Injun 3 – amerykański wojskowy satelita technologiczny. Część tajnego ładunku POPPY 1. Zaprojektowany i nadzorowany przez Naval Research Laboratory. Odtajniony w 2005. Następca statków Injun 1 i Injun 2.
Injun 3 był stabilizowany polem magnetycznym Ziemi. Jego zadaniami były badania geofizyczne, zwłaszcza zórz polarnych.
Statek używał do łączności dwóch osobnych kanałów: telemetrii - mode 1 (PCM/FSK/PM); danych - mode 5 (PCM/FSK/AM). Zasilanie pochodziło ze wspólnego ogniwa słonecznego.
W marcu 1963 zaczęły pojawiać się trudności z kierowaniem statkiem. Injun 3 przestał działać w październiku 1963, w wyniku usterki akumulatora.
Ładunek źródłoOpisy instrumentów w NSSDC Master Catalog
Liczniki Geigera-Müllera Scyntylator Spektrometr elektronów uwięzionych w polu magnetycznym 1 Scyntylator DC Powielacz elektronów Spektrometr protonów Fotometry do badania zórz Eksperyment badania fal elektromagnetycznych bardzo niskiej częstotliwości Odbiornik VLF (Wind Band, 0-10kHz) Pomiar gęstości atmosfery za pomocą satelity Spektrometr elektronów uwięzionych w polu magnetycznym 2
Przypisy
Bibliografia NSSDC Master Catalog
Jonathan's Space Home Page Space 40
Kategoria:1962 w Stanach Zjednoczonych Kategoria:Amerykańskie satelity rozpoznawcze Kategoria:Loty kosmiczne w 1962 Kategoria:Satelity technologiczne