thumb|upright=1.4|Sieć kolejowa Wielkiego Tokio thumb|upright=1.4|Mapa połączeń kolejowych aglomeracji tokijskiej z uwzględnieniem stacji metra thumb|Linia JR jako SKM, Jokohama – Negishi-sen ze stacją Ishikawa-chō thumb|Tokio, pociąg linii Keihin-Tōhoku w Tamachi thumb|Dworzec Tōkyō – perony podziemne linii Sōbu-Yokosuka thumb|Tokio, dworzec Shinjuku, perony JR. W godzinach szczytu do pomocy przy wsiadaniu zatrudnia się asystentów peronowych thumb|W pociągach aglomeracyjnych stosuje się podłużny układ siedzeń. Wnętrze EZT typu 235 kolei JR Sieć kolejowa Wielkiego Tokio – złożony i bardzo rozbudowany system transportu szynowego, obsługującego ruch wewnątrz Tokio, pomiędzy centrum a dzielnicami przyległymi oraz otaczającymi je osiedlami i miastami całego regionu aglomeracji tokijskiej.

W niniejszym haśle w zasadzie pominięto koleje typowo wewnątrzmiejskie, takie na przykład jak metro w Tokio, metro w Jokohamie, czy kolej jednoszynową w Chibie. Objęto natomiast kolej jednoszynową „Tama Monorail”, ponieważ łączy ona centra kilku miast regionu Tama oraz kolej Minato-Mirai21, ponieważ jest ona przedłużeniem linii podmiejskiej. Uwzględniono pokrótce linie wiejskie.

JR Higashi Nihon （JR東日本） Sieć (infrastruktura linii) Kolej JR Higashi-Nihon (東日本旅客鉄道 Higashi Nihon Ryokaku Tetsudō, ang. „JR East”, pol.: „Kolej Pasażerska Wschodniej Japonii”), jeden z sześciu zarządów eksploatujących sieć krajową Japonii, obsługuje w regionie tokijskim wielki ruch aglomeracyjny i wewnątrzmiejski, dzięki kilku liniom miejskim opartym na: trasie NS, łączącej Tōkaidō-honsen z dworcem Ueno (kierunek Jokohama – dw. Tōkyō – dw. Akihabara – Ōmiya-ku); trasie WZ, łączącej Chūō-honsen z linią regionalną 総武本線 Sōbu-honsen (kierunek Tachikawa – dw. Akihabara – Chiba); dwóch trasom łączącym dw. Tōkyō z linią WZ: dw. Tōkyō z Chūō-honsen (kierunek Tachikawa) oraz Tōkaidō honsen z Sōbu-honsen (kierunek Jokohama – dw. Tōkyō – Chiba); linii okólnej 山手線 Yamanote-sen, obsługującej dworce Tōkyō, Shinjuku i wszystkie „podcentra” zlokalizowane na zachodniej części linii; liniach 埼京線 Saikyō-sen i 湘南新宿ライン Shōnan-Shinjuku Line na kierunku Ōmiya – Shinjuku – Odaiba/Jokohama, wykorzystujących fragment pętli Yamanote; linii 京葉線 Keiyō-sen na kierunku dw. Tōkyō – Chiba trasą wzdłuż wybrzeża Zatoki Tokijskiej. trasie 根岸線 Negishi-sen w Jokohamie, obsługującej śródmieście (Kannai) – kierunek Yokohama – Negishi – Ōfuna.

Wszystkie te linie mają tor o rozstawie szyn 1067 mm. Sieć liczy 1106 km linii.

Ruch towarowy ma do dyspozycji dużą obwodnicę Tokio, 武蔵野線 Musashino-sen, o przebiegu Tsurumi (linia Tōkaidō) – Fuchū – Nishi-Kokubunji – Minami-Urawa – Shin-Matsue – Nishi-Funabashi (połączenie z Keiyō-sen), prowadzoną na zachodzie w długich tunelach (trasa liczy ok. 100 km; ukończ. 1976). Na 2/3 długości linia służy też ruchowi aglomeracyjnemu. Ominięciu dworca Yokohama służy obwodnica towarowa (część 東海道貨物線 Tōkaidō-Kamotsu-sen) między Higashi-Totsuka i Tsurumi, również w dużej mierze podziemna. Dzięki tym liniom sieć w obszarze centralnym aglomeracji służy wyłącznie ruchowi pasażerskiemu.

Niekiedy do sieci JR wlicza się również linię Tōkyō Monorail, należącą w większości do kolei JR Higashi Nihon.

