Konklawe 9 sierpnia – 15 września 1644 – konklawe zakończone wyborem na papieża Innocentego X. W jego trakcie po raz pierwszy doszło do zgłoszenia oficjalnej ekskluzywy wobec konkretnego kandydata ze strony katolickiego mocarstwa.
Śmierć Urbana VIII thumb|180px|left|Papież Urban VIII 21-letni pontyfikat Urbana VIII dobiegł końca dnia 29 lipca 1644 roku. Jego polityka, zarówno wewnętrzna, jak i zagraniczna, była mocno krytykowana. Wobec toczącej się w Niemczech wojny 30-letniej dyplomacja papieska pod wodzą papieskiego bratanka Francesco Barberini de facto sprzyjała sprzymierzonej z obozem protestanckim Francji, co wywoływało gniew na dworach w Madrycie i Wiedniu. Również wśród kardynałów polityka ta budziła duże zastrzeżenia. thumb|220px|Kardynał kamerling Antonio Barberini, bratanek Urbana VIII Drugim mocno krytykowanym aspektem pontyfikatu Urbana VIII był nepotyzm. Obok Francesco mianował kardynałami i obdarzył wieloma godnościami kościelnymi także swojego drugiego bratanka Antonio oraz rodzonego brata Antonio Marcello, a swemu świeckiemu bratankowi Taddeo nadał tytuł księcia Palestriny i mianował kapitanem generalnym wojsk papieskich. Chciwość i arogancja papieskich bratanków (zwł. Antonio) sprawiły, że papież i jego ród stali się w Rzymie bardzo niepopularni. Kardynał Antonio Barberini i jego brat Taddeo, książę Palestriny byli obwiniani za wywołanie katastrofalnej w skutkach wojny o Castro z księciem Odoardo Farnese. Konflikt zakończył się klęską wojsk papieskich i spustoszeniem Państwa Kościelnego, a jednocześnie wyszło na jaw, że bracia Barberini dopuścili się defraudacji funduszy wojennych. Główną troską Francesco i Antonio wobec śmierci wuja było zabezpieczenie ogromnej fortuny zgromadzonej dzięki jego hojności oraz zapewnienie sobie bezkarności za popełnione nadużycia.
Nastroje w Rzymie w związku ze śmiercią papieża były na granicy wybuchu otwartego buntu przeciwko Barberinim. Wielki książę Toskanii oraz wicekról Neapolu zażądali rozpuszczenia i ewakuacji papieskich wojsk najemnych oraz pozbawienia księcia Taddeo Barberiniego stanowiska głównodowodzącego wojsk papieskich. Pierwsze z tych żądań zostało spełnione w całości, natomiast co do drugiego, Kolegium Kardynalskie zadecydowało o pozostawieniu Taddeo formalnie na stanowisku, ale odebraniu mu faktycznych kompetencji poprzez narzucenie mu nadzoru dwójki kardynałów. Te środki uspokoiły nieco sytuację w mieście, ale i tak przed wszystkimi pałacami wzmocniono ochronęPastor, s. 14..
Lista uczestników konklawe Spośród 62 kardynałów na konklawe przybyło 56, z czego jeden zmarł w jego trakcie, a jeden musiał opuścić je przed zakończeniemGauchat, s. 27, przyp. 2; por. Pastor, s. 15:
Marcello Lante della Rovere (nominacja kardynalska 11 września 1606) – kardynał biskup Ostia e Velletri; dziekan Świętego Kolegium Kardynałów; prefekt Fabryki Świętego Piotra Pier Paolo Crescenzi (17 sierpnia 1611) – kardynał biskup Porto e Santa Rufina; subdziekan Świętego Kolegium Kardynałów; prefekt Świętej Kongregacji ds. Obrzędów Francesco Cennini de’ Salamandri (11 stycznia 1621) – kardynał biskup Sabiny † Guido Bentivoglio (11 stycznia 1621) – kardynał biskup Palestriny (zmarł 7 września na konklawe) Giulio Roma (11 stycznia 1621) – kardynał biskup Frascati; biskup Tivoli Luigi Capponi (24 listopada 1608) – kardynał prezbiter S. Lorenzo in Lucina; arcybiskup Rawenny; kolegat apostolski w Romanii Alfonso de la Cueva-Benavides y Mendoza-Carrillo (5 września 1622) – kardynał prezbiter S. Balbina Antonio Marcello Barberini OFMCap (7 października 1624) – kardynał prezbiter S. Maria in Trastevere; penitencjariusz większy; bibliotekarz Świętego Kościoła Rzymskiego; prefekt Świętej Kongregacji ds. Rezydencji Biskupów; wiceprefekt Świętej Kongregacji Rozkrzewiania Wiary Ernst Adalbert von Harrach (19 stycznia 1626) – kardynał prezbiter S. Prassede; arcybiskup Pragi i prymas Czech Bernardino Spada (19 stycznia 1626) – kardynał prezbiter S. Pietro in