Werner Egk, właśc. Werner Joseph Mayer (ur. 17 maja 1901 w Auchsesheim, zm. 10 lipca 1983 w Inning am Ammersee) – niemiecki kompozytor i dyrygent.

Życiorys W 1921 studiował grę fortepianową u Anny Hirzel-Langenhan oraz teorię, kompozycję i dyrygenturę u Carla Orffa w Monachium. Równocześnie pracował w teatrze Schwabing jako kierownik sceny. W 1922 rozpoczął studia filozoficzne i muzykologiczne u Adolfa Sandbergera na Uniwersytecie Monachijskim.

Po rocznym pobycie we Włoszech (1926–1927) objął stanowisko lidera zespołu orkiestry kinowej w Monachium. Rok później przeniósł się do Berlina, gdzie nawiązał kontakty m.in. z Arnoldem Schönbergiem, Hannsem Eislerem, Kurtem Weillem, Erichem Mühsamem, Bertoltem Brechtem i Erwinem Piscatorem; w tym samym roku wrócił do Monachium. W latach 1930–1933 współpracował z radiem bawarskim (Bayerischer Rundfunk). W latach 1936–1940 był dyrygentem berlińskiej Staatsoper, w latach 1950–1953 profesorem kompozycji i dyrektorem Musikhochschule w Berlinie Zachodnim, a później dyrektorem Bayerischen Staatsoper.

W latach 1941–1945 był szefem Rady Kompozytorów (Fachschaft Komponisten) w , od 1950 przewodniczącym rady doradczej Stowarzyszenia , od 1954 prezesem Deutschen Komponistenverbandes, a od 1968 przewodniczącym Deutscher Musikrates.

Nazwisko Egka figurowało na Gottbegnadeten-Liste (Lista obdarzonych łaską Bożą) w III Rzeszy) wśród Niezastąpionych.

Odznaczenia i nagrody (na podstawie materiałów źródłowych) 1981 – Order Maksymiliana za Naukę i Sztukę 1972 – nagroda honorowa miasta Monachium 1970 – Krzyż Wielki Orderu Zasługi RFN 1966 – złoty medal miasta Monachium za Sztukę i Naukę (Medaille für Kunst und Wissenschaft der Stadt München) 1962 – Order Bawarski Zasługi 1950 – Berliner Kunstpreis 1936 – złoty medal Olimpijskiego Konkursu Sztuki i Literatury za Olympische Festmusik

Twórczość Egk komponował w stylu zbliżonym do neoklasycyzmu paryskiego. Stosował prostą fakturę, z przewagą homofonii, a jego instrumentacja nie wychodziła poza straussowskie konwencje. Jego język muzyczny był odległy od silnych trendów w niemieckiem muzyce lat 30. (dodekafonia i polifonizmu Hindemitha). W utworach scenicznych wprowadzał włoską śpiewność i francuską lekkość; widoczne są też wpływy Strawinskiego w zakresie metrorytmiki. Sam pisał libretta do swoich oper i baletów wykorzystując popularne wątki i legendy.

Komponował opery i balety, utwory orkiestrowe, kameralne i wokalne.

Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)

Opery Columbus, opera radiowa(1935) Die Zaubergeige wg Pocciego (1935) Peer Gynt wg Ibsena (1938) Cirke, wg Calderona (1945), przerobiona na semibuffa 17 Tage und 4 Minuten (1966) Irische Legende, wg Yeatsa (1955) Der Revisor wg Gogola (1957)

Balety Joan von Zarissa (1940) Abraxas (1948) Ein Sommertag (1950) Französische Suite nach Rameau (1952) Die chinesische Nachtigall (1953) Casanova in London (1969)

Utwory orkiestrowe Olympische Festmusik (1936) Orchester-Sonate (1947/48) Französische Suite wg Rameau (1949; przerobiona na balet 1952) Allegria (1952) Variationen über ein karibisches Thema (1959) 2. Orchestersonate (1969) Spiegelzeit (1979) Musik für eine verschollene Romanze. Overture (1980) Der Revisor. Concert suite for trumpet and string orchestra (1981)

oraz liczne utwory kameralne, wokalne, pieśni.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kategoria:Kompozytorzy XX wieku Kategoria:Niemieccy kompozytorzy Kategoria:Niemieccy dyrygenci Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec Kategoria:Odznaczeni Bawarskim Orderem Zasługi Kategoria:Odznaczeni Orderem Maksymiliana Kategoria:Medaliści Olimpijskiego Konkursu Sztuki i Literatury Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1983 Kategoria:Gottbegnadeten-Liste