Toyota Camry – samochód klasy średniej, produkowany przez koncern Toyota od 1982 roku. Ze względu na niewysoką cenę zdobył dużą popularność w Ameryce Północnej i Australii, gdzie zdecydowano się na jego produkcję. Na obu tych kontynentach jest pozycjonowany w klasie średniej i kosztuje mniej więcej tyle co Avensis w Europie. Toyota Camry powstała wskutek podziału linii modelowej klasy średniej na „europejską” (modele Carina i Avensis) oraz „amerykańską” – model Camry. Ze względu na wysokie ceny paliw masowy rynek europejski preferuje mniejsze samochody mimo oferowania modelu Camry, to nieporównywalnie model Avensis (a wcześniej Carina) sprzedaje się lepiej niż Camry. W Polsce największą popularnością cieszył się model trzeciej generacji (XV10) produkowany w latach 1992–1996, ze względu na korzystne regulacje celno-podatkowe z początku lat 90.
Toyota Camry jest najpopularniejszym samochodem osobowym w USA (z wyłączeniem SUV-ów i pick-upów) od 1997 roku (z jednym rokiem przerwy w 2001 roku, kiedy sedana Toyoty jednorazowo wyprzedziła Honda Accord).
W 2017 roku zaprezentowano ósmą generację modelu Camry, w Europie oferowanym wyłącznie z napędem hybrydowym o pojemności 2,5 l.
Nazwa Camry wywodzi się od japońskiego słowa kanmuri (korona).
Celica Camry (A40/A50; 1979–1982) Nazwa „Camry” po raz pierwszy pojawiła się jako Celica Camry. Była to wersja sedan Celiki, choć konstrukcyjnie miała wiele wspólnego z Cariną (płyta podłogowa, główne podzespoły). W stosunku do Cariny Celica Camry była dłuższa i stylistycznie została uspójniona z Celicą XX/Suprą (A40). Celica Camry nie jest pierwszą generacją Camry, lecz jej poprzedniczką.
Celica Camry zadebiutowała w styczniu 1980 roku w sieci dealerskiej Toyota Corolla Store w Japonii. Produkcja rozpoczęła się w grudniu 1979 roku w fabryce Tsutsumi w prefekturze Aichi.
Samochód miał napęd na tylne koła, umieszczony z przodu silnik i zawieszenie typu four-link. Gama 4-cylindrowych silników obejmowała silnik 1.6 12T-U (TA41) i 1.8 13T-U (TA46). Wersje wyposażenia: 1600 LT, 1600 XT, 1800 LT, 1800 XT i 1800 XT Super Edition. W sierpniu 1980 roku Toyota wprowadziła na rynek najwyższą wersję wyposażenia (A50) z niezależnym zawieszeniem czterech kół i hamulcami tarczowymi przy czterech kołach. Wersja 1800 SX otrzymała silnik 1.8 3T-EU. Pojawiła się także wersje z silnikami 2.0 – wersja 2000 SE z silnikiem 2.0 21R-U i wersja 2000 GT z silnikiem 2.0 18R-GEU.
Camry 1. generacji (V10; 1982–1986) Toyota zaczęła produkcję Camry pierwszej generacji w marcu 1982 roku w fabryce Tsutsumi. Model V10 z benzynowymi silnikami serii S był oznaczany jako SV10, SV11 i SV12, a z silnikami Diesla z serii C jako CV10 i CV11.
W Japonii samochód wszedł do sprzedaży jako sedan 24 marca 1982 roku do sieci dealerskiej Toyota Corolla Store. Jednocześnie bliźniaczy model Toyota Vista trafił do sieci dealerskiej Toyota Vista Store. Pięciodrzwiowa Vista z nadwoziem liftback weszła do sprzedaży w sierpniu 1982. Model został umieszczony wyżej w hierarchii Toyoty od Cariny i Corony, które miały podobne wymiary. Camry trafiła na eksport do Australii, Europy i Ameryki Północnej.
Prace rozwojowe nad Camry pierwszej generacji zaczęły się w sierpniu 1977 roku. Miał na nie wpływ kryzys paliwowy z 1973 roku oraz z 1979 roku. Toyota, jak inni producenci, skupiła się na tym, by samochód był lekki, bardziej aerodynamiczny i zużywał mało paliwa. Jedną z konsekwencji było także przestawienie się z tylnego napędu na lżejszy i bardziej kompaktowy przedni napęd, który także przynosił oszczędność paliwa. Na zagranicznych rynkach Camry miała zastąpić Coronę T130 i konkurować z sedanem Honda Accord.
Camry V10 była pierwszą Toyotą z przednim napędem i poprzecznie zamontowanym silnikiem. To pozwoliło zmniejszyć objętość komory silnika, co przy rozstawie osi 2600 mm zapewniło Camry dużą przestronność w klasie. Zbiornik paliwa trafił pod tylne siedzenia, zwiększając pojemność bagażnika. Kanciaste nadwozie zostało zaprojektowane z użyciem tunelu powietrznego, co zaowocowało płaskim dachem i jednoczęściowym zderzakiem ukształtowanym w taki sposób, by odpowiednio kierować przepływem powietrza. Współczynnik oporu powietrza wynosił CX 0,38 dla sedana i 0,36 dla liftbacka.
Camry otrzymała niezależne zawieszenie z kolumnami MacPhersona z przodu i z tyłu oraz ze stabilizatorem i drążkiem rozporowym z przodu. Układ kierowniczy typu rack and pinion, hamulce z wentylowanymi tarczami z przodu i hamulce bębnowe z tyłu. Innowacją był czujnik wykrywający zużycie klocków hamulcowych.
