2 7 -5
Faza pucharowa
UWAGA: W nawiasach podane są wyniki po rzutach karnych.
1/8 finału
Ćwierćfinały
Półfinały
Mecz o 3. miejsce
Finał
MISTRZ ŚWIATA 2006
WŁOCHY CZWARTY TYTUŁ
Strzelcy Bramki z serii rzutów karnych nie są wliczane do klasyfikacji strzelców. Informacje na temat autorów tych goli znajdą się wyłącznie przy opisie meczu.
5 goli Miroslav Klose
3 gole
Hernán Crespo Maxi Rodríguez Ronaldo Thierry Henry Zinédine Zidane Fernando Torres David Villa Lukas Podolski
2 gole
Steven Gerrard Tim Cahill Adriano Tomáš Rosický Agustín Delgado Carlos Tenorio Patrick Vieira Paulo Wanchope Omar Bravo Bastian Schweinsteiger Bartosz Bosacki Maniche Alexander Frei Andrij Szewczenko Marco Materazzi Luca Toni Aruna Dindane
1 gol
David Beckham Joe Cole Peter Crouch Flávio Sami Al-Jaber Jassir Al-Kahtani Roberto Ayala Esteban Cambiasso Lionel Messi Javier Saviola Carlos Tévez John Aloisi Harry Kewell Craig Moore Fred Gilberto Juninho Pernambucano Kaká Zé Roberto Niko Kovač Darijo Srna Jan Koller Iván Kaviedes Franck Ribéry Stephen Appiah Haminu Dramani Asamoah Gyan Sulley Muntari Juanito Raúl González Xabi Alonso Arjen Robben Ruud van Nistelrooy Robin van Persie Sohrab Bachtijarizade Yahya Golmohammadi Shunsuke Nakamura Keiji Tamada Ahn Jung-hwan Lee Chun-soo Park Ji-sung Rónald Gómez Francisco Fonseca Rafael Márquez Sinha Torsten Frings Philipp Lahm Oliver Neuville Nelson Cuevas Deco Nuno Gomes Pauleta Cristiano Ronaldo Simão Sabrosa Saša Ilić Nikola Žigić Clint Dempsey Tranquillo Barnetta Philippe Senderos Marcus Allbäck Henrik Larsson Fredrik Ljungberg Mohamed Kader Radhi Jaïdi Ziad Jaziri Jawhar Mnari Maksym Kaliniczenko Serhij Rebrow Andrij Rusoł Alessandro Del Piero Alberto Gilardino Fabio Grosso Vincenzo Iaquinta Filippo Inzaghi Andrea Pirlo Francesco Totti Gianluca Zambrotta Didier Drogba Bonaventure Kalou Bakari Koné
Gole samobójcze Carlos Gamarra (dla Anglii) Armando Petit (dla Niemiec) Brent Sancho (dla Paragwaju) Cristian Zaccardo (dla Stanów Zjednoczonych)
Czerwone kartki Na MŚ 2006 arbitrzy pokazali 28. czerwonych kartek. Oto ich „zdobywcy” (w kolejności od piłkarza, który dostał czerwoną kartkę najwcześniej):
Avery John (Trynidad i Tobago – Szwecja, za drugą żółtą) Jean-Paul Abalo (Korea Południowa – Togo, za drugą żółtą) Władysław Waszczuk (Hiszpania – Ukraina) Radosław Sobolewski (Niemcy – Polska, za drugą żółtą) Mateja Kežman (Argentyna – Serbia i Czarnogóra) André Macanga (Meksyk – Angola, za drugą żółtą) Tomáš Ujfaluši (Czechy – Ghana) Daniele De Rossi (Włochy – USA) Pablo Mastroeni (Włochy – USA) Eddie Pope (Włochy – USA, za drugą żółtą) Albert Nađ (Wybrzeże Kości Słoniowej – Serbia i Czarnogóra, za drugą żółtą) Cyril Domoraud (Wybrzeże Kości Słoniowej – Serbia i Czarnogóra, za drugą żółtą) Luis Ernesto Pérez (Portugalia – Meksyk, za