Vincoli; prefekt Świętej Kongregacji Indeksu; prefekt Świętej Kongregacji ds. Granic Państwa Kościelnego Federico Cornaro (19 stycznia 1626) – kardynał prezbiter S. Marco; komendatariusz opactwa terytorialnego Vangadizza Giulio Cesare Sacchetti (19 stycznia 1626) – kardynał prezbiter S. Susanna; prefekt Trybunału Apostolskiej Sygnatury Sprawiedliwości Giandomenico Spinola (19 stycznia 1626) – kardynał prezbiter S. Cecilia; arcybiskup Mazara del Vallo Gil Carrillo de Albornoz (30 sierpnia 1627) – kardynał prezbiter S. Pietro in Montorio; kamerling Świętego Kolegium Kardynałów Giovanni Battista Pamphili (30 sierpnia 1627) – kardynał prezbiter S. Eusebio; prefekt Świętej Kongregacji Soboru Trydenckiego; prefekt Świętej Kongregacji ds. Kościelnych Immunitetów Alphonse-Louis du Plessis de Richelieu OCarth (19 listopada 1629) – kardynał prezbiter SS. Trinita al Monte Pincio; arcybiskup Lyonu i prymas Galii; Wielki Jałmużnik Królestwa Francji; komendatariusz opactwa terytorialnego Saint-Victor de Marseille Giovanni Battista Maria Pallotta (19 listopada 1629) – kardynał prezbiter S. Silvestro in Capite Ciriaco Rocci (19 listopada 1629) – kardynał prezbiter S. Salvatore in Lauro; prefekt Świętej Kongregacji Konsystorialnej Cesare Monti (19 listopada 1629) – kardynał prezbiter S. Maria in Transpontina; arcybiskup Mediolanu Francesco Maria Brancaccio (28 listopada 1633) – kardynał prezbiter Ss. XII Apostoli; biskup Viterbo e Toscanella Alessandro Bichi (28 listopada 1633) – kardynał prezbiter S. Sabina; biskup Carpentras Ulderico Carpegna (28 listopada 1633) – kardynał prezbiter S. Anastasia Stefano Durazzo (28 listopada 1633) – kardynał prezbiter S. Lorenzo in Panisperna; arcybiskup Genui Marcantonio Franciotti (28 listopada 1633) – kardynał prezbiter S. Maria della Pace; biskup Lukki Francesco Maria Macchiavelli (16 grudnia 1641) – kardynał prezbiter Ss. Giovanni e Paolo; biskup Ferrary Ascanio Filomarino (16 grudnia 1641) – kardynał prezbiter S. Maria in Aracoeli; arcybiskup Neapolu Marcantonio Bragadin (16 grudnia 1641) – kardynał prezbiter Ss. Nereo ed Achilleo; biskup Vicenzy Pier Donato Cesi (16 grudnia 1641) – kardynał prezbiter S. Marcello Girolamo Verospi (16 grudnia 1641) – kardynał prezbiter S. Agnese in Agone; biskup Osimo Vincenzo Maculani OP (16 grudnia 1641) – kardynał prezbiter S. Clemente Francesco Peretti di Montalto (16 grudnia 1641) – kardynał prezbiter S. Girolamo degli Schiavoni Giovanni Giacomo Panciroli (13 lipca 1643) – kardynał prezbiter bez tytułu Fausto Poli (13 lipca 1643) – kardynał prezbiter S. Crisogono; biskup Orvieto Lelio Falconieri (13 lipca 1643) – kardynał prezbiter S. Maria del Popolo; legat apostolski w Bolonii Gaspare Mattei (13 lipca 1643) – kardynał prezbiter S. Pancrazio (10 września opuścił konklawe na stałe z powodu choroby) Cesare Facchinetti (13 lipca 1643) – kardynał prezbiter Ss. IV Coronati; arcybiskup Senigalli Girolamo Grimaldi-Cavalleroni (13 lipca 1643) – kardynał prezbiter bez tytułu Carlo Rossetti (13 lipca 1643) – kardynał prezbiter bez tytułu; biskup Faenzy Giambattista Altieri (13 lipca 1643) – kardynał prezbiter S. Maria sopra Minerva; biskup Todi Mario Theodoli (13 lipca 1643) – kardynał prezbiter S. Alessio Francesco Angelo Rapaccioli (13 lipca 1643) – kardynał prezbiter S. Maria in Via Francesco Adriano Ceva (13 lipca 1643) – kardynał prezbiter S. Prisca Juan de Lugo y de Quiroga SJ (13 lipca 1643) – kardynał prezbiter S. Stefano al Monte Celio Angelo Giori (13 lipca 1643) – kardynał prezbiter Ss. Quirico e Giulitta Carlo de’ Medici (2 grudnia 1615) – kardynał diakon S. Nicola in Carcere Tulliano; protodiakon Świętego Kolegium Kardynałów; protektor Hiszpanii Francesco Barberini (2 października 1623) – kardynał diakon S. Lorenzo in Damaso; superintendent generalny Stolicy Apostolskiej; wicekanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego; prefekt Świętej Konsulty; prefekt Świętej Kongregacji Dobrego Rządu; prefekt Świętej