Trasy (grupy pociągów) w zespole miejskim ŚREDNICOWEUkład tras: witryna oficjalna JR Higashi Nihon wersja jap. wersja ang.

przez centrum Tokio JR京浜東北線・根岸線 JR Keihin-Tōhoku-sen/Negishi-sen (nr 4) Ōmiya – Urawa – Ueno – Tōkyō – Kawasaki – Yokohama – Negishi – Ōfuna; lokalna na własnej parze torów na odcinku Ōmiya – Yokohama; w środku dnia pośpieszna na odcinku Ueno – Shinagawa; pociągi 11-wagonowe; 26 pociągów na godzinę szczytu / 12 pociągów na godzinę poza szczytem.

JR総武快速線・横須賀線 JR Sōbu-kaisoku-sen/Yokosuka-sen (nr 2) Narita Kūkō/Kazusa-Ichinomiya/Kisarazu – Chiba – Tōkyō (perony podziemne) – Shin-Kawasaki – Ōfuna – Kurihama; pośpieszna na odcinku Chiba – Yokohama; pociągi 15-wagonowe; na odcinku Chiba – Tōkyō 14/5 poc./h, na odcinku Tōkyō – Ōfuna 8/4 poc./h.

przez Shinjuku JR埼京線・川越線・りんかい線直通 JR Saikyō-sen/Kawagoe-sen/Rinkai-sen chokutsūWiele nazw to skróty od nazw miejscowości, które łączy linia. Nazwa 埼京 ma pierwszy znak od „Saitama” (znak 埼 ma wymowę „sai”), a drugi od 東京 „Tōkyō”. (nr 19) Kawagoe – Ōmiya – Minami Urawa – Akabane – Shinjuku – Ōsaki – linia kolei Tōkyō Rinkai Kōsoku do Shin-Kiba; lokalna i pośpieszna; pociągi 10-wagonowe; na odcinku Ōmiya – Shinjuku 14/9 poc./h, na odcinku Shinjuku – Ōsaki 12/3 poc./h; JR湘南新宿ライン JR Shōnan-Shinjuku Line (nr 3) Odawara/Zushi – Ōfuna – Yokohama – Shin-Kawasaki – Shinjuku – Ōmiya – Maebashi/Utsunomiya; uzupełniająca pośpieszna; 6/4 poc./h.

przez centrum Tokio i Shinjuku JR中央・総武線 JR Chūō-Sōbu-sen (nr 12) Mitaka – Shinjuku – Akihabara – Nishi Funabashi – Chiba; lokalna na własnej parze torów; pociągi 10-wagonowe; 23/11 poc./h.

OBWODOWE

główna miejska JR山手線 JR Yamanote-sen (nr 9) Tōkyō – Shinagawa – Shinjuku – Ikebukuro – Ueno – Tōkyō; lokalna na własnej parze torów; pociągi 11-wagonowe; 24/15 poc./h.

peryferyjne JR武蔵野線・京葉線 JR Musashino-sen/Keiyō-sen (nr 30) Fuchū-Honmachi – Minami-Urawa – Nishi-Funabashi – Tōkyō/Kaihin-Makuhari; lokalna; 10/5 poc./h; JR川越線・八高線 JR Kawagoe-sen/Hachikō-sen (nr 20) Kawagoe – Komagawa – Haijima – Hachiōji; lokalna; 4/3 poc./h.

POŁUDNIE TOKIO I PREFEKTURA KANAGAWA wylotowa z Tokio JR東海道線 JR Tōkaidō-sen (nr 1), trasa: Tōkyō – Kawasaki – Yokohama – Ōfuna – Odawara – Atami; pośpieszna na odcinku Tōkyō – Ōfuna; pociągi 15-wagonowe; 7/6 poc./h.

miejskie JR横浜線・根岸線 JR Yokohama-sen/Negishi-sen (nr 6), główna linia JR obsługująca obszar Jokohamy po trasie Hachiōji – Hashimoto – Shin-Yokohama (dworzec Shinkansen) – Yokohama – Negishi – Ōfuna; lokalna; 9/6 poc./h; JR南武線 JR Nambu-sen (nr 7), główna linia obsługująca obszar miasta Kawasaki na trasie dworzec Kawasaki – Tachikawa; lokalna; 21/6 poc./h.