drugą żółtą) Jan Polák (Czechy – Włochy, za drugą żółtą) Dario Šimić (Chorwacja – Australia, za drugą żółtą) Brett Emerton (Chorwacja – Australia, za drugą żółtą) Josip Šimunić (Chorwacja – Australia, przez pomyłkę sędzia pokazał Šimuniciowi 3 żółte kartki) Ziad Jaziri (Ukraina – Tunezja, za drugą żółtą) Teddy Lučić (Niemcy – Szwecja, za drugą żółtą) Costinha (Portugalia – Holandia, za drugą żółtą) Khalid Boulahrouz (Portugalia – Holandia, za drugą żółtą) Deco (Portugalia – Holandia, za drugą żółtą) Giovanni van Bronckhorst (Portugalia – Holandia, za drugą żółtą) Marco Materazzi (Włochy – Australia) Leandro Cufré (Niemcy – Argentyna) Asamoah Gyan (Brazylia – Ghana, za drugą żółtą) Wayne Rooney (Anglia – Portugalia) Zinédine Zidane (Włochy – Francja)
Statystyki 138 zawodników nie zagrało na mistrzostwach ani minuty. Na tych mistrzostwach padł pierwszy gol kiedykolwiek strzelony przez australijskiego gracza, zdobył go Tim Cahill w meczu z Japonią, a sama reprezentacja Australii po raz pierwszy w historii mistrzostw świata wygrała mecz i po raz pierwszy awansowała do fazy pucharowej. Pierwszego gola na tych mistrzostwach strzelił Philipp Lahm w 6. minucie meczu Niemiec z Kostaryką. Niemcy wygrali 4:2. Najszybciej zdobyty gol mistrzostw padł w 2. minucie spotkania Czech z Ghaną. Jego strzelcem został Asamoah Gyan. Ghana wygrała 2:0. Najpóźniej zdobyty gol na mundialu padł w 121. minucie (w doliczonym czasie gry) dogrywki meczu Niemiec z Włochami. Jego strzelcem był Alessandro Del Piero. Włosi wygrali ten mecz 2:0 i awansowali do finału. Najpóźniej zdobyty gol w regulaminowym czasie gry padł w piątej minucie doliczonego czasu gry w 1/8 finału pomiędzy Australią, a Włochami z rzutu karnego. Był to jedyny gol w tym meczu, a jego strzelcem był Francesco Totti. Dzięki temu Włochy awansowały do ćwierćfinału. Pierwszego samobójczego gola na Mistrzostwach strzelił Paragwajczyk Carlos Gamarra w meczu z Anglią. Paragwaj przegrał 0:1. Pierwszy rzut karny został podyktowany w meczu Hiszpania – Ukraina. Z 11 metrów strzelał David Villa, a jego uderzenia nie obronił Ołeksandr Szowkowskyj. Reprezentacja Hiszpanii wygrała 4:0. W meczu Wybrzeża Kości Słoniowej z Serbią i Czarnogórą po raz pierwszy na tych mistrzostwach jedna drużyna wykonywała dwa rzuty karne w przeciągu jednego meczu. Obydwa podyktowane za zagranie ręką w polu karnym. Mecz skończył się wynikiem 3:2 dla drużyny z Afryki, która skutecznie wykonała obie jedenastki. Na tych Mistrzostwach Świata padł gol nr 2000 w historii MŚ. Strzelił go Marcus Allbäck w meczu Szwecja – Anglia (2:2). Pierwszego gola dla Polski strzelił Bartosz Bosacki w 33. minucie meczu Polska: Kostaryka. Polacy wygrali 2:1. Strzelił on również drugą bramkę i były to jedyne gole strzelone przez Polaków podczas tych mistrzostw.