Dławigad amerykański (Mycteria americana) – gatunek dużego ptaka z rodziny bocianów (Ciconiidae). Zamieszkuje Amerykę Północną i Południową. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego nazwał w 1758 roku szwedzki przyrodnik Karol Linneusz, nadając mu nazwę Mycteria americana. Holotyp pochodził z Brazylii.
Relacje w obrębie rodzaju Mycteria są niejasne. Cechy anatomiczne umieszczają M. americana jako takson siostrzany do pary gatunków M. ibis i M. leucocephala, z M. cinerea jako taksonem bazalnym do wszystkich trzech, podczas gdy analizy mitochondrialnego DNA umieszczają M. americana bazalnie do pozostałych trzech, podobnie jak badania obejmujące zachowanie wraz z morfologią.
Gatunek monotypowy.
Etymologia Mycteria: muktēr, μυκτηρος muktēros „pysk, nos”, od μυκτεριζω mukterizō „kręcić nosem”. americana: nowołac. Americanus „amerykański, z Ameryki”.
Zasięg występowania Dławigad amerykański występuje w południowo-wschodnich stanach USA (Karolina Południowa, Georgia, Floryda), w Meksyku, Ameryce Środkowej i Ameryce Południowej (poza częścią zachodnią i południową).
Morfologia Długość ciała 99–110 cm, rozpiętość skrzydeł 150–175 cm; masa ciała 2–3 kg. Samiec jest nieco większy i cięższy od samicy, ma masywniejszy i dłuższy dziób. Biały tułów; szyja i głowa nagie, czarniawo-szare, wyglądają jak pokryte łuską. Ogon i lotki czarne. Dziób czarniawy, długi, gruby i zakrzywiony na końcu. Oczy ciemne. Nogi czarniawe, a stopy czerwonawobrązowe. Upierzenie obu płci jest podobne. Pisklęta po wykluciu są pokryte białym puchem, a osobniki młodociane mają opierzone szarawobrązowe głowy i żółte dzioby.
Ekologia i zachowanie 250px|mały|lewo|Młode na gnieździe Biotop Bagna, tereny podmokłe, okolice rzek, stawy, laguny.
Pożywienie Żywi się rybami, gadami, płazami, ptakami, ssakami, owadami i mięczakami. Żeruje w stadach złożonych z różnych gatunków ptaków. Powoli brodzi w płytkiej wodzie w poszukiwaniu pożywienia.
Rozmnażanie Wyprowadza jeden lęg w sezonie. Gniazduje kolonijnie, w zbudowanych z patyków gniazdach na drzewach, nad stojącą wodą. Na jednym drzewie może być kilka gniazd. Samica składa 2–5 kremowobiałych jaj. Inkubacja trwa 28–32 dni, a zajmują się nią oboje rodzice. Młode opuszczają gniazdo po około 75 dniach od wyklucia.
Status zagrożenia Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje dławigada amerykańskiego za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. W 2023 roku organizacja Wetlands International szacowała, że liczebność populacji mieści się w przedziale 216 600 – 1 133 900 osobników (co przelicza się na 144 000 – 756 000 osobników dorosłych). Trend liczebności populacji nie jest znany.
Przypisy
Systematyka i nazwy polskie za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Bociany Kategoria:Ptaki Ameryki Południowej Kategoria:Ptaki Ameryki Północnej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1758 roku Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza