Inter Mediolan – klub piłki nożnej z Mediolanu w Lombardii. Jest trzykrotnym zwycięzcą Ligi Mistrzów, trzykrotnym zwycięzcą Ligi Europy, trzykrotnym klubowym mistrzem świata, dwudziestojednokrotnym mistrzem Włoch, siedemnastokrotnym wicemistrzem kraju, dziesięciokrotnym zdobywcą Pucharu Włoch oraz ośmiokrotnym zdobywcą Superpucharu Włoch. Obecnie zajmuje drugie miejsce w tabeli wszech czasów Serie A.
Inter został założony 9 marca 1908 roku. Jest jednym z trzech najbardziej utytułowanych klubów we Włoszech obok Juventusu oraz Milanu, a także jedynym grającym nieprzerwanie w najwyższej klasie rozgrywkowej Włoch od debiutu w 1909 roku. Oficjalna nazwa to Football Club Internazionale Milano. Zawarty w niej przymiotnik międzynarodowy podkreśla, że drużyna od początku istnienia jest otwarta na przedstawicieli wszystkich narodowości.
Od 1947 roku drużyna rozgrywa domowe mecze na Stadionie San Siro „Giuseppe Meazza” wraz z lokalnym rywalem – AC Milan. Stadion został nazwany na cześć byłego gracza obu mediolańskich klubów – Giuseppe Meazzy.
Dzieje klubu Początki klubu Dzieje Interu Mediolan są związane z lokalnym rywalem – Milanem. Ten drugi klub powstał w 1899 roku i już na początku XX wieku zdobywał mistrzostwo Włoch. W 1908 Włoska Federacja Piłki Nożnej wprowadziła przepis, który zakazał obcokrajowcom występów w rozgrywkach mistrzowskich. Zakaz skłonił więc grupę postępowych działaczy Milanu do założenia nowego klubu. Dnia 9 marca 1908 odbyło się spotkanie na którym podjęto decyzję o utworzeniu Football Club Internazionale Milano. Słowo „międzynarodowy” określało charakter klubu, który miał być otwarty na przedstawicieli wszystkich nacji. W 1909 Federacja uchyliła zakaz i dopuściła do gry obcokrajowców. Pierwszym kapitanem zespołu został Szwajcar – Hernst Manktl, a prezesem nowo powstałego klubu wybrano Giovaniego Paramithiottiego. Pierwsze mistrzostwo Inter zdobył już w 1910 roku – grającym trenerem był wówczas Virgilio Fossati. W kilku następnych latach Inter nie zdołał przebić się do finałowych rozgrywek. Do 1928 roku we Włoszech nie było wspólnej ligi – zespoły rywalizowały w rozgrywkach lokalnych i dopiero najlepsi grali między sobą o mistrzostwo kraju. Inter dwukrotnie wygrywał grupę regionalną, ale zdobycie drugiego mistrzostwa kraju uniemożliwiła mu I wojna światowa. Cel udało się jednak osiągnąć w 1920 roku.mały|lewo|Zespół Interu Mediolan w roku 1908
Zmiana nazwy Po wojnie we Włoszech do władzy doszli faszyści pod wodzą Benita Mussoliniego, którym zaczął przeszkadzać charakter Interu, a konkretnie przymiotnik „międzynarodowy” w nazwie, który w dwudziestoleciu międzywojennym kojarzył się z komunizmem. Inter musiał więc połączyć się z innym mediolańskim klubem US Milanese – ta efemeryda występowała od 1929 roku jako Ambrosiana lub Ambrosiana-Inter. Nazwa pochodziła od świętego Ambrożego – byłego biskupa i patrona Mediolanu. Trzeci tytuł mistrzowski (pierwszy w Serie A) klub wywalczył w 1930 roku. W zespole debiutował wówczas jeden z najwybitniejszych włoskich piłkarzy – Giuseppe Meazza.
W latach 30. zawodnicy klubu prezentowali wysoką formę, ale trzykrotnie stawał im na drodze Juventus F.C. – to właśnie w tamtych latach miały początek słynne derby Włoch między Juventusem i Interem. Meazza bił strzeleckie rekordy, jednak nie zdobywał złotych medali w Serie A. Inter zdobył mistrzostwo ponownie w 1938 i 1940 roku. Ligowe triumfy przedzielił też zdobyty po raz pierwszy w historii klubu Puchar Włoch.
Po wojnie mały|Antonio Angelillo – strzelec rekordowych 34 goli w sezonie ligowym Do oryginalnej nazwy klub wrócił w 1942 roku, lecz po wojnie na drużynę mówiono już po prostu Inter. Nerazzurri wciąż byli w czołówce Serie A, ale na drodze stawał im Juventus albo Milan. Wreszcie w latach 1953–1954 Inter po raz pierwszy zdobył dwa tytuły z rzędu. Zespół prowadził wówczas Alfredo Foni, a grali w nim m.in. świetny bramkarz Giorgio „Kamikaze” Ghezzi, szwedzki lewoskrzydłowy Lennart Skoglund, a w ataku szalał Węgier István Nyers. W kolejnym sezonie Inter zaliczył dramatyczny sezon zakończony na 8. pozycji. Po odejściu Foniego następne dwa lata były nieco lepsze; Inter zajął kolejno 3. i 5. miejsce. Sezon 1957/58 klub z Mediolanu także mógł zaliczyć do nieudanych. W lidze Inter prowadzony przez Jesse Carvera zajął dopiero 11. miejsce. Dwie kolejne kampanie również nie przyniosły żadnych trofeów, klub zajmował 3. i 4. pozycje we włoskiej lidze.
