Próba Gellé lub próba Gellégo – próba określająca porównanie przewodnictwa kostnego podczas zmian ciśnienia w przewodzie słuchowym zewnętrznym. Służy ona do oceny ruchomości strzemiączka w okienku owalnym. Jest wykorzystywana w diagnostyce otosklerozy, w której przebiegu dochodzi często do jego unieruchomienia.
Próbę opisał francuski otolog Marie-Ernst Gellé w 1876 roku.
Wykonanie próby Wykonanie próby polega na wprowadzeniu do ujścia przewodu słuchowego zewnętrznego oliwki balonu Politzera. Następnie wzbudzony stroik ustawia się albo na oliwce balonu, albo na wyrostku sutkowym badanego ucha i naprzemiennie poprzez naciskanie balonu Polizera zwiększa się i zmniejsza ciśnienie w przewodzie słuchowym zewnętrznym.
Interpretacja próby Próba Gellé prawidłowa występuje przy prawidłowym słuchu. Podczas naprzemiennego zwiększania i zmniejszania ciśnienia w przewodzie słuchowym zewnętrznym pacjent odczuwa naprzemienne modulowanie natężenia dźwięku stroika.
Próba Gellé patologiczna występuje przy unieruchomieniu podstawy strzemiączka w niszy okienka owalnego. Na skutek braku ruchomości strzemiączka pod wpływem zmian ciśnienia w przewodzie słuchowym zewnętrznym, pacjent nie odczuwa podczas próby żadnej zmiany dźwięku. Cały czas słyszy jednostajny dźwięk.
Przypisy
Bibliografia Audiologia kliniczna. red. M. Śliwińska-Kowalska. wyd. Mediton, Łódź 2005.
Kategoria:Audiologia Kategoria:Diagnostyka medyczna