Wojciech Franciszek Wróblewski (ur. 6 września 1957 w Mielcu) – polski socjolog, samorządowiec, dyplomata, instruktor harcerski (harcmistrz, Harcerz Rzeczypospolitej).
Życiorys Ukończył studia socjologiczne na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1984–1990 pracownik naukowy w Zakładzie Socjologii Wychowania Instytutu Socjologii UJ. Naukowo zajmował się teorią ruchów społecznych, małych grup społecznych oraz badaniami nad organizacjami młodzieżowymi. Autor kilkunastu opublikowanych artykułów naukowych i raportów z badań. Publikował również teksty na temat problemów samorządowych, bezpieczeństwa wewnętrznego, bezpieczeństwa energetycznego i ruchu harcerskiego. Współautor z prof. Janem Widackim książki „Czego nie powiedział gen. Kiszczak?” (BGW 1992). Autor monografii „Szczepowe Dziedzictwo. Środowisko Szczepu Puszcza im. króla Kazimierza Wielkiego w Niepołomicach 1976–2011” (KPH 2013).
Od 1972 instruktor harcerski, pełnił różne funkcje w krakowskich strukturach Związku Harcerstwa Polskiego, był również członkiem Rady Naczelnej ZHP. Założyciel i wieloletni komendant (1976–1986) Szczepu „Puszcza” im. Kazimierza Wielkiego w Niepołomicach. Członek Kręgów Instruktorów Harcerskich im. Andrzeja Małkowskiego (KIHAM), będących harcerską opozycją w ramach ZHP. W latach 1983–1989 współorganizował konspiracyjne ogólnopolskie struktury tzw. Ruchu Harcerskiego. Był współzałożycielem i wiceprzewodniczącym Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej (ZHR). W latach 1989–1990 był członkiem Krajowego Komitetu Odrodzenia Harcerstwa. Jest założycielem i aktywnym członkiem stowarzyszenia – Koło Przyjaciół Harcerstwa Stowarzyszenie byłych Wychowanków, Instruktorów i Sympatyków Szczepu „Puszcza”. Brał udział w obradach Okrągłego Stołu w podstoliku ds. młodzieży po stronie opozycji solidarnościowej, reprezentując niezależny ruch harcerski.
Był współzałożycielem i przewodniczącym Komitetu Obywatelskiego w Niepołomicach. Reprezentował Porozumienie Komitetów Obywatelskich Małopolski na forum krajowym. Uczestniczył w organizacji sondaży przedwyborczych an użytek Małopolskiego Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”. Pełnił funkcję przewodniczącego Rady Miasta i Gminy Niepołomice w pierwszej kadencji odrodzonego samorządu (1990–1994). Był członkiem założycielem krakowskiego Towarzystwa Samorządowego. Był założycielem i przewodniczącym Niepołomickiego Stowarzyszenia Kulturalno-Oświatowego oraz Niepołomickiego Klubu Samorządowego.
Po zmianie ustroju był doradcą i rzecznikiem prasowym ministra spraw wewnętrznych (1990–1992), następnie zaś radcą ambasady RP w Wilnie oraz organizatorem i, od 1996, pierwszym dyrektorem Instytutu Polskiego w Wilnie (1996–1997). Nadzorował m.in. prace nad renowacją i upamiętnieniem miejsc pamięci narodowej na terenie Litwy, w tym remont kwatery wojennej na wileńskim Cmentarzu Na Rossie. Za tę działalność został odznaczony Złotym Medalem Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej.
Doradca komendanta głównego Policji (1997–1998). Doradca ministra spraw wewnętrznych i administracji (1998–2001). Kierował między innymi zespołami przygotowującymi Rządowy Program Poprawy Bezpieczeństwa oraz międzyresortowym zespołem analizującym możliwości budowy w Polsce cyfrowego systemu łączności trankingowej dla służb sektora publicznego. W latach 2001–2005 pełnił misję jako ambasador nadzwyczajny i pełnomocny RP w Estonii.
W latach 2005–2009 doradca ds. strategii w Polskim Koncernie Naftowym Orlen. Od roku 2009 w Grupie PZU. Przewodniczący Rady Fundacji Pomoc Polakom na Wschodzie. Członek Rady Muzeum Łazienki Królewskie.
1 marca 2016 został odwołany ze stanowiska członka Rady Fundacji PZU.
Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1990, zarządzeniem prezydenta RP na uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego za niepodległościową działalność w harcestwie) Order Wielkiego Księcia Giedymina V klasy (Litwa, 1997) Złoty Medal „Opiekun Miejsc Pamięci Narodowej” (1997, za remont kwatery wojennej na Cmentarzu Na Rossie) Order Gwiazdy Białej II klasy (Estonia, 2002) Złota Odznaka Zasługi dla MSW Estonii (Estonia 2005) Order Krzyża Ziemi Maryjnej I klasy (Estonia, 2005) Krzyż Zasługi dla Policji i Straży Granicznej Estonii (Estonia 2005) Medal Tysiąclecia Państwa Litewskiego (Litwa, 2008) Gwiazda Dyplomacji Litwy (litewskie odznaczenie resortowe, 2011)
Przypisy
Bibliografia Wojciech Wróblewski, „Nasza Polonia”, nr 7 (82), 2001, s. 2.
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Ambasadorowie III Rzeczypospolitej w Estonii Kategoria:Członkowie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” (1980–1989) Kategoria:Dyrektorzy Instytutów Polskich Kategoria:Harcmistrzowie Kategoria:Ludzie urodzeni w Mielcu Kategoria:Ludzie związani z Niepołomicami Kategoria:Ludzie związani z ubezpieczeniami w Polsce Kategoria:Ludzie związani z Wilnem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Medalem „Opiekun Miejsc Pamięci Narodowej” Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Gwiazdy Białej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Krzyża Ziemi Maryjnej Kategoria:Polscy radni rad gmin Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Wielkiego Księcia Giedymina Kategoria:Przedstawiciele dyplomatyczni III Rzeczypospolitej na Litwie Kategoria:Uczestnicy Okrągłego Stołu (strona solidarnościowa) Kategoria:Urodzeni w 1958