Sinornitozaur (Sinornithosaurus) – rodzaj niewielkiego wczesnokredowego teropoda z rodziny dromeozaurów (Dromaeosauridae). Występował ok. 125 mln lat temu na terenach współczesnej formacji Liaoning (Chiny). Był pokryty prymitywnymi piórami.

Materiał kopalny Obecnie znane są trzy szkielety należące do tego dinozaura. Pierwszy z nich (IVPP V 12811), będący holotypem, jest obecnie przechowywany w Instytucie Paleontologii Kręgowców i Paleoantropologii w Pekinie. Drugi szkielet oznaczony jako NGMC-91 należy najprawdopodobniej do osobnika młodocianego lub przedstawiciela innego gatunku. Ji Qiang i inni (2001) uważają przynależność NGMC-91 do tego rodzaju Sinornithosaurus za niepewną z powodu licznych uszkodzeń jego kości, które mogą zniekształcać cechy diagnostyczne. Obok NGMC-91 znaleziono skamieniałości niewielkiej ryby z rodzaju Lycoptera.

Klasyfikacja Analizy przeprowadzone przez Xu Xinga i innych wykazały, że jest to jeden z prymitywniejszych znanych dromeozaurów. Wieloma cechami przypomina archeopteryksa i innych przedstawicieli Avialae w większym stopniu, niż późniejsze i bardziej zaawansowane dromeozaury. Obecnie uznaje się przynależność do rodzaju Sinornithosaurus dwóch gatunków: S. milleni, opisanego w 1999, oraz S. haoiana, opisanego w 2004, różniącego się od S. milleni budową bioder i czaszki. Okaz NGMC-91 został przez Xu i współpracowników przypisany do rodzaju Sinornithosaurus jako potencjalny przedstawiciel gatunku innego niż S. milleni. Według innych autorów niewykluczona jest jego przynależność do innego rodzaju.

Etymologia Sinornithosaurus: „Chińczyk”, od „Chińczyk”, od Sinai „Chińczyk”; gr. ορνις ornis, ορνιθος ornithos „ptak”; σαυρος sauros „jaszczurka”.

Paleobiologia Według Enpu Gonga i współpracowników uzębienie oraz inne cechy czaszki, takie jak rowki w zębach, mogące mieścić gruczoły jadowe, świadczą o jadowitości sinornitozaura i spokrewnionych z nim dromeozaurów. Zdaniem autorów struktury te są analogiczne do występujących u jadowitych jaszczurek. Z interpretacją przedstawioną przez Gonga i współpracowników nie zgodzili się jednak Gianechini, Agnolín i Ezcurra, którzy zasugerowali, że wydłużenie zębów szczękowych – według Gonga i in. wskazujące na jadowitość – jest pozostałością tafonomiczną wynikającą z przemieszczenia zębów poza zębodoły, a wsparcie dla hipotezy o jadowitości sinornitozaura jest słabe. Gong et al. potwierdzili, że zęby holotypu nie znajdowały się w pełni naturalnej pozycji, jednak nie zgodzili się z twierdzeniem Gianechiniego i współpracowników, że były znacząco poza zębodołami, i stwierdzili, że niektóre okazy z Tianyu i Dalian miały faktycznie bardzo wydłużone zęby szczękowe. Stwierdzili również, że jadowitość była prawdopodobnie cechą wyjściową dla archozaurów. Sinornithosaurus mógł żywić się ptakami, które pospolicie występowały w lasach na terenie grupy Jehol.

W skamieniałych piórach sinornitozaura odnaleziono zarówno eomelanosomy, jak i feomelanosomy, co sugeruje, że jego upierzenie znacząco różniło się kolorem w zależności od rejonu ciała.

Galeria

Przypisy

Linki zewnętrzne Sinornitozaur na dinozaury.com

Kategoria:Dromeozaury Kategoria:Dinozaury kredy Kategoria:Dinozaury Azji