Hispano, określany również jako angloarab hiszpański – rasy konia wywodząca się z Hiszpanii. Powstał poprzez kojarzenie klaczy o rodowodach arabskich oraz andaluzjańskich z ogierami pełnej krwi angielskiej.
Opis Do hiszpańskich koni półkrwi arabskiej zalicza się populacje powstałe w wyniku krzyżowania koni iberyjskich, w szczególności andaluzyjskich, z arabami czystej krwi. W programach hodowlanych wykorzystywano również angloaraby oraz konie półkrwi angloarabskiej. Z tego powodu przypisuje mu się pochodzenie trés sangres, czyli „potrójnej krwi”, odnoszące się do trzech linii, które tworzą podstawę tej rasy. Otrzymany w ten sposób hispano-arab łączy cechy konia arabskiego, walory i temperament pełnej krwi angielskiej oraz charakterystyczne atrybuty koni andaluzyjskich. Wierzchowce tego typu cenione są za elegancję i harmonijną budowę. Odznaczają się one dużą szybkością i zwrotnością, dzięki czemu należą do cenionych koni wierzchowych oraz sportowych.
Typ zewnętrzny przedstawicieli tej rasy może istotnie się różnić, zależnie od tego, która z wymienionych linii, arabska, pełnej krwi czy andaluzyjska, wywiera silniejszy wpływ fenotypowy.
Historia thumb Początkowo konie półkrwi arabskiej na Półwyspie Iberyjskim hodowano z przeznaczeniem dla kawalerii. Wykorzystywane były też w tradycyjnych hiszpańskich dyscyplinach związanych z walkami byków, a także w innych formach jeździectwa użytkowego. Hispano-Arab wyróżnia się spokojnym, lecz energicznym temperamentem, znaczną wszechstronnością i naturalnym talentem, dzięki czemu sprawdza się jako koń turniejowy zarówno w dyscyplinach ujeżdżeniowych, jak i w skokach przez przeszkody. Wiele osobników tej rasy łączy najcenniejsze cechy trzech linii hodowlanych, co czyni je cenionymi końmi wierzchowymi.
Największą liczebność populacji odnotowano od połowy XIX do początku XX wieku. Współcześnie w Hiszpanii spotyka się je znacznie rzadziej, a ogiery wykorzystywane są głównie jako materiał hodowlany w doskonaleniu innych ras.
Pokrój thumb|Hispano w publikacji z 1922 roku Obecność dolewu krwi arabskiej widoczna jest przede wszystkim w charakterystycznym kształcie głowy, natomiast celem hodowców było połączenie siły koni hiszpańskich z lekkością i szlachetnością odmiany arabskiej. Zwierzęta te są zazwyczaj wyższe w kłębie niż araby czystej krwi, a jednocześnie lżejsze od koni iberyjskich. Typowe dla koni półwyspu Iberyjskiego cechy, takie jak garbonosy profil czy wysoka akcja kończyn przednich w kłusie, występują w tej rasie w formie mniej wyraźnej.
Pokrój sylwetka Lekkość budowy stoi w kontraście z ich siłą i wytrzymałością. głowa Szyja jest długa, elegancka i dobrze osadzona, układająca się w łagodny łuk od kłębu ku potylicy. Konie te mają proporcjonalną i szlachetną głowę, zazwyczaj o prostym profilu, choć niekiedy widoczny jest wpływ typu arabskiego. tułów Klatka piersiowa bywa szeroka i głęboka, z dobrze pochylonymi łopatkami, które zapewniają płynność i swobodę ruchu. Grzbiet pozostaje prosty, solidny i raczej krótki, a zad jest muskularny i harmonijnie ukształtowany; ogon osadzony jest wysoko.
Kończyny Kończyny zwykle cechują się zdrowiem, twardością, wyraźnym ścięgnem oraz mocnymi kopytami.
Umaszczenie Umaszczenie spotykane u tej rasy obejmuje przede wszystkim maści gniadą, siwą i kasztanowatą.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Rasy koni