thumb|250px|Granaty Wielickie – widok z Tatrzańskiej Magistrali thumb|250px|Granaty Wielickie – widok z Doliny Sławkowskiej (z podpisami) thumb|250px|Granaty Wielickie – widok z Doliny Sławkowskiej (z podpisami) thumb|250px|Wielicka Baszta i Granacka Ławka nad Dwoistym Kotłem thumb|250px|Rogata Turnia – najwyższy szczyt Granatów Wielickich i jeden z najtrudniej dostępnych
Granaty Wielickie (słow. Velické Granáty, Granátová stena, niem. Granatenwand, węg. Gránátfal) – postrzępiona grań odchodząca od Staroleśnego Szczytu (Bradavica) w kierunku południowo-wschodnim, oddzielona od niego Kwietnikową Przełączką (Kvetnicové sedlo). Wznosi się ona pomiędzy Doliną Wielicką (Velická dolina) a Doliną Sławkowską (Slavkovská dolina). W grani Granatów Wielickich znajdują się (w kolejności od Kwietnikowej Przełączki): Rogata Turnia (Rohatá veža, ok. 2420 m n.p.m.) – najwyższy szczyt Granatów Wielickich, Niżnia Kwietnikowa Przełączka (Rohatá štrbina), Granacki Róg (Granátový roh), Wyżnia Granacka Szczerbina (Horná Granátová štrbina), Mała Granacka Turnia (Malá Granátová veža, 2298 m), Pośrednia Granacka Szczerbina (Prostredná Granátová štrbina), Wielka Granacka Turnia (Veľká Granátová veža, 2318 m), Niżnia Granacka Szczerbina (Dolná Granátová štrbina), Dwoiste Czuby (Dvojité zuby), Niżnia Dwoista Szczerbina (Nižná Dvojitá štrbina), Dwoista Baszta (Dvojitá bašta), Pośrednia Dwoista Szczerbina (Prostredná Dvojitá štrbina), Dwoista Kopa (Dvojitá kopa), Wyżnia Dwoista Szczerbina (Vyšná Dvojitá štrbina), Dwoista Turnia (Dvojitá veža, 2312 m) – 2 wierzchołki (wyższy północny), Dwoista Przełęcz (Sedlo pod Dvojitou, ok. 2210 m), Wielicka Kopa (Velická kopa, 2227 m), Niedźwiedzia Przełęcz (Sedlo pod Velickou kopou), Niedźwiedzie Czuby (Velické hrby): Zadnia Niedźwiedzia Czuba (Zadný Velický hrb, 2001 m), Zadnia Niedźwiedzia Szczerbina (Zadná Velická štrbina), Pośrednia Niedźwiedzia Czuba (Prostredný Velický hrb), Pośrednia Niedźwiedzia Szczerbina (Prostredná Velická štrbina), Skrajna Niedźwiedzia Czuba (Predný Velický hrb), Skrajna Niedźwiedzia Szczerbina (Predná Velická štrbina), Mała Niedźwiedzia Czuba (Malý Velický hrb). Wymienione powyżej szczyty wraz z Podufałą Turnią (Opálová veža), wznoszącą się w południowo-zachodnim żebrze Rogatej Turni, określane się niekiedy wspólnym mianem – Granackie Turnie (Granátové veže).
Po stronie Doliny Wielickiej wznosi się równoległy, niższy szereg szczytów – Granackie Baszty (Granatové steny). Są to kulminacje krótkich, bocznych żeber odchodzących z Granackich Turni. Pomiędzy Granackimi Turniami a Granackimi Basztami przebiega system szerokich, trawiastych zachodów – Granacka Ławka (Granátová lávka). Granackie Baszty opadają do Doliny Wielickiej wysokimi, niemal pionowymi ścianami, są natomiast w większości niezbyt wybitne i łatwo dostępne od strony szerokich przełączek, przez które prowadzi Granacka Ławka. Wśród Granackich Baszt najbardziej znane są (w kolejności od północnego zachodu): Zwalista Baszta (Westerova stena, ok. 2285 m) – w prawym filarze południowo-zachodniej ściany Zwalistej Turni (Westerov štít), Podufała Baszta (Opálová stena, 2285 m) – w południowo-zachodnim żebrze Rogatej Turni, poniżej Podufałej Turni, Wielka Granacka Baszta (Granátová stena, ok. 2245 m) – w zachodnim żebrze Wielkiej Granackiej Turni, Mała Granacka Baszta (Granátová vežička) – w widłach Dwoistego Żlebu, Wielicka Baszta (Velická stena, ok. 2230 m) – w południowo-zachodnim żebrze Dwoistej Turni. Granackie Baszty porozdzielane są od siebie trzema głębokimi żlebami, rozszerzającymi się na wysokości Granackiej Ławki w obszerne kotły. Są to: Kwietnikowy Żleb (Kvetnicový žľab) i Kwietnikowy Kocioł (Kvetnicový kotol), Granacki Żleb (Granátový žľab) i Granacki Kocioł (Granátový kotol), Dwoisty Żleb (Dvojitý žľab) i Dwoisty Kocioł (Dvojitý kotol).
Granaty Wielickie nie są udostępnione szlakami turystycznymi, są natomiast (po stronie Doliny Wielickiej) popularnym terenem wspinaczkowym, zwłaszcza wysokie ściany Granackich Baszt. Przez Granacką Ławkę i Kwietnikowy Żleb prowadzą ponadto nieznakowane drogi na Staroleśny Szczyt. Ściany Granackich Turni od strony Doliny Sławkowskiej jak i cała dolina są objęte ścisłym rezerwatem przyrody, wstęp jest zabroniony.
Pierwsze odnotowane wejścia: 18 lipca 1907 r. – Alfred Martin i Johann Franz (senior) – prawie całą granią (bez Rogatej Turni), 6 kwietnia 1909 r. – Zygmunt Klemensiewicz i Jerzy Maślanka – zimowe przejście górnej części północno-zachodniej grani Dwoistej Turni, 17 kwietnia 1959 r. – Vojtech Korsák i Stanislav Samuhel – zimowe przejście całej grani bez obejść. Na niektóre łatwiej dostępne szczyty i przełęcze wchodzono już w XIX wieku lub wcześniej przy okazji polowań na kozice.
Nazwa związana jest z kamieniami półszlachetnymi – granatami, wydobywanymi w XVIII wieku pod ścianami grzbietu od strony Doliny Wielickiej.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Granie i grzbiety Tatr Wysokich Kategoria:Granie i grzbiety słowackich Tatr