Linji

Linji zong (臨濟宗) – szkoła chan założona przez chińskiego mistrza chan Linji Yixuana około 850 r. Była spadkobierczynią szkoły hongzhou, stosowała więc różne, nieraz ekstremalne, sposoby nauczania z mocnym naciskiem na praktykę gong’anów. W Korei szkoła znana jest jako imje, w Japonii – jako rinzai, w Wietnamie – jako lâm tế – w obu krajach istnieje do dziś.

Historia i nauczanie Okres największego rozwoju Początkowo szkoła linji była jednym z tzw. pięciu domów chan (szkół) jego środkowego okresu rozwoju. Istniała tylko na północy Chin. Dopiero mistrz chan Fenyang Shanzhao (947–1024) przeniósł nauki szkoły na południe Chin powodując jej niezwykłą ekspansję. Szkoła linji powróciła do swej kolebki, bo przecież jej praktyka była rozwinięciem nauk Szóstego Patriarchy Huinenga i jego spadkobierców, czyli szkoły hongzhou. Zdynamizowało to szkołę tak, że po kilku lub najwyżej kilkunastu pokoleniach mistrzów trzy szkoły: yunmen, guiyang i fayan zaniknęły wzbogacając chan o różne sposoby podejścia do praktyki i różne metody pracy z uczniami. Ostatnią szkołą, która uległa dominacji szkoły linji była szkoła caodong.

Mistrzowie szkoły linji, jako bezpośredni spadkobiercy tradycji szkoły hongzhou nie stronili od gwałtownych, wstrząsowych metod nauczania. Samo nauczanie było zawsze dostosowane do poziomu i charakteru uczniów. Było ono oparte na dwóch teoretycznych podstawach stworzonych przez mistrza założyciela pod wpływem nauk szkoły huayan, a zwłaszcza teorii dharmadhatu. Były to Cztery Procesy Wyzwolenia z Subiektywności i Obiektywności Cztery Związki Pomiędzy Pytającym a Odpowiadającym. Prowadziły one ucznia do wyzwolenia poprzez odrzucenie wszelkich złud i nieprzywiązywanie się do czegokolwiek. Nawet do Buddy, patriarchów chan i nauczycieli.

W wielkim stopniu na ukształtowanie się stylu nauczania szkoły wpłynął taoizm. Takie terminy stosowane przez Linji jak wushi i wuqiu miały związek z doktryną wu wei – niedziałania. Linji wyraził to w zdaniu Poszukiwać Buddy, to tracić Buddę; poszukiwać Dao, do tracić Dao; poszukiwać patriarchów, to tracić patriarchów.

W tej właśnie szkole rozwijano metodę gong’anów, tak że stała się ona w końcu podstawową metodą nauczania i dziś pojęcie gong’anu kojarzone jest właśnie z tą tradycją.

Ponieważ szkoła ta odziedziczyła Dharmę poprzedniej szkoły hongzhou, to również i ona reprezentowała styl nagłe oświecenie–nagła praktyka (chiń. dunwu dunxiu). Było to tak ważne dla Linji, że separował się od wszelkich form medytacji buddyjskiej, które zajmowały się stopniowym postępem i próbowały objaśniać cały proces racjonalnie. Podkreślał Oświecenie jest osiągane natychmiast. Nigdy nie teoretyzował na ten temat ani nawet nie próbował go opisywać czy objaśniać jego natury. Dla niego, jak i dla całej szkoły, było jasne, że oświecenie znajduje się w codziennych czynnościach prawdziwego, zwyczajnego człowieka, który jest żyjącym oświeceniem.

W XI w. szkoła linji podzieliła się na dwa odłamy yangqipai (założycielem był mistrz chan Yangqi Fanghui) i huanglongpai (założycielem był mistrz chan Huanglong Huinan). Chińskie słowo pai oznacza dosłownie skrzydło i zatem jest używane na określenie filii, odgałęzień, odłamów itp. Chociaż Dharmę huanglong przeniósł do Japonii Eisai Myoan, to tradycja ta po kilku pokoleniach mistrzów zaniknęła zarówno w Chinach, jak i Japonii. Wszystkie linie transmisji Dharmy szkoły linji pochodzą dziś od odgałęzienia yangqi.

Linia przekazu Dharmy Oto podstawowa linia przekazu od Huangbo do Huanglonga. Pełniejsze linie przekazu szkoły linji – poniżej.

Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1. Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin. 37/10. Huangbo Xiyun (zm. 850) 38/11. Linji Yixuan (ur. pom. 810 a 815, zm. 27.5.866) szkoła linji 39/12. Xinghua Cunjiang (830–888) 40/13. Nanyuan Huiyong (860–930) (także Baoying) 41/14. Fengxue Yanzhao (896–973) 42/15. Shoushan Xingnian (926–993) (także Baoying Sheng/Xingnian) 43/16. Fenyang Shanzhao (947–1024) ekspansja na południe Chin 44/17. Ciming Chuyuan (968–1039) (także jako Shishuang Chuyuan) 45/18. Yangqi Fanghui (992–1049) szkoła yangqi 45/18. Huanglong Huinan (1002–1069) szkoła huanglong

Okres kryzysu Buddyzm, a tym samym szkoła chan, która była dominującą w nim siłą, rozwijał się jeszcze w okresie dynastii Song i nawet w okresie dynastii Yuan. Jednak już wiek XV i XVI są okresem głębokiego kryzysu buddyzmu. Szkoła chan zapadła w głębokie uśpienie. Jak głęboka to była zapaść świadczy to, że w okresie ponad 150 lat od końca XIV w. do początków XVI w. zanotowano tylko cztery nazwiska mistrzów chan. Byli nimi Konggu Jinglong (1387–1466), Chushan Shaoqi (1403–1473), Dufeng Jishan (1443–1623) i Xiaoyan Debao (1512–1581). Jak zanotował Huang Zongxi (1610–1695): Przed erą Wanli, styl nauczania chanu prawie całkowicie zaniknął. [Linie przekazu] yunmen, fayan i guiyang wszystkie wyginęły. Nauki szkoły caodong były przekazywane tylko w tajemnicy. Linji wydawała się także na granicy wymarcia

W szkole linji, która zachowała się w najlepszym stanie – jeśli chodzi o liczbę mnichów, a nie o poziom nauczania – zniknęło bezpowrotnie wiele linii przekazu. Prawdziwe nauczanie chanu zostało zapomniane. Nie znano genealogii linii przekazu. Gong’any czytano bez ich zrozumienia. Pierwszym mistrzem w tym kryzysowym okresie, który propagował praktykę medytacji chanistycznej, był Yungu Fahui (1500–1579). W swoim klasztorze Tianjie wprowadził w 1549 r. 7-dniowe odosobnienia medytacyjne i nauczał techniki kanhua. Jednym z jego uczniów był przez jakiś czas Hanshan Deqing.

Pod koniec okresu panowania dynastii Mingów pojawiła się trójka mistrzów chan, którzy byli prekursorami rewitalizacji chanu (i w ogóle buddyzmu) w XVII w. Byli to Zibo Zhenke (1543–1603), Yunqi Zhuhong (1535–1615) i wspomniany już Hanshan Deqing.

Rewitalizacja szkoły linji w XVII w. Po 200-letnim okresie regresu całej szkoły chan, pod koniec XVI i na początku XVII w. chan, a więc już tylko 2 szkoły – caodong i linji – rozpoczęły proces rewitalizacji.

Jednak już nieco wcześniej pojawiali się prekursorzy, którzy usiłowali przywrócić podstawy prawidłowej praktyki w klasztorach. Zapewne pierwszym mistrzem w tym kryzysowym okresie, który propagował praktykę medytacji chanistycznej, był Yungu Fahui (1500–1579). W swoim klasztorze Tianjie wprowadził w 1549 r. 7-dniowe odosobnienia medytacyjne i nauczał techniki pracy z gong’anem – kanhua. Jednym z jego uczniów był przez jakiś czas Hanshan Deqing.

Chan został zrewitalizowany bazując teoretycznie na ideałach stworzonych w okresie Tang (618–907) i Song (960–1272).

Za prekursorów tego renesansu chanu uważa się trzech mistrzów chanu z końcowego okresu dynastii Ming. Byli nimi: Zibo Zhenke (1543–1603), Yunqi Zhuhong (1635–1615) i Hanshan Deqing (1546–1623). Ukształtowali oni w wielkiej mierze kształt chanu pod koniec Mingów. Był to okres panowania cesarza Wanli (1573–1620). Wszyscy oni uważali, że praktyka chan powinna być połączona z praktyką Szkoły Czystej Krainy.

Nową fazę ożywienia spowodowała działalność takich mistrzów jak Miyun Yuanwu (1566–1642), Hanyue Fazang (1573–1635), Feiyin Tongrong (1593–1662) i Muchen Daomin (1596–1674). Ich linie przekazu zdominowały XVII-wieczny chan.

Przywrócono medytację jako najważniejszą praktykę klasztorną oraz pracę z gong’anami. Miyun odnowił styl linji włącznie z uderzeniami i okrzykami.

Już Hanshan zauważył upadek monastycyzmu i poszczególnych klasztorów spowodowany błędnym instytucjonalnym systemem. Kiedy w 1600 r. prowadził klasztor Caoxi w Guangdong postanowił naprawić system i stworzył 10 paragrafów nowych reguł dla domu medytacji w klasztorze. Nastawione one były raczej na aspekty administracyjne klasztoru publicznego. Było to niezmiernie ważne, bowiem zdarzały się nawet wypadki śmierci głodowej mistrzów chan.

