Pseudosójeczka, sójeczka mała (Pseudopodoces humilis) – gatunek małego ptaka z rodziny sikor (Paridae), który jeszcze do niedawna był umieszczany w rodzinie krukowatych (Corvidae). Występuje w Chinach od prowincji Syczuan na zachód poprzez Tybet aż po Nepal i skrajnie północne Indie. Jest jedyną sikorą, która całkowicie żyje w stepie, unikając terenów zalesionych. Nie jest zagrożona.
Systematyka Przez długi czas gatunek ten był zaliczany do krukowatych. W wyniku szerokich badań morfologiczno-genetycznych w latach 2001–2006 stwierdzono, że ptak ten jest bliżej spokrewniony z rodziną sikor (Paridae), gdzie jest jedynym gatunkiem w rodzaju Pseudopodoces. Niektóre badania genetyczne sugerują, że najbliższym krewnym pseudosójeczki jest bogatka zwyczajna (Parus major) i na tej podstawie zaproponowano umieszczenie tego taksonu w rodzaju Parus. Nie wyróżnia się podgatunków.
Charakterystyka Wygląd zewnętrzny Wielkości wróbla zwyczajnego. Ubarwienie: policzki, pierś i podbrzusze jasnokremowe; głowa żółtobrązowa z jasnokremowym poziomym paskiem z tyłu na szyi; wierzch ciała, skrzydła i średnio krótki ogon też żółtobrązowe. Gatunek ten charakteryzuje się dość długimi nogami świadczącymi o naziemnym trybie życia, i bardzo długim (jak na sikory) zakrzywionym do dołu dziobem koloru ciemnoszarego. Rozmiary długość ciała ok. 17–18 cm (sam dziób około 3 cm) Masa ciała 42,5–48,5 g Zachowanie Jest ptakiem słabo latającym i jeśli jest zmuszony do lotu, nie przelatuje więcej niż około 150 metrów, a gdy spłoszony – ucieka małymi podskokami, próbując się schronić do jakiejś najbliższej małej szczeliny lub jamy. Ptaki te żyją w parach i wspólnie zajmują się wykopywaniem gniazd, wysiadywaniem jaj, jak i karmieniem potomstwa.
Środowisko Wyżynne i górskie stepy powyżej linii drzew (od 3100 do 5500 metrów n.p.m.).
Pożywienie Pseudosójeczka żywi się wyłącznie owadami i ich larwami. Używając swojego długiego mocnego dzioba odgrzebuje owady i ich larwy z ziemi lub spośród kamieni. Bardzo często widziana jest, jak rozgrzebuje odchody jaków w poszukiwaniu owadów.
Lęgi Sezon lęgowy trwa od kwietnia do lipca. U tego gatunku często występuje gniazdowanie kooperatywne – w badaniu przeprowadzonym w prowincji Gansu w 26% przypadków rodzicom w lęgu pomagały dodatkowe osobniki (z czego 87% to były samce, a 13% samce). Gniazdo Jest umieszczone w komorze na końcu poziomego tunelu wygrzebanego w pionowej ścianie. Tunel ten może mieć prawie 2 metry. Gniazdo jest wyściełane miękką wełną (na ogół z jaka lub cziru) na fundamencie zbudowanym z trawy. Jaja i wysiadywanie Składa od 4 do 9 całkowicie białych jaj. Wysiadywanie trwa 14–16 dni.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN pseudosójeczka klasyfikowana jest jako gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern). Liczebność światowej populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako całkiem pospolity. Ze względu na brak dowodów na spadki liczebności bądź istnienie poważnych zagrożeń dla gatunku BirdLife International ocenia trend liczebności populacji jako prawdopodobnie stabilny.
Przypisy Systematyka i nazwa polska za:
Bibliografia
Grzimek's Animal Life Encyclopedia. (2005)
Linki zewnętrzne
Kategoria:Sikory Kategoria:Ptaki Azji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1871 roku