thumb|Rakieta Delta II wynosząca satelitę GPS z Przylądka Canaveral Delta II – rakieta nośna należąca do rodziny rakiet Delta zaprojektowana i zbudowana przez wytwórnię lotniczą McDonnell Douglas, następnie produkowana przez Integrated Defense Systems – własność Boeinga. Rakiety te są w użyciu od 1989 roku. Za program Delta II od 1 grudnia 2006 roku odpowiedzialny jest United Launch Alliance. Jest dwuczłonowa. Do pierwszego członu doczepia się najczęściej 9 silników pomocniczych na stały materiał pędny. Jest średniej wysokości [około 40 metrów]. Wynosi sondy i satelity na niskie orbity stacjonarne i międzyplanetarne. Jest jednym z podstawowych środków transportu kosmicznego. Na ponad 150 startów 95% było udanych.
Warianty rakiety Delta 6000 (1989-1992)
Od lotu STS-1 wahadłowca Columbia z 1981 rozpoczęto przenoszenie satelitów z rakiet jednokrotnego użytku na promy kosmiczne. Skutkiem tego było zatrzymanie w 1982 przez McDonnell Douglas linii produkcyjnej rakiet Delta. W 1984 wystartowały 4 rakiety Delta, zaś w 1985 nie wystartowała żadna.
Po eksplozji wahadłowca Challenger w 1986 Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych ogłosiły konkurs na kontrakt na budowę rakiety jednorazowego użytku zdolnej wynieść satelity GPS (kontrakt MLV - od Medium LV). Konkurentami firmy McDonnell Douglas w konkursie były firmy: General Dynamics (proponowali rakietę Atlas G lub rakietę o nazwie Atlas K, wyposażoną w człon SGS-2A), Martin Marietta (propozycją była zmodyfikowana wersja rakiety Titan 34D, zdolna wynosić po 2 satelity GPS), Hughes Aircraft (firma wystawiła projekt rakiety o nazwie Jarvis, mającą wykorzystywać silniki F-1 znane z rakiet Saturn V, po przejęciu przez firmę Boeing wzbogaconą o elementy z programu wahadłowców).
Pierwsza propozycja McDonnell Douglas, czyli Delta 3920 z członem górnym PAM-D, nie spełniała wymagań postawionych przez USAF, więc firma wraz z podwykonawcami zdecydowała o zaprojektowaniu nowej rakiety spełniającej te wymagania. Pierwsza opcja - zapożyczenie członu górnego z silnikiem na paliwo kriogeniczne z japońskiej rakiety H-I - była zbyt kosztowna i czasochłonna. Zamiast tego skupiono się na ulepszeniu konstrukcji członu centralnego i silników pomocniczych.
Delta 6000 była oparta na rakietach serii Delta 3000, jednak wprowadziła znaczące zmiany. Człon centralny Delty 6000 - Thor-XLT - zasilany slinikiem RS-27, od swojego odpowiednika z Delty 3000 był dłuższy o 3,6 m. Człony pomocnicze Castor 4 zostały zastąpione przez silniki Castor 4A, generujące o 71 kN większą siłę ciągu niż konstrukcja bazowa. Członem górnym została konstrukcja o nazwie Delta-K, wyposażona w silnik AJ-10-188K, zaś silnikiem członu PAM-D ostatecznie został Star-48B, wykorzystywany we wszystkich startach satelitów GPS. Delta 6000 wyróżniała się od poprzedniczek nową sekcją ładunku, mającą 8,5 m długości i 2,9 m średnicy.
21 stycznia 1987 McDonnell Douglas otrzymał kontrakt o wartości 316,5 mln USD na 7 startów rakiety Delta II. 2 lata później, 14 lutego 1989, pierwsza rakieta Delta II (wersja 6925) wystartowała z przylądka Canaveral z satelitą GPS II-1. W latach 1989–1992 wystartowało 17 rakiet serii 6000. Ostatnia Delta 6000 wystartowała 24 lipca 1992 z satelitą Geotail.
Delta 7000 (1990-2018)
Kolejnym wariantem Delty II była Delta 7000, wnosząca znaczne modyfikacje. Silnik RS-27 został zastąpiony przez mocniejszą jednostkę RS-27A. Dopalacze Castor 4A zastąpiono mocniejszą konstrukcją o nazwie GEM-40. Te modyfikacje pozwalały na udźwignięcie cięższych satelitów GPS. Od 1995 usprawniono również system nawigacji.
