Françoise Sagan, właśc. Françoise Quoirez (ur. 21 czerwca 1935 w Cajarc, zm. 24 września 2004 w Honfleur) – francuska pisarka, uznawana za jedną z największych postaci francuskiej literatury powojennej. Jej dorobek literacki liczy ponad 40 powieści i sztuk teatralnych.
W swojej twórczości poruszała głównie tematykę konfliktów uczuciowych oraz współczesnej obyczajowości. Niektóre z jej utworów zostały sfilmowane. Wiele z jej książek ukazało się także w języku polskim.
Życiorys Debiutowała jako 18-latka powieścią Bonjour tristesse (Witaj, smutku, 1954), która od razu odniosła międzynarodowy sukces. Fabuła powieści koncentruje się wokół młodej kobiety, która odkrywa romans swojego ojca. Swój pseudonim literacki zaczerpnęła z powieści Marcela Prousta W poszukiwaniu straconego czasu. Później napisała jeszcze wiele powieści, choć żadna nie odniosła takiego sukcesu jak Witaj, smutku. W latach 60. pisarka nie została też nigdy nagrodzona żadną prestiżową nagrodą literacką, choć w oczach wielu czytelników, krytyków literackich oraz innych pisarzy uważana była za ważną postać francuskiej literatury.
Wkrótce Sagan stała się ikoną swojego pokolenia, a jej ekstrawaganckie prowadzenie się stało się rychło tematem prasy bulwarowej. Pisarka znana była ze swojego zamiłowania do szybkich samochodów. W wypadku samochodowym w 1957 omal nie straciła życia. Sagan nie stroniła też od alkoholu i narkotyków. Za nielegalne posiadanie narkotyków została skazana w 1995 na rok więzienia w zawieszeniu. W 2002 kolejny raz trafiła przed sąd za oszustwa podatkowe. Sama zresztą przyznawała się do zamiłowania do hazardu, które wpędziło ją w długi. Pod koniec życia zmuszona była z powodu długów do sprzedania swojej posiadłości w Normandii, którą kupiła na początku swojej kariery w latach 50.
Przewodniczyła jury konkursu głównego na 32. MFF w Cannes (1979).
Twórczość Wybrane powieści Witaj, smutku (Bonjour tristesse, 1954) Pewien uśmiech (Un certain sourire, 1955) Czy pani lubi Brahmsa (Aimez-vous Brahms…, 1959) Cudowne obłoki (Les Merveilleux nuages, 1961) La Chamade (1965) Un peu de soleil dans l’eau froide (1969) Le Lit défait (1977) La Femme fardée (1981) Avec mon meilleur souvenir (1984, autobiografia) Znużony wojną (De guerre lasse, 1985) Woda nie krew (Un sang d'aquarelle, 1987) Wszystkie drogi prowadzą do nieba (Les Faux-fuyants, 1991) Chagrin de passage (1994) Zbłąkane odbicie (Le Miroir égaré, 1996) Derrière l'épaule (1998, autobiografia)
Sztuki teatralne Zamek w Szwecji (Château en Suède, 1960) Violons parfois (1961) La Robe mauve de Valentine (1963) Il fait beau jour et nuit (1978) L’Excès contraire (1987)
Kategoria:Dramaturdzy francuskojęzyczni Kategoria:Francuscy dramaturdzy XX wieku Kategoria:Francuscy prozaicy XX wieku Kategoria:Ludzie związani z Cajarc Kategoria:Prozaicy francuskojęzyczni Kategoria:Urodzeni w 1935 Kategoria:Zmarli w 2004