mały|Jako zastępca dowódcy I Korpusu Polskiego, Bobrujsk 1918 thumb|Grób rodziny Karnickich w Bydgoszczy Aleksander Karnicki (ur. 30 stycznia 1869 w Częstochowie, zm. 12 listopada 1942 w Kutnie„Album bydgoski” – dodatek do „Gazety Pomorskiej” podaje daty 30.01.1867 – 13.11.1943) – generał lejtnant Armii Imperium Rosyjskiego, generał dywizji Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się 30 stycznia 1869 w Częstochowie, w rodzinie Stanisława i Leontyny..

W 1887, po ukończeniu gimnazjum w Warszawie, wstąpił do armii rosyjskiej. W 1900 ukończył Oficerską Szkołę Kawalerii w Twerze. Uczestniczył w tłumieniu powstania bokserów w Chinach (1900-1901) i w wojnie rosyjsko-japońskiej (1904-1905). Podczas I wojny światowej był dowódcą 2. Zaamurskiego Pułku Konnego, następnie brygady i dywizji jazdy na froncie niemieckim. 26 marca 1916 awansował na generała majora ze starszeństwem z 28 kwietnia 1915. Od 10 lutego do 12 czerwca 1918 był zastępcą dowódcy I Korpusu Polskiego w Rosji gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego.

27 stycznia 1919 przyjęty został do Wojska Polskiego, „z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała porucznika, jako warunkowego, do czasu ułożenia przez komisję weryfikacyjną ogólnej listy starszeństwa oficerów WP i mianowany inspektorem kawalerii Wojska Polskiego”Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 12 z 04.02.1919 r.. Potem na froncie bolszewickim był dowódcą Frontu Wołyńskiego (marzec – czerwiec 1919). W okresie lipiec 1919 – kwiecień 1920 był szefem Misji Wojskowej przy kwaterze dowódcy Białych Sił Zbrojnych Południa Rosji gen. Antona Denikina w Taganrogu, z zadaniem nawiązania współpracy i uzgodnienia działań przeciw bolszewikom. Misja zakończyła się fiaskiem, ponieważ przywódcy Rosji nie zamierzali tolerować wolnej Polski. W kwietniu 1920 powrócił do kraju, a w maju objął dowództwo Dywizji Jazdy na Ukrainie.

1 maja 1920 zatwierdzony został w stopniu generała podporucznika z dniem 1 kwietnia tego roku w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. 4 czerwca 1920 minister spraw wojskowych, gen. por. Józef Leśniewski zezwolił mu „korzystać tytularnie ze stopnia generała porucznika”.

W lipcu i sierpniu 1920 dowodził VIII Brygady Jazdy i Grupą Jazdy przy 5 Armii. Odznaczył się w bojach z 1 Armią Konną Budionnego. Na skutek intryg gen. Eugeniusza de Henning-Michaelisa, od kwietnia 1921 w stanie spoczynku. 26 października 1923 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu rzeczywistego generała dywizji. Na emeryturze osiadł w Bydgoszczy przy ulicy Cieszkowskiego 11 (od czerwca 1921).

Po kampanii wrześniowej i rozpoczęciu okupacji niemieckiej jesienią 1939 został wysiedlony przez Niemców do Kutna. Zmarł tam po ciężkiej chorobie. W 1964 prochy przewieziono do Bydgoszczy, gdzie spoczęły na cmentarzu przy ul. Kcyńskiej.

Starszy syn generała – podporucznik pilot-obserwator Jerzy Karnicki z 1 Pułku Lotniczego zginął 23 października 1930 w katastrofie lotniczej na warszawskiej Woli, kiedy to pilotowany przez niego samolot Breguet XIX spadł na halę fabryki „Parowóz”. Drugi syn – komandor porucznik Borys Karnicki w czasie II wojny światowej był między innymi dowódcą okrętu podwodnego ORP „Sokół”.

Ordery i Odznaczenia W czasie służby w armii rosyjskiej otrzymał: Order Wojenny św. Jerzego III klasy (15 czerwca 1917), Order Wojenny św. Jerzego IV klasy (30 grudnia 1915), Order św. Włodzimierza III klasy (1913), Order Podwójnego Smoka III klasy 2. stopnia (1913), Order Wschodzącego Słońca III klasy (1912), Order św. Anny IV klasy (1905), Order św. Anny II klasy z Mieczami (1904), Order Korony III klasy z Mieczami (1903), Order św. Stanisława II klasy z Mieczami (1902), Order św. Włodzimierza IV klasy z Mieczami i Kokardą (1901), Order św. Anny III klasy z Mieczami i Kokardą (1901), Order św. Stanisława III klasy z Mieczami i Kokardą (1901)

Był przedstawiony do odznaczenia Orderem Virtuti Militari.. Figuruje w kartotece odznaczonych Krzyżem Walecznych.. W 1925 otrzymał „prawo na przyjęcie i noszenie" Medalu Zwycięstwa („Médaille Interalliée”). 23 maja 1935 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”Tu podano, że urodził się w Łowiczu. ..

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Adres: ulica Cieszkowskiego 11. O generale Karnickim, który z Dalekiego Wschodu trafił do Bydgoszczy

Kategoria:Dowódcy Dywizji Jazdy (II RP) Kategoria:Generałowie dywizji II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Częstochowie Kategoria:Oficerowie dowództwa I Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Komunalnym przy ul. Kcyńskiej w Bydgoszczy Kategoria:Polacy w wojnie rosyjsko-japońskiej Kategoria:Polacy – generałowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Korony (Prusy) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Podwójnego Smoka Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Jerzego (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Włodzimierza Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Wschodzącego Słońca Kategoria:Urodzeni w 1869 Kategoria:Zmarli w 1942