Argumentum ad personam (łac. „argument wymierzony w osobę”) – pozamerytoryczny sposób argumentowania, w którym dyskutant porzuca właściwy spór i zaczyna opisywać faktyczne lub rzekome cechy swego przeciwnika bądź jego dokonania. W ten sposób unika stwierdzenia, że jego racjonalne argumenty zostały wyczerpane, a jednocześnie sugeruje audytorium, że poglądy oponenta są fałszywe. Dodatkowo obrażanie oponenta ma na celu wyprowadzenie go z równowagi, tak by utrudnić mu adekwatne reagowanie na przedstawiane argumenty.
Artur Schopenhauer w swoim dziele Die eristische Dialektik (Erystyka, czyli sztuka prowadzenia sporów) wymienia argumentum ad personam jako ostatni sposób nieuczciwej argumentacji, stosowany, gdy wszystkie inne sposoby zawodzą i nie ma szans na wygranie sporu argumentacją merytoryczną.
Przykłady Doprawdy pojąć nie mogę, jak państwo możecie dawać wiarę temu idiocie? Jak może pan wypowiadać się na temat stanu wojennego? Przecież miał pan wtedy 5 lat!
Zobacz też argumentum ad hominem erystyka
Bibliografia
Tadeusz Kwiatkowski: Logika ogólna. Wydawnictwo UMCS, Lublin 1998. Narcyz Łubnicki: Nauka poprawnego myślenia. „Biblioteka Problemów”, PWN, Warszawa 1963. Witold Marciszewski (red.): Mała encyklopedia logiki. Ossolineum, 1988. Teresa Hołówka: Kultura logiczna w przykładach, PWN, Warszawa 2005.
Kategoria:Erystyka Kategoria:Zwroty łacińskie