peryferyjne JR鶴見線 JR Tsurumi-sen (nr 8), linie pracownicze do portu i fabryk Kawasaki ze stacji Tsurumi i Shitte; lokalne; 13/3 poc./h; JR相模線 JR Sagami-sen (nr 5) Chigasaki – Hashimoto – Hachiōji; lokalna; 4/2 poc./h;

ZACHÓD TOKIO, REGION TAMA wylotowe z Tokio JR中央快速線 JR Chūō-kaisoku-sen (nr 11), główna grupa pociągów z Tōkyō na Chūō-honsen na trasie Tōkyō – Ochanomizu – Shinjuku – Tachikawa – Hachiōji – Ōtsuki; pośpieszna na odcinku Ochanomizu – Nakano (własna para torów), dalej pośpieszna i lokalna; pociągi 10-wagonowe; 31/17 poc./h; wiele pociągów tej grupy wjeżdża na linie 10 i 14; JR中央線・東京メトロ東西線直通 JR Chūō-sen-Tōkyō Metro Tōzai-sen chokutsū (nr 13) Mitaka – Nakano – Tōzai-sen metra (- Nishi Funabashi – Tsudanuma); lokalna; pociągi 10-wagonowe; 7/4 poc./h „przechodzi” na metro w Mitaka (w Nishi-Funabashi niektóre pociągi JR i metra „przechodzą” na JR Sōbu-sen: 4/- poc./h; niektóre pociągi metra z Mitaki jadą dalej linią kolei „trzeciego sektora” Tōyō Kōsoku);

peryferyjne z dworca Tachikawa JR中央 JR Chūō-sen (nr 10) Tachikawa – Hachiōji – Kōfu i dalej; lokalna; 13/10 poc./h; JR大目線 JR Ōme-sen (nr 14) Tachikawa – Haijima – Oku-Tama; lokalna; 8/5 poc./h; JR五日市線 JR Itsukaichi-sen (nr 15) Tachikawa – Haijima – Musashi-Itsukaichi; lokalna; 4/3 poc./h;

PÓŁNOC TOKIO wylotowe z Tokio JR宇都宮線 JR Utsunomiya-sen (nr 17) Ueno – Ōmiya – Utsunomiya i dalej po Tōhoku-honsen; na odcinku Ueno – Ōmiya pośpieszna; pociągi 15-wagonowe; 9/6 poc./h; JR高崎線 JR Takasaki-sen (nr 18) Ueno – Ōmiya – Takasaki (po Jōetsu-honsen); na odcinku Ueno – Ōmiya pośpieszna; pociągi 15-wagonowe; 10/4 poc./h; JR常磐線 JR Jōban-sen (nr 21) Ueno – Kita-Senju – Abiko – Mito – Hitachi; lokalna; pociągi 15-wagonowe; na odcinku Ueno – Abiko 16/6 poc./h (wraz z linią 22); JR常磐快速線・成田線 JR Jōban-kaisoku-sen/Narita-sen (nr 22) Ueno – Kita-Senju – Abiko – Narita pośpieszna między Ueno – Abiko; na odcinku Narita – Abiko 3/2 poc./h; JR常磐線・東京メトロ千代田線直通 JR Jōban-sen/Tōkyō Metro Chiyoda-sen chokutsū (nr 23) Toride – Ayase – linia Chiyoda metra do Yoyogi-Uehara; lokalna na własnej parze torów między Toride i Ayase; pociągi 10-wagonowe (pociągi JR nie wjeżdżają na linię Odakyū i viceversa); 17/5 poc./h; peryferyjne z Takasaki, m.in.: JR八高線 JR Hachikō-sen (nr 16) Komagawa – Takasaki i dalej na Shin’etsu-sen; lokalna; 2/1 poc./h.

WSCHÓD TOKIO, CHIBA

Główne połączenie Tokio z Chibą realizowane jest przez trasy średnicowe Chūō-Sōbu i Sōbu-kaisoku/Yokosuka. Część pociągów tej drugiej grupy wjeżdża na linie lokalne 24-27.

druga wylotowa z Tokio JR京葉線 JR Keiyō-senNazwa 京葉 ma pierwszy znak od 東京 „Tōkyō” (znak 京 ma również wymowę „kei”), a drugi od 千葉 „Chiba” (znak 葉 ma też wymowę „yō”). (nr 29) Tōkyō (perony podziemne) – Shin-Kiba – Soga – Kisarazu/Ōhara/Narutō; lokalna i pośpieszna; 17/9 poc./h;

peryferyjne z Chiby JR総武線 JR Sōbu-sen (nr 24) Chiba – Sakura – Narutō i dalej; lokalna; 4/2 poc./h; JR内房線 JR Uchibō-sen (nr 25) Chiba – Soga – Kisarazu i dalej; lokalna i pośpieszna; 5/4 poc./h; JR外房線 JR Sotobō-sen (nr 26) Chiba – Soga – Ōami – Kazusa-Ichinomiya – Ōhara i dalej; lokalna i pośpieszna; 4 poc./h; JR成田線 JR Narita-sen (nr 27) Chiba – Sakura – Narita i dalej; lokalna; 3/2 poc./h; JR東金線 JR Tōgane-sen (nr 28) Ōami – Naritō; lokalna; 2/1 poc./h.

