Gozdnica (do 1946 niem. FreiwaldauRozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości ()) – miasto w Polsce, w województwie lubuskim, w powiecie żagańskim.
Gozdnica uzyskała lokację miejską 9 maja 1556 roku, zdegradowana w 1856 roku, ponowne nadanie praw miejskich 1 stycznia 1967Robert Krzysztofik, Lokacje miejskie na obszarze Polski. Dokumentacja geograficzno-historyczna, Katowice 2007, s. 32-33..
Położenie Położona w pobliżu granicy z województwem dolnośląskim, 25 km na płd.-zach. od Żagania i 15 km granicy polsko-niemieckiej, przy drogach wojewódzkich: nr 300 i nr 350, pośród Borów Dolnośląskich nad Czernicą.
Gozdnica leży na historycznym Dolnym ŚląskuPolska. Zarys encyklopedyczny, red. Włodzimierz Kryszewski, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1974, s. 227..
Struktura powierzchni Według danych z roku 2002 Gozdnica ma obszar 23,97 km², w tym: użytki rolne: 20% użytki leśne: 68% (Bory Dolnośląskie)
Miasto stanowi 2,12% powierzchni powiatu.
Historia mały|lewo|Pomnik ofiar niemieckich obozów pracy niewolniczej działających w okolicy miasta mały|Fragment centrum miasta mały|Herb Gozdnicy W 1285 Gozdnica otrzymała prawa miejskie. W XVIII w. w osadzie wzniesiony został najstarszy zachowany kościół miasta – kościół Świętego Ducha. W 1413 jako wchodząca w skład „państwa przewoskiego“ została włączona w granice księstwa żagańskiego. W 1556 Ferdynand I Habsburg udzielił miastu przywileju odbywania dwóch jarmarków w ciągu roku. W XVII wieku miasto było niszczone przez wojny i pożary, upadło rzemiosło, w 1752 władze pruskie odebrały Gozdnicy prawa miejskie.
W XIX w. oparciu o obfite złoża iłów wydobywanych m.in. w Kopalni „Gozdnica“ rozwinął się przemysł ceramiczny, po 1885 Gotfryd Sturm uruchomił dwie fabryki produkujące dachówki. Fabryki po II wojnie światowej funkcjonowały pod nazwą Gozdnickie Zakłady Ceramiki Budowlanej, a następnie po połączeniu z Lubskimi Zakładami Ceramiki Budowlanej w Lubsku w l. 1971–1991 jako Lubuskie Przedsiębiorstwa Ceramiki Budowlanej.
W 1896 otwarto linię kolejową do Ruszowa. W latach 1929–1930 zbudowano kościół św. Wawrzyńca. W latach 30. na północ od miasta Luftwaffe wybudowało lotnisko.
21 lutego 1945 do Gozdnicy wkroczyły oddziały Armii Czerwonej, zniszczeniu uległo 30% zabudowy. Następnie stacjonował tu sztab 33 Nyskiego Pułku Piechoty Wojska Polskiego. W 1967 Gozdnica otrzymała prawa miejskieWaldemar Bena opis do mapy „Bory Dolnośląskie, Przemkowski Park Krajobrazowy”, Wydawnictwo Turystyczne Plan, Jelenia Góra 2004, . W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa zielonogórskiego.
mały|Położenie gminy na mapie powiatu Według danych z roku 2008 miasto miało 3398 mieszkańców.
W referendum w sprawie przystąpienia Polski do Unii Europejskiej dotyczącym wejścia Polski do Unii Europejskiej w gminie zanotowano największy euroentuzjazm (92%).
W 2016 nieznacznie powiększono obszar miasta.
Zabytki wieża dawnego kościoła parafialnego z 1687, świątynię zburzono w 1876, wieża spłonęła w 1900, rok później została odbudowana; ruiny młyna zbudowanego w latach 1684–1699, zniszczonego w 1989 w wyniku pożaru; kościół św. Wawrzyńca z lat 1929–1930;
Demografia Dane z 30 czerwca 2004: Opis Ogółem Kobiety Mężczyźnijednostka osób % osób % osób %populacja 3501 100 1818 51,9 1683 48,1gęstość zaludnienia(mieszk./km²) 146,1 75,8 70,2 Piramida wieku mieszkańców Gozdnicy w 2014 roku. 600x400px
Gospodarka Ceramika materiałów budowlanych.
Edukacja Szkoła Podstawowa im. Pierwszych Osadników Gimnazjum Publiczne im. Krzysztofa Kamila Baczyńskiego
Sport Miejski Klub Sportowy „Budowlani” Gozdnica założony w 1947 roku: piłka nożna – B-klasa
Związki wyznaniowe mały|Kościół Świętego Ducha W Gozdnicy znajdują się 2 parafie i 2 kościoły parafialne:
Kościół rzymskokatolicki parafia św. Wawrzyńca w Gozdnicy
Kościół polskokatolicki parafia Świętego Ducha w Gozdnicy.
Zobacz też Gozdnica (szczyt)
Przypisy
Linki zewnętrzne Oficjalna strona miasta
Kategoria:Miasta w województwie lubuskim Kategoria:Miasta w Polsce lokowane w XIV wieku