Kodeks Hipacki (z ros. Kodeks Ipatiewski) – jeden ze średniowiecznych zwodów (kodeksów) latopisarskich, powstałych na Rusi.
Pochodzi z początku XV w. (ścisła data nie jest znana), był sporządzony prawdopodobnie w Pskowie, ale stanowił kopię niezachowanego zwodu południoworuskiego z końca XIII w.F. Sielicki, Polsko-ruskie stosunki kulturalne do końca XV wieku, Wrocław 1997, s. 133. Swoją nazwę zawdzięcza miejscu znalezienia – Nikołaj Karamzin odnalazł wersję z XV w. w klasztorze św. Hipacego pod Kostromą. Z języka rosyjskiego nazywa się go również Ipatiewskim.
W Kodeksie Hipackim zawarte są następujące kroniki staroruskie: Powieść minionych lat doprowadzona do 1117 r. (III. redakcja Powieści) Kijowski zbiór XII w. (Latopis kijowski) – opis zdarzeń z lat 1118–1199 r. tzw. Latopis Halicko-Wołyński doprowadzony do 1292 r. (wydarzenia lat 1201–1292F. Sielicki, Polsko-ruskie stosunki kulturalne do końca XV wieku, Wrocław 1997, s. 83.).
Zobacz też Latopis popa Duklanina
Przypisy
Linki zewnętrzne oryginalny tekst z komentarzami link - latopis hustyński, wydany przez Józefa Szujskiego
Kategoria:Manuskrypty z XV wieku Kategoria:Ruś Kategoria:Średniowieczne kroniki