Kongregacji ds. Ceremoniału; sekretarz Świętej Kongregacji Rzymskiej i Powszechnej Inkwizycji; archiprezbiter bazyliki watykańskiej; komendatariusz opactwa terytorialnego Farfa; legat apostolski w Urbino; gubernator Fermo i Tivoli Marzio Ginetti (19 stycznia 1626) – kardynał diakon S. Eustachio; wikariusz generalny diecezji rzymskiej; prefekt Świętej Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników Antonio Barberini OSIoHieros (30 sierpnia 1627) – kardynał diakon S. Maria in Via Lata; kamerling Świętego Kościoła Rzymskiego; archiprezbiter bazyliki liberiańskiej; prefekt Trybunału Apostolskiej Sygnatury Łaski; prefekt Sygnatury ds. Brewe Apostolskich; komendatariusz opactw terytorialnych Subiaco, Tre Fontane i Nonantola; prefekt Świętej Kongregacji Rozkrzewiania Wiary; legat apostolski w Awinionie; legat apostolski w Romanii; protektor Francji i Sabaudii; wielki przeor zakonu joannitów w Rzymie Girolamo Colonna (30 sierpnia 1627) – kardynał diakon S. Angelo in Pescheria; arcybiskup Bolonii; archiprezbiter bazyliki laterańskiej; protektor Rzeszy Niemieckiej Giangiacomo Teodoro Trivulzio (19 listopada 1629) – kardynał diakon S. Cesareo in Palatio Giulio Gabrielli (16 grudnia 1641) – kardynał diakon S. Agata in Suburra; ko-legat apostolski w Urbino; biskup Ascoli Piceno Rinaldo d’Este (16 grudnia 1641) – kardynał diakon bez tytułu Vincenzo Costaguti (13 lipca 1643) – kardynał diakon S. Maria in Portico Giovanni Stefano Donghi (13 lipca 1643) – kardynał diakon S. Giorgio in Velabro; legat apostolski w Ferrarze Paolo Emilio Rondinini (13 lipca 1643) – kardynał diakon S. Maria in Aquiro Achille d’Estampes de Valençay (13 lipca 1643) – kardynał diakon S. Adriano
Pięćdziesięciu elektorów było Włochami, trzech Hiszpanami, dwóch Francuzami a jeden Niemcem. Aż czterdziestu ośmiu z nich otrzymało kapelusz kardynalski od Urbana VIII (1623–1644), siedmiu od Pawła V (1605–1621), a tylko jeden od Grzegorza XV (1621–1623).
Nieobecni Sześciu kardynałów było nieobecnych, w tym Francuz, dwóch Hiszpanów i trzech Włochów (z czego jeden w służbie francuskiej i jeden w służbie hiszpańskiej)Pastor, s. 15; por. Gauchat, s. 27 przyp. 2 (Gauchat pominął kardynała Borja y Velasco).:
Gaspar de Borja y Velasco (17 sierpnia 1611) – kardynał biskup Albano; arcybiskup Sewilli; ambasador Hiszpanii przy Stolicy Apostolskiej François de La Rochefoucauld (10 grudnia 1607) – kardynał prezbiter S. Callisto; protoprezbiter Świętego Kolegium Kardynałów Baltasar Moscoso y Sandoval (2 grudnia 1615) – kardynał prezbiter S. Croce in Gerusalemme; biskup Jaén Agostino Spinola Basadone (11 stycznia 1621) – kardynał prezbiter S. Bartolomeo all'Isola; arcybiskup Santiago de Compostela Giulio Mazzarini (16 grudnia 1641) – kardynał diakon bez tytułu; pierwszy minister Królestwa Francji; komendatariusz opactwa terytorialnego Saint-Pierre-de-Corbie Virginio Orsini OSIoHieros (16 grudnia 1641) – kardynał diakon S. Maria in Cosmedin
Czterech z nich mianował Paweł V, dwóch Urban VIII.
Podziały w Kolegium Kardynalskim thumb|Kardynał Francesco Barberini, bratanek Urbana VIII i lider najsilniejszej frakcji na konklawe Kolegium Kardynalskie podzielone było na trzy główne partieZob. Pastor, s. 17-20.:
„Barberinianie” – kardynałowie mianowani przez Urbana VIII, dowodzeni przez jego bratanka Francesco Barberini: Antonio Marcello Barberini, Spada, Cornaro, Sacchetti, Spinola, Pamphili, Pallotta, Rocci, Monti, Brancaccio, Carpegna, Durazzio, Franciotti, Macchiavelli, Filomarino, Bragadin, Cesi, Verospi, Maculani, Peretti di Montalto, Panciroli, Poli, Falconieri, Mattei, Facchinetti, Grimaldi, Rosetti, Altieri, Theodoli, Rapaccioli, Ceva, Giori, Ginetti, Gabrielli, Costaguti, Donghi i Rondinini. Partia hiszpańska – tworzyło ją ośmiu kardynałów oficjalnie reprezentujących interesy Madrytu: Gil Carillo de Albornoz (lider), Juan de Lugo, Alfonso de la Cueva, Ernst von Harrach, Carlo de Medici, Rinaldo d’Este, Giangiacomo Trivulzio i Girolamo Colonna.