Era wielkiego Interu W 1960 roku do Mediolanu przeniósł się z Barcelony trener Helenio Herrera, który został twórcą największych sukcesów Interu. Pierwszy sezon Inter pod wodzą nowego szkoleniowca zakończył na trzeciej lokacie. W 1961 roku ściągnął za sobą Hiszpana Luisa Suáreza – jednego z najlepszych wówczas piłkarzy świata. Ostatecznie w sezonie 1961/1962 Nerazzurri zajęli 2. miejsce, tuż za A.C. Milanem.
Pierwszy tytuł z Interem Herrera zdobył w 1963 roku – mistrzostwo Włoch dało im przepustkę do Pucharu Europy Mistrzów Krajowych. Rozgrywki po raz pierwszy odbyły się w sezonie 1955/1956, więc Inter z Herrerą dopiero w nich debiutował. Nie był to jednak pierwszy występ w europejskich pucharach – Inter czterokrotnie już brał udział w Pucharze Miast Targowych (późniejszy Puchar UEFA), raz doszedł nawet do półfinału tych rozgrywek.
W sezonie 1963/64 Inter w Pucharze Mistrzów wyeliminował kolejno Everton F.C., AS Monaco, FK Partizan, a w półfinale Borussię Dortmund. W finale pokonał 3:1 Real Madryt, który wygrał pięć pierwszych edycji Pucharu Europy. Styl Interu określało się jako nowoczesny i skuteczny. Słynne catenaccio, czyli rygiel – defensywne ustawienie zespołu nastawione na kontratak przyniosło Interowi największe sukcesy w historii klubu. Nerazzurri co prawda nie zdobyli mistrzostwa Włoch – zajęli pierwsze miejsce w tabeli ex-aequo z Bologną, ale dodatkowy mecz – dziesięć dni po finale z Realem przegrali 0:2. Inter triumfował za to w Pucharze Interkontynentalnym. Rywalizacja z CA Independiente zakończyła się dopiero w trzecim, decydującym meczu na neutralnym stadionie w Madrycie. Inter wygrał 1:0.
Finał Pucharu Mistrzów 1964
mały|Sandro Mazzola i Helenio Herrera – ojcowie sukcesów Interu w latach 60.
Lata 1964–1965 były bardzo dobre dla klubu. Inter wywalczył swój dziewiąty tytuł mistrza Włoch, ponownie zdobył PEMK oraz Puchar Interkontynentalny. Mógł uzyskać nawet jedno trofeum więcej, ale w finale Pucharu Włoch przegrał w Rzymie z Juventusem 0:1. W sezonie Serie A 1964/1965 Inter przegrał tylko dwa mecze i wyprzedził Milan o trzy punkty zgarniając mistrzostwo.
W finale rozgrywek europejskich dokładnie rok po zwycięstwie nad Realem, Nerazzurri pokonali 1:0 Benficę na własnym stadionie – San Siro. W finale Pucharu Interkontynentalnego, Inter po raz drugi wygrał z Independiente.
W 1966 roku Inter zdobył dziesiąte mistrzostwo Włoch i uzyskał prawo do noszenia na koszulkach złotej gwiazdki (patrz: scudetto). W Pucharze Europy mediolańczycy odpadli w półfinale po potyczkach z Realem. W kolejnych latach mediolańczycy nie wrócili już na szczyt. W sezonie 1966/1967 mistrzostwo Włoch przegrali o punkt z Juventusem. Zresztą na własne życzenie, bo w ostatniej kolejce ulegli 0:1 na wyjeździe przeciętnej Mantovie. Inter do końca walczył teraz o Puchar Europy – w ćwierćfinale wziął rewanż na Realu i wyeliminował „Królewskich”, wygrywając 2:0 na Santiago Bernabeu. W finale w Lizbonie czarno-niebiescy wygrywali z Celtikiem 1:0 po bramce Sandra Mazzoli z karnego już w siódmej minucie, ale późniejsza taktyka „catenaccio” nie zdołała powstrzymać Szkotów, którzy strzelili dwa gole.