Pierwsza rakieta Delta II serii 7000 (wariant 7925) wystartowała 26 listopada 1990 z satelitą GPS IIA-1. Oprócz satelitów GPS Delta 7000 wyniosła również wiele satelitów telekomunikacyjnych i naukowych, a także sond międzyplanetarnych. Ostatni lot odbył się 15 września 2018 roku wynosząc satelitą IceSat-2.
W latach 2003–2011 używano również rakiety Delta II Heavy (numer 7x2xH). Był to najmocniejszy wariant Delty II. Od bazowej Delty 7000 różnił się silnikami pomocniczymi, zamiast GEM-40 wykorzystywał silniki GEM-46 z rakiety Delta III. Pierwsza Delta II Heavy w 2003 wyniosła w kosmos łazik Opportunity, zaś ostatnia w 2011 sondy GRAIL.
System oznakowania Pierwsza cyfra (model członu pierwszego oraz silników pomocniczych): 6: Thor XLT (silnik RS-27), Castor 4A 7: Thor XLT (silnik RS-27A), GEM-40 Druga cyfra (ilość silników pomocniczych): 3: trzy silniki 4: cztery silniki 9: dziewięć silników Trzecia cyfra (model członu drugiego): 2: Delta-K (silnik AJ-10-118K) Czwarta cyfra (model członu trzeciego): 0: brak 5: PAM-D (silnik Star-48B) 6: Star-37FM Litera: H: wariant Heavy (9 silników GEM-46 zamiast GEM-40)
Starty 14 lutego 1989, 18:29 GMT; konfiguracja 6925; s/n Delta 184; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17A), USAŁadunek: USA-35; Uwagi: start udany 10 czerwca 1989, 18:29 GMT; konfiguracja 6925; s/n Delta 185; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17A), USAŁadunek: USA-38; Uwagi: start udany 18 sierpnia 1989, 05:58 GMT; konfiguracja 6925; s/n Delta 186; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17A), USAŁadunek: USA-42; Uwagi: start udany 21 października 1989, 09:31 GMT; konfiguracja 6925; s/n Delta 188; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17A), USAŁadunek: USA-47; Uwagi: start udany 11 grudnia 1989, 18:10 GMT; konfiguracja 6925; s/n Delta 130; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: USA-49; Uwagi: start udany 24 stycznia 1990, 22:55 GMT; konfiguracja 6925; s/n Delta 191; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17A), USAŁadunek: USA-50; Uwagi: start udany 14 lutego 1990, 16:15 GMT; konfiguracja 6920; s/n Delta 192; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: USA-51, USA-52; Uwagi: start udany 26 marca 1990, 02:45 GMT; konfiguracja 6925; s/n Delta 193; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17A), USAŁadunek: USA-54; Uwagi: start udany 13 kwietnia 1990, 22:28 GMT; konfiguracja 6925; s/n Delta 194; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: Palapa B2R; Uwagi: start udany 1 czerwca 1990, 21:48 GMT; konfiguracja 6920; s/n Delta 195; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17A), USAŁadunek: ROSAT; Uwagi: start udany 2 sierpnia 1990, 05:39 GMT; konfiguracja 6925; s/n Delta 197; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17A), USAŁadunek: USA-63; Uwagi: start udany 18 sierpnia 1990, 00:42 GMT; konfiguracja 6925; s/n Delta 198; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: Thor 1; Uwagi: start udany 1 października 1990, 21:56 GMT; konfiguracja 6925; s/n Delta 199; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17A), USAŁadunek: USA-64; Uwagi: start udany 30 października 1990, 23:16 GMT; konfiguracja 6295; s/n Delta 200; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: Inmarsat-2 F1; Uwagi: start udany 26 listopada 1990, 21:39 GMT; konfiguracja 7925; s/n Delta 201; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17A), USAŁadunek: USA-66; Uwagi: start udany 8 stycznia 1991, 00:53 GMT; konfiguracja 7925; s/n Delta 202; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: NATO 4A; Uwagi: start udany 8 marca 1991, 23:03 GMT; konfiguracja 6925; s/n Delta 203; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: Inmarsat-2 F2; Uwagi: start udany 13 kwietnia 1991, 00:09 GMT; konfiguracja 7925; s/n Delta 204; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: