Gacek alpejski (Plecotus macrobullaris) – gatunek ssaka z podrodziny mroczków (Vespertilioninae) w obrębie rodziny mroczkowatych (Vespertilionidae).
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1965 roku rosyjski zoolog Aleksander Kuzjakin jako podgatunek Plecotus auritus i nadając mu nazwę Plecotus auritus macrobullaris. Holotyp pochodził z pobliża Władykaukazu, w Osetii Północnej, w Rosji.
Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy.
Etymologia Plecotus: plekō „owijać, skręcać”; ους ous, ωτος ōtos „ucho”. macrobullaris: gr. μακρος makros „długi”; , bullae „duża bańka, pęcherz, bąbel”.
Zasięg występowania Gacek alpejski występuje w Pirenejach, Alpach, na Półwyspie Bałkańskim, w Grecji, Anatolii, Kaukazie, południowo-wschodniej Syrii i zachodnim Iranie; obecny także na Korsyce i Krecie.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 46–55 mm, długość ogona 41–53 mm, długość ucha 34–38 mm, długość przedramienia 37–46 mm; masa ciała 6–10 g. Od pozostałych europejskich gatunków gacka różni się białym futrem na brzusznej stronie ciała, równowąskim prąciem i trójkątną plamką na dolnej wardze. Wzór zębowy: I C P M = 36.
Przypisy Nazwy zwyczajowe za:
Bibliografia
Kategoria:Mroczkowate Kategoria:Ssaki Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1965 roku