Rachida Dati (ur. 27 listopada 1965 w Saint-Rémy) – francuska polityk, w latach 2007–2009 minister sprawiedliwości i strażnik pieczęci, eurodeputowana VII i VIII kadencji, od 2024 do 2026 minister kultury.
Życiorys Wykształcenie i praca zawodowa Urodziła się w rodzinie imigrantów (ojciec był marokańskim murarzem, matka niepiśmienną Algierką) jako drugie z dwanaściorga dzieci. Dzieciństwo spędziła w Chalon-sur-Saône, gdzie jej rodzina mieszkała w lokalu socjalnym. Uczęszczała do katolickiej szkoły prowadzonej przez karmelitanki, następnie do publicznego liceum, gdzie w 1983 zdała egzamin maturalny. W wieku 16 lat zaczęła wieczorami oraz podczas wakacji pracować jako pomoc medyczna. Ukończyła studia ekonomiczne oraz z zakresu prawa publicznego (została absolwentką Université de Bourgogne i Université Panthéon-Assas). Od początku lat 90. pracowała w bankowości i audycie, następnie w organach administracji publicznej oraz w wymiarze sprawiedliwości.
Działalność polityczna W 2002 została doradczynią Nicolasa Sarkozy’ego do spraw zwalczania przestępczości. W 2006 wstąpiła do centroprawicowej Unii na rzecz Ruchu Ludowego. W 2007 pełniła funkcję rzeczniczki kandydata UMP w trakcie kampanii prezydenckiej. W maju 2007, po wygranej Nicolasa Sarkozy’ego w wyborach prezydenckich, została powołana na urząd ministra sprawiedliwości w pierwszym rządzie François Fillona, stając się pierwszą kobietą północnoafrykańskiego pochodzenia i pierwszą muzułmanką w randzie ministra we francuskim rządzie. Miesiąc później objęła tożsame stanowisko w drugim gabinecie tego premiera. Jako minister sprawiedliwości uchodziła za zwolenniczkę zaostrzania polityki karnej, zaproponowała m.in. wprowadzenie progów minimalnych wyroków dla recydywistów, które odpowiadałyby 1/3 najwyższego wymiaru kary. Doprowadziła do uchwalenia przepisu pozwalającego na „zatrzymanie prewencyjne” (bezterminowe zatrzymanie sprawców najcięższych przestępstw już po zakończeniu odbywania kary).
W wyborach samorządowych w 2008 została wybrana na mera 7. dzielnicy Paryża (utrzymywała tę funkcję również w 2014, 2020 i 2026). W 2009 z listy UMP została wybrana na posłankę do Parlamentu Europejskiego, w konsekwencji 23 czerwca tego samego roku odeszła z rządu. W kwietniu 2013, mimo wcześniejszych zapowiedzi, ogłosiła, że nie będzie ubiegać się o stanowisko mera Paryża.
W 2010 złożyła przysięgę adwokacką w pierwszej izbie paryskiego sądu apelacyjnego, wchodząc w skład paryskiej palestry (jako były wysoki urzędnik wymiaru sprawiedliwości z pominięciem konieczności zdania egzaminu zawodowego). Jesienią 2010 kilkakrotnie na łamach prasy skrytykowała ministra spraw wewnętrznych Brice’a Hortefeux w związku z rosnącymi wskaźnikami przestępczości wśród młodzieży oraz wydalaniem Romów, co zostało zinterpretowane przez media jako próba wzmocnienia wizerunku przed wyborami parlamentarnymi w 2012.
W wyborach w maju 2014 z powodzeniem ubiegała się o europarlamentarną reelekcję. W PE zasiadała do lipca 2019, nie ubiegała się o ponowny wybór. W listopadzie tegoż roku została wybrana przez partię Republikanie na kandydatkę w wyborach na mera Paryża zaplanowanych na marzec 2020. 15 marca 2020 w pierwszej turze tych wyborów uzyskała 22,7% głosów. W drugiej turze z 28 czerwca 2020 otrzymała 34,3% głosów, przegrywając tym samym wybory.
W styczniu 2024 dołączyła do nowo powstałego rządu Gabriela Attala, obejmując w nim stanowisko ministra kultury. W konsekwencji ogłoszono jej wykluczenie z pozostających wówczas w opozycji Republikanów. Na funkcji ministra kultury pozostała także w utworzonym we wrześniu 2024 rządzie Michela Barniera oraz w powołanym w grudniu 2024 gabinecie François Bayrou. W 2025 powróciła do Republikanów. W październiku 2025 otrzymała ponownie nominację na tę funkcję, dołączając do rządu Sébastiena Lecornu. Pozostała na tej funkcji również w utworzonym w tym samym miesiącu jego drugim rządzie; została następnie zawieszona w prawach członka Republikanów, którzy wcześniej wykluczyli swój udział w tym gabinecie.
Urząd ministra sprawowała do lutego 2026; ustąpiła w związku z kandydowaniem na mera Paryża. W marcu 2026 przegrała w drugiej turze wyborów na ten urząd z Emmanuelem Grégoire (dostała 41,5% głosów).
Życie prywatne W 2009 urodziła córkę, której nadała imię Zohra. Polityk odmówiła ujawnienia tożsamości jej ojca, co doprowadziło do licznych spekulacji medialnych. W 2014 na wniosek Rachidy Dati w postępowaniu sądowym potwierdzono, że ojcem jej córki jest Dominique Desseigne, miliarder, prezes firmy Groupe Barrière zarządzającej siecią hoteli, kasyn i restauracji.
Odznaczenia Order Sztuki i Literatury I klasy (z urzędu, 2024) Order Alawitów II klasy (Maroko, 2010) Order Franciszka I II klasy (order domowy dynastii Burbonów Sycylijskich, 2012) Komandor 1. Stopnia Orderu Danebroga (Dania, 2025)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci uczelni w Paryżu Kategoria:Francuscy ministrowie (V Republika) Kategoria:Francuscy ministrowie kultury Kategoria:Francuscy ministrowie sprawiedliwości Kategoria:Francuzi pochodzenia algierskiego Kategoria:Francuzi pochodzenia marokańskiego Kategoria:Francuscy posłowie do Parlamentu Europejskiego VII kadencji Kategoria:Francuscy posłowie do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji Kategoria:Francuscy samorządowcy Kategoria:Komandorzy Orderu Sztuki i Literatury Kategoria:Odznaczeni Orderem Alawitów Kategoria:Odznaczeni Orderem Danebroga Kategoria:Odznaczeni Orderem Franciszka I Kategoria:Politycy Republikanów (Francja) Kategoria:Politycy Unii na rzecz Ruchu Ludowego Kategoria:Urodzeni w 1965