Ruch pociągów miejsko-aglomeracyjnych jest na wielu kierunkach bardzo gęsty, na liniach czterotorowych sięga 60 par pociągów w godzinie szczytu. System JR jest przeciążony, obciążenia w porannym szczycie sięgają 210% nominalnej pojemności pociągów. Trzy linie JR eksploatowane są z ”przechodzeniem pociągów” na metro, jedna – z „przechodzeniem” na Rinkai-sen.

thumb|Shinkansen typu E4, używany dla dojazdów codziennych do Tokio

Shinkansen a ruch regionalny Linie Shinkansen, dochodzące do Dworca Tōkyō, mają stacje rozmieszczone co 30-40 kmLinia Tōkaidō Shinkansen eksploatowana jest przez kolej JR Tōkai.. Kilka z nich przypada na region Kantō. Chociaż na bliższych dystansach system taryfowy preferuje codzienne podróże pociągami konwencjonalnymi, to prędkości osiągane przez pociągi Shinkansen umożliwiają dojazdy na większych odległościach. Wyjątkową rolę pełni ponadto Nagano Shinkansen, który, wobec zamknięcia równoległej linii konwencjonalnej pod przełęczą Usui, przenosi cały ruch między rejonem Karuizawy i Tokio.

W 2006 r. na linii Shinkansen eksploatowanej przez JR Tōkai 2,7%, a na sieci JR Higashi Nihon aż 8,5% pasażero-km wykonane zostało przez pasażerów posiadających bilety miesięczne. O ile pierwsza liczba odnosi się również do regionów zurbanizowanych Keihanshin i Nagoi, o tyle druga liczba obejmuje w większości ruch w okręgu tokijskim.

Zespoły piętrowe „MAX” (typu E4) zostały wprowadzone z myślą o zwiększeniu pojemności linii dla pomieszczenia dojeżdżających do pracy. Na Jōetsu i Tōhoku Shinkansen specjalnie dla nich wprowadzono pociągi krótkodystansowe (Nasuno do stacji 郡山 Kōriyama – 1 para na godz. i Tanigawa do stacji 越後湯沢 Echigo-Yuzawa – 1-2 pary na godz.). Na Tōkaidō Shinkansen ruchowi codziennemu służą głównie pociągi Kodama, zatrzymujące się na wszystkich stacjach (2 pary na godz.).

Koleje prywatne thumb|Pociąg ekspresowy na linii aglomeracyjnej. Funabashi. Skyliner kolei Keisei (do Lotniska Narita) na stacji 京成船橋 Keisei-Funabashi thumb|Machida/Jokohama. Zajezdnia 長津田 Nagatsuta na linii 田園都市線 Den’entoshi kolei Tokyū thumb|Linia czterotorowa na wiadukcie w strefie gęstej zabudowy. Tokio – linia Ikebukuro-sen kolei Seibu koło stacji Nerima; widoczny wlot tunelu linii Seibu-Yūrakuchō-sen łączącej sieć Seibu z siecią Tōkyō Metro thumb|Linia jednotorowa na krańcu regionu metropolitarnego. Chichibu (Pref. Saitama). Linia Chichibu-sen kolei Seibu. Stąd do centrum Tokio jest 70 km przez niemal pięciokilometrowy tunel thumb|Duża stacja na przebudowanej, czterotorowej linii. Koshigaya – Tōbu-Isesaki-sen, dworzec Shin-Koshigaya thumb|Zachowana stacja z okresu kolejki dojazdowej. Tokio, stacja Gotanda kolei Tōkyū thumb|Sąsiedztwo zabudowy i kolei. Kawasaki, stacja Noborito na linii Odakyū thumb|Kluczowa rola kolei aglomeracyjnej w urbanizacji. Tokorozawa. Dworzec kolei Seibu jest centralnym punktem w mieście