Franciszek Józef Remigiusz Kawa (ur. 1 października 1901 we Lwowie, zm. 10 lutego 1985 w Oslo) – polski sportowiec (biegacz narciarski i lekkoatleta), olimpijczyk.
Życiorys W 1914, pomimo małoletności, został przyjęty do Legionów Polskich, w których odbył zimową kampanię karpacką oraz besarabską. W 1915 zwolniony ze względu na młody wiek. W lutym 1918 wstąpił do POW, a w maju 1919 do Wojska Polskiego. Walczył w wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej. Został zdemobilizowany w 1921.
Ukończył w 1921 VIII Gimnazjum Realne im. Śniadeckiego we Lwowie uzyskując świadectwo dojrzałości. Następnie studiował do 1924 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej, ale studiów nie ukończył wskutek trudności materialnychTak podaje R. Wryk, Sport olimpijski w Polsce 1919-1939; B. Tuszyński Polscy olimpijczycy XX wieku pisze, że ukończył Politechnikę uzyskując dyplom inżyniera.. W 1925 uzyskał stopień podporucznika rezerwy, a w 1935 porucznika rezerwy.
Jako lekkoatleta specjalizował się w biegach na średnich dystansach, Został mistrzem Polski na 1500 metrów w 1923 i wicemistrzem na 800 metrów w tym samym roku. Był także brązowym medalistą na 800 metrów w 1925. W tym samym roku pobił rekord Polski w biegu na 1000 metrów, który przetrwał dwa miesiące.
Rekordy życiowe: Bieg na 800 metrów – 2:03,6 Bieg na 1500 metrów – 4:16,7
Jako narciarz specjalizował się w biegach. Startował na Igrzyskach Olimpijskich w 1928 w St.Moritz w biegu na 50 km, w którym zajął 27. miejsce. Był także wicemistrzem Polski na tym dystansie w 1930.
Startował w barwach klubów lwowskich: Pogoń, Czarni i Karpackie Towarzystwo Narciarzy, a także w AZS Warszawa.
Wziął udział w wojnie obronnej Polski '39 w stopniu porucznika. Został wzięty do niewoli i przebywał w oflagach, m.in. w Gross-Born i Woldenbergu. Uczestniczył w zorganizowanych przez jeńców w Oflagu II C Woldenberg igrzyskach sportowych, które odbyły się pod hasłem Rok Olimpijski 1944; te niezwykłe zawody zostały rozegrane w dniach od 23 lipca do 13 sierpnia 1944 roku. Po powrocie z oflagu osiedlił się na Wybrzeżu. Zatrudniony w wojskowym biurze projektów często jeździł na Ziemie Odzyskane w związku z odbudową zniszczonych obiektów przemysłowych. W 1953 przeprowadził się do Warszawy, zaś w 1959 wyjechał na stałe do Norwegii. Tu przez cały okres pracował w biurze projektowym Kåre Haukås A/S wyspecjalizowanym w urządzeniach sanitarnych, wentylacji i klimatyzacji. Był autorem książek o instalacjach sanitarnych.
Pod koniec życia zaczął spisywać swoje wspomnienia, które zdążył doprowadzić do połowy lat 20. XX wieku, drugą część dopisała jego żona, tłumaczka literatury i poetka Janina Zagrodzka-Kawa, publikując książkę jako Pamiętnik mojego męża (2003).
Publikacje Montaż kotłów centralnego ogrzewania, Budownictwo i Architektura, Warszawa 1955, Kotłownie centralnego ogrzewania, Wydawnictwo ARKADY, Warszawa 1959, Przyspieszony transport powietrza w urządzeniach klimatyzacyjnych, Wydawnictwo ARKADY, Warszawa 1964.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci gimnazjów we Lwowie Kategoria:Biegacze narciarscy na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1928 Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Polacy w Norwegii Kategoria:Polscy biegacze narciarscy na igrzyskach olimpijskich Kategoria:Polscy olimpijczycy (Sankt Moritz 1928) Kategoria:Polscy średniodystansowcy Kategoria:Narciarze AZS Warszawa Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1985 Kategoria:Żołnierze Legionów Polskich 1914–1918