Spacenet F4; Uwagi: start udany 29 maja 1991, 22:59 GMT; konfiguracja 7925; s/n Delta 205; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: Aurora 2; Uwagi: start udany 4 lipca 1991, 02:32 GMT; konfiguracja 7925; s/n Delta 206; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17A), USAŁadunek: USA-71, Losat X; Uwagi: start udany 23 lutego 1992, 22:29 GMT; konfiguracja 7925; s/n Delta 207; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: USA-79; Uwagi: start udany 10 kwietnia 1992, 03:20 GMT; konfiguracja 7925; s/n Delta 208; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: USA-80; Uwagi: start udany 14 maja 1992, 00:40 GMT; konfiguracja 7925; s/n Delta 209; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: Palapa B4; Uwagi: start udany 7 czerwca 1992, 16:40 GMT; konfiguracja 6920; s/n Delta 210; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17A), USAŁadunek: EUVE; Uwagi: start udany 7 lipca 1992, 09:20 GMT; konfiguracja 7925; s/n Delta 211; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: USA-83; Uwagi: start udany 24 lipca 1992, 14:26 GMT; konfiguracja 6925; s/n Delta 212; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17A), USAŁadunek: Geotail, DUVE; Uwagi: start udany 31 sierpnia 1992, 10:41 GMT; konfiguracja 7925; s/n Delta 213; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: Satcom C4; Uwagi: start udany 9 września 1992, 08:57 GMT; konfiguracja 7925; s/n Delta 214; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17A), USAŁadunek: USA-84; Uwagi: start udany 12 października 1992, 09:47 GMT; konfiguracja 7925; s/n Delta 215; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: DFS-3; Uwagi: start udany 22 listopada 1992, 23:54 GMT; konfiguracja 7925; s/n Delta 216; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17A), USAŁadunek: USA-85; Uwagi: start udany 18 grudnia 1992, 22:16 GMT; konfiguracja 7925; s/n Delta 217; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: USA-87; Uwagi: start udany 3 lutego 1993, 02:55 GMT; konfiguracja 7925; s/n Delta 218; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: USA-88; Uwagi: start udany 30 marca 1993, 03:09 GMT; konfiguracja 7925; s/n Delta 219; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: USA-90, SEDS-1; Uwagi: start udany 13 maja 1993, 00:07 GMT; konfiguracja 7925; s/n Delta 220; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: USA-91; Uwagi: start udany 26 czerwca 1993, 13:27 GMT; konfiguracja 7925; s/n Delta 221; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: USA-92, PMG; Uwagi: start udany 30 sierpnia 1993, 13:28 GMT; konfiguracja 7925; s/n Delta 222; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: USA-94; Uwagi: start udany 26 października 1993, 17:04 GMT; konfiguracja 7925; s/n Delta 223; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: USA-96; Uwagi: start udany 8 grudnia 1993, 00:48 GMT; konfiguracja 7925; s/n Delta 224; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: NATO 4B; Uwagi: start udany 19 lutego 1994, 23:45 GMT; konfiguracja 7925; s/n Delta 225; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: Galaxy 1R; Uwagi: start udany 10 marca 1994, 03:40 GMT; konfiguracja 7925; s/n Delta 226; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: USA-100, SEDS-2; Uwagi: start udany 1 listopada 1994, 09:31 GMT; konfiguracja 7925; s/n Delta 227; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: Wind; Uwagi: start udany 5 sierpnia 1995, 11:10 GMT; konfiguracja 7925; s/n Delta 228; miejsce startu: Cape Canaveral Air Force Station (SLC-17B), USAŁadunek: Koreasat-1; Uwagi: start częściowo udany – jeden z silników nie odłączył się, satelita osiągnął orbitę za pomocą własnych silników. 4 listopada 1995, 14:22 GMT; konfiguracja 7920; s/n Delta 229; miejsce startu: Vandenberg Air Force Base (SLC-2W), USAŁadunek: RADARSAT-1, SURFSAT; Uwagi: start udany