Sinkiewicze (, Sinkiewiczy; , Sinkiewiczi) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie łuninieckim, siedziba administracyjna sielsowietu Sinkiewicze.
Miejscowość leży nad rzeką Łań. Oddalona jest o 38 km na wschód od Łunińca, położona jest przy trasie linii kolejowej Brześć-Pińsk-Homel (stacja kolejowa Sinkiewicze) oraz w bezpośredniej bliskości drogi magistralnej M10. W 2009 liczyła 928 mieszkańców.
Działa tu parafia prawosławna pw. św. Jerzego Zwycięzcy.
Nazwa Oboczność nazwy Sinkiewicze i Sienkiewicze zauważyli już autorzy Słownika geograficznego, notując obie te nazwy i stosując między nimi odsyłacze; głównego opisu wsi dokonali pod pierwszym z wymienionych wariantów. W początkach II Rzeczypospolitej jako urzędowy przyjęto wariant SinkiewiczeSkorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej opracowany na podstawie wyników Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych T. 8, Województwo Poleskie, Warszawa 1924, s. 39.. Z czasem utrwalił się wariant Sienkiewicze. Ten zanotował Skorowidz miejscowości Bystrzyckiego. Taką też pisownią posługiwała się kartografiaWykaz map obejmujących miejscowośćMapa Taktyczna Polski 1:100 000 /1924 - 1939/; Pas 40 Słup 44 (A40 B44) DAWIDGRÓDEK; Wojskowy Instytut Geograficzny 1932, Wojsko Polskie (Korpus Ochrony Pogranicza) czy też administracja.
Na gruncie polskiego nazewnictwa geograficznego, Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej zdecydowała w 2006 nie zmieniać egzonimu Sinkiewicze na Sienkiewicze. W konsekwencji, obowiązuje ten pierwszy wariant.
Historia thumb|Koszary batalionu KOP „Sienkiewicze” Miejscowość wymieniona została po raz pierwszy w 1493 roku jako część należącego wówczas do wojewody trockiego Piotra Montygirdowicza majątku Łachwa w Wielkim Księstwie Litewskim. Następnie majątek przeszedł w ręce Radziwiłłów i w 1588 roku wieś odnotowana została jako własność Mikołaja Krzysztofa Radziwiłła, a w 1626 roku – Zygmunta Karola Radziwiłła.
W końcu XVIII wieku wieś leżała w powiecie nowogródzkim województwa nowogródzkiegoВялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 110.. Pod koniec XIX wieku leżała w powiecie mozyrskim, w guberni mińskiej Rosji. Miała 28 osad (gospodarstw).
W czasach II Rzeczypospolitej wieś leżała początkowo w gminie Lenin, a od 18 kwietnia 1928 w gminie ŁachwaRozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 23 marca 1928 r. o zmianach terytorjalnych gmin wiejskich na obszarze województwa poleskiego (), w powiecie łuninieckim, w województwie poleskim. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku, wieś liczyła 667 mieszkańców, z czego 630 było wyznania prawosławnego, 10 - katolickiego, a 27 - mojżeszowego; 663 osoby zadeklarowały narodowość polską, a 4 - inną niż wskazane. Było tu 109 budynków mieszkalnych. Również na mapie wojskowej z 1932 odnotowano, że liczyła 109 domów. W garnizonie Sieniewicze stacjonowało dowództwo batalionu granicznego, kompania odwodowa, kompania karabinów maszynowych i pluton łączności.
Kultura W miejscowości znajduje się zabytkowa drewniana cerkiew pw. św. Jerzego. Kościół katolicki wybudowany staraniem batalionu Korpusu Ochrony Pogranicza nie zachował się.
Znajduje się w niej także mogiła zbiorowa 27 żołnierzy radzieckich i 11 partyzantów, na której w 1951 ustawiono pamiątkowy obelisk.
2 kilometry na wschód od miejscowości znajduje się kurhan, noszący nazwę miejscową Tatarska mogiła.
Cerkiew i kurhan wpisane są na państwową listę wartości historyczno-kulturowych Republiki Białorusi.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Agromiasteczka w obwodzie brzeskim Kategoria:Wsie w rejonie łuninieckim Kategoria:Garnizony KOP