Starano się także odrestaurować linie przekazu Dharmy. Z dwóch głównych gałęzi szkoły linji, czyli yangqi i huanglong, przetrwała tylko ta pierwsza. Najważniejsze linie przekazu stworzyli dwaj wybitni uczniowie mistrza Yuanwu Keqina (1063–1135) – Dahui Zonggao (1088–1163) i Huqiu Shaolong (1077–1136). Chociaż Dahui był o wiele bardziej znany, to XVII-wieczny chan pochodził głównie z linii spadkobierców Huqiu. Już w okresie dynastii Yuan ta linia wzmocniła się dzięki wybitnemu mistrzowi Zhongfengowi Mingbenowi (1263–1323), który nauki szkoły linji uczynił naprawdę ortodoksyjnymi.

Chociaż ta linia jest miejscami niejasna (zwłaszcza we wczesnym i środkowym okresie dynastii Mingów), za jej spadkobiercę uważał się mistrz Xiaoyan Debao. Jednym z jego spadkobierców był Huanyou Zhengchuan, nauczyciel m.in. Miyuna Yuanwu.

Po XVII-wiecznej rewitalizacji chan (tak jak i cały buddyzm) zaczął znowu popadać w regres. Jedną z głównych przyczyn wewnętrznych było słabe ugruntowienie praktyki chan. Była ona kształtowana według wyobrażeń mistrzów chan na temat tego, jak praktyka wyglądała w okresie Tang i Song. Była zrytualizowana i pozbawiona spontaniczności. Ponieważ mistrzowie wiedzieli, że w szkole linji praktykowano uderzenia i okrzyki, uderzali i krzyczeli. Nie wyłaniało się to jednak ze spontanicznie powstałej sytuacji podczas spotkania mistrza z uczniem, a było po prostu regułką. Dlatego praktyka szkoły linji nie była autentyczna, co osłabiało jej efekt. Początkowo, gdy przywrócono te praktyki, spełniały one swoje zadanie, bo dla praktykujących „chan czystej krainy” były one nowością. Szybko jednak uległy skostnieniu i rytualizacji.

Najważniejsze linie przekazu w XVII w. Pierwsza liczba oznacza pokolenie od Bodhidharmy. Druga liczba oznacza pokolenie od Linjiego Yixuana Trzecia liczba oznacza początek nowej generacji w innym kraju

39/29. Huanyou Zhengchuan 40/30. Xuejiao Yuanxin postanowił zrekreować szkołę yunmen 40/30. Tianyin Yuanxiu (1575–1635) 41/31. Ruo’an Tongwen (1604–1655) 41/31. Shanci Tongji (1608–1645) 41/31. Yulin Tongxiu (1614–1675) 42/32. Maoxi Xingsen (1614–1677) 42/32. Baisong Xingfeng (1612–1674) opat Shanquan si 42/32. 43/33. Meng’an Chaoge (1639–1708) 44/34. Jialing Xingyin (1671–1726) 40/30. Miyun Yuanwu (1566–1642) 12 spadkobierców 41/31. Chaozong Tongren (1604–1648) 41/31. Muyun Tongmen (1599–1671 41/31. Poshan Haiming (1577–1666) 42/32. Zhangrue Tongzui (1610–1693) 41/31. Hanyue FazangW tej linii przekazu spadkobiercami w 2 i 3 pokoleniu były kobiety: Qiyuan Xinggang (1597–1654), Yikui Chaochen (1625–1679), Baochi Jizong (ur. 1606), Zukui Jifu (bd). (1573–1635) 42/32. Tanji Hongren (1599–1638) 42/32. Jiqi Hongchu (1605–1672) 42/32. Liu Daozhen (bd) 42/32. Dingmu Hongche (bd) 42/32. Jude Hongli (1600–1667) 43/33. Huishan Jiexian (1610–1672) 43/33. Bo’an Zhengzhi (1599–1676) 41/31. Muchen Daomin (1596–1674) 42/32. Shouzun Yuanzhao (1647–1729) 43/33/1. Wietnam tradycja Nguyên Thiều w ramach szkoły lâm tế (czyli linji) 41/31. Feiyin Tongrong (1593–1661) 64 spadkobierców 42/32. Hanpu Xingcong (1610–1666) 42/32. Baichi Xingyuan (1611–1662) 42/32. Shujian Huihai (bd) 42/32. Gengxin Xingmi (bd) 43/33. Daozhe Chaoyuan (1602–1662) Japonia, Nagasaki. 44/34/1. Bankei Yōtaku (1622–1793) był jego uczniem przez rok, otrzymał nawet inka, ale nie został jego spadkobiercą 42/32. Yinyuan Longqi (1592–1673) szkoła ōbaku 43/33. Yelan Xinggue (1613–1651) 43/33. Yiran Xingrong (1601–1668) 43/33. Huimen Rupei (1615–1664)

Transmisje Korea