Finał Pucharu Mistrzów 1967
Czas po złotej erze W 1968 roku Herrera zamienił Inter na AS Romę, odszedł prezes Angelo Moratti i dominacja Nerazzurrich definitywnie się skończyła. Zespół prowadził ponownie Alfredo Foni, który zajął z Interem 4. pozycję w lidze, po Nim pojawił się kolejny Herrera – Heriberto (niespokrewniony z Helenio), którego jako trenera zastąpił Giovanni Invernizzi, który w 1971 roku wprowadził Inter na szczyt ligowej tabeli po latach bez mistrzostwa. W zespole wciąż grali Jair, Mazzola i fenomenalny obrońca Giacinto Facchetti, którzy rok później doprowadzili Inter do kolejnego finału Pucharu Europy. 31 maja 1972 roku na stadionie w Rotterdamie mediolańczyków pokonał jednak AFC Ajax z genialnym Johannem Cruyffem, który zdobył oba gole. Kolejne lata były jednak bezowocne, Inter przez 8. lat z rzędu nie kończył rozgrywek Serie A nawet na podium. W tym czasie klub prowadziło sześciu trenerów; powrócił na moment nawet Helenio Herrera, jednak musiał zrezygnować z prowadzenia klubu ze względu na stan zdrowia.
Lata 70. i 80. W latach 1975–1977 klub trenował Giuseppe Chiappella, pod jego wodzą Inter kończył rozgrywki ligowe dwukrotnie na 4. pozycji, a podczas drugiego sezonu Nerazzurri doszli do finału Pucharu Włoch, w którym przegrali 0:2 z lokalnym rywalem, Milanem. Zastąpił go Eugenio Bersellini. Pierwszy sezon zakończył na 5. miejscu w lidze, jednak zdobył po raz drugi w historii Interu trofeum Pucharu Włoch, po zwycięstwie 2:1 z SSC Napoli. Dwa lata później, w 1980 roku, klub zdobył dwunaste mistrzostwo Włoch, a w 1982 dwuletniej przerwie Nerazzurri odzyskał krajowy puchar. Wielki sukces odniosło też pięciu piłkarzy Interu, którzy z reprezentacją Włoch zdobyli w 1982 roku mistrzostwo świata. Byli to Alessandro Altobelli, Ivano Bordon, Giampero Marini, Gabriele Oriali i młodziutki Giuseppe Bergomi, który w momencie triumfu miał zaledwie 19 lat. Po krótkim okresie dominacji Inter znów wpadł w dołek. Do Torino odszedł trener Eugenio Bersellini, a w następnych sezonach klub zmieniał szkoleniowców aż pięć razy. W połowie lat osiemdziesiątych, klub dwukrotnie dotarł do półfinału Pucharu UEFA, w obu podejściach przegrywając z madryckim Realem. Ogromne aspirację Interu nie mogły zostać w pełni zrealizowane, pomimo sporych wydatków na wzmocnienia – transfery Hansiego Mullera, Ludo Coecka, Liama Bradiego czy Karl-Heinz Rummenigge nie przyniosły stabilizacji, a gra klubu pozostawiała wiele do życzenia.
Przełom nastąpił w 1986 roku, gdy trenerem Interu został Giovanni Trapattoni, ojciec sukcesów Juventusu w latach 70 i 80. Przed nowym szkoleniowcem postawiono zadanie – odbudować utraconą chwałę Interu. W pierwszych dwóch sezonach znacznego postępu nie odnotowano. Inter wywalczył kolejno 3. i 5. miejsce pod sterami Włocha. Następnie klub został wzmocniony przez dwóch Niemców – Lothara Matthäusa i Andreasa Brehme, dzięki czemu gra Interu znacząco się poprawiła. Klub zdominował rozgrywki Serie A 1988/1989, wyprzedzając drugie w tabeli SSC Napoli o 11. punktów. W wielkim stylu klub z Mediolanu zgarnął mistrzostwo po dziewięciu latach przerwy, był to trzynasty tytuł Nerazzurrich. W lata 90. Inter wkraczał z ogromnymi ambicjami – miał w składzie Matthäusa, który był wówczas jednym z najlepszych pomocników na świecie, a niemieckie trio dopełnili obrońca Andreas Brehme i napastnik Jürgen Klinsmann. Świetna ligowa postawa nie przełożyła się na sukces w europejskich pucharach. W sezonie 1989/90, po dziewięciu latach, Nerazzurri wrócili do rywalizacji o Pucharu Europy. Występ okazał się całkowitą kompromitacją – Inter już w pierwszej rudzie odpadł w dwumeczu ze szwedzkim Malmö, prowadzonym przez późniejszego trenera klubu Roya Hodgsona.
Powrót do Europy W Serie A w sezonach 1989/90 i 1990/91 mediolańczycy zajmowali trzecie miejsce, ale za to znów wygrywali w Europie. W 1991 roku – po raz pierwszy w historii klubu – zdobyli Puchar UEFA. Wyeliminowanie Rapidu Wiedeń, Aston Villi, Atalanty Bergamo, Partizana Belgrad i Sporting CP, dało przepustkę do finałowego starcia z AS Romą. Pierwsze spotkanie finałowego dwumeczu zostało rozegrane na San Siro. Inter zwyciężył to spotkanie (2-0) bramkami Lothara Matthäusa i Nicoli Bertiego. Rewanżowa porażka (0-1) nic w tej rywalizacji nie zmieniła i to Inter mógł cieszyć się z Pucharu.