Camry V10 w Japonii Silniki serii S i C zostały dostosowane do nowego layoutu. Początkowo Camry V10 otrzymała silnik o pojemności 1.8 i symbolu 1S-LU o mocy 100 KM (74 kW) i manualną skrzynię o 5 biegach S50. Od lipca 1982 roku była dostępna 4-biegowa automatyczna skrzynia.
W sierpniu 1982 dołączył silnik 2S-ELU o pojemności 2.0 i mocy 120 KM (88 kW), udoskonalona 5-biegowa skrzynia manualna S51 i 4-biegowa automatyczna.
W sierpniu 1983 dołączył 1,8-litrowy turbodiesel 1C-TL o mocy 80 KM (59 kW) wyłącznie dla japońskiej sieci dealerskiej Toyota Diesel Store.
W czerwcu 1984 pojawił się 2,0-litrowy silnik twin-cam 3S-GELU dla wyższych wersji wyposażenia, który dostarczał moc 140 KM (103 kW) lub 160 KM (118 kW). Dla niższych wersji wyposażenia przeznaczono silnik 1S-iLU 1.8 o mocy 85 KM (63 kW).
W sierpniu 1985 dotychczasowy turbodiesel został zastąpiony jednostką 2C-TL 2.0 o mocy 88 KM (65 kW).
W czerwcu 1984 roku Camry przeszła facelifting, otrzymując nowy grill, zderzaki, tylne lampy, tablicę wskaźników i zmiany w wersjach wyposażenia. Lusterka boczne zostały przeniesione z błotników na przednie drzwi w maju 1983 roku.
Camry V10 w USA W latach 1970–1980 zwrot ku mniejszym samochodom spowodowany kryzysem paliwowym podwoił udział japońskich samochodów w rynku w Stanach Zjednoczonych z 10 do 20 procent. To spowodowało napięcia między oboma krajami. Toyota zaczęła sprawdzać możliwości zbudowania fabryk w USA, po tym, jak w styczniu i kwietniu 1980 podobne inwestycje ogłosiły Honda i Nissan. W maju 1980 Toyota podjęła rozmowy z Fordem w sprawie założenia spółki joint venture, mającej produkować samochód kompaktowy. Toyota chciała, żeby Ford produkował w swojej fabryce model Camry, sprzedawany pod obiema markami, ale Ford nie był zainteresowany, bo Camry konkurowałaby z Fordem Tempo, który właśnie był w trakcie prac rozwojowych. Negocjacje zakończyły się bez efektów w czerwcu 1981 roku. W 1984 roku założyła spółkę joint venture z General Motors, dzięki której powstała fabryka NUMMI w Kalifornii produkująca Corollę. Potem, w 1988 roku Toyota wybudowała własną fabrykę w Georgetown, Kentucky, gdzie rozpoczęła produkcję nowej generacji Camry.
Sprzedaż Camry V10 w USA zaczęła się w marcu 1983 po rozpoczęciu eksportu w styczniu. Do 1985 roku sprzedało się 128 000 egzemplarzy. Lampy scalone wprowadzono do amerykańskiego modelu dla roczników 1983 i 1984. Do wyboru było nadwozie sedan i liftback z benzynowym silnikiem 2.0 2S-ELC o mocy 69 kW i 5-stopniową skrzynią manualną lub za dopłatą 4-stopniowym automatem. Opcjonalnie był dostępny turbodiesel 1.8 1C-TLC o mocy 54 kW. W 1985 roku auto przeszło facelifting. Silnik Diesla otrzymał opcjonalną automatyczną skrzynię, a w wyższej wersji wyposażenia LE pojawiła się opcjonalna elektroniczna tablica przyrządów. Dla rocznika 1986 dotychczasowy turbodiesel został zastąpiony jednostką 2C-TLC 2.0 o mocy 59 kW wyłącznie z automatyczną skrzynią, a silnik benzynowy zwiększył moc o 2 kW.
Camry V10 w Europie W Europie i Wielkiej Brytanii Camry zadebiutowało w połowie 1984 roku jako sedan i liftback. Dostępne były trzy wersje wyposażenia – DX z benzynowym silnikiem 1.8 1S-L, GLi z benzynowym silnikiem 2.0 2S-EL oraz GLD, na początku z turbodieslem 1.8 1C-TL, a potem 2.0 2C-TL.
Camry V10 w Australii W Australii Camry była dostępna jako liftback ze stylistyką Visty, tylko w jednej wersji wyposażenia GLi, z benzynowym silnikiem 2.0 2S-EL o mocy 77 kW i manualną (5 biegów) lub automatyczną (4 biegi) skrzynią. Sprzedaż trwała od kwietnia 1983 do kwietnia 1987. Była to bardziej luksusowa alternatywa dla produkowanej na miejscu Corony T140. Opcjonalne wyposażenie obejmowało wspomaganie kierownicy, klimatyzację, elektrycznie otwierany szyberdach, elektryczne szyby i wyższej klasy system stereo. W sierpniu 1984 pojawił się model po faceliftingu z lepszym wyposażeniem standardowym, a na początku 1986 roku silnik benzynowy został dostosowany do benzyny bezołowiowej i zyskał 2 kW.
Camry 2. generacji (V20; 1986–1991/92) Camry V20 trafiła do sprzedaży w Japonii w sierpniu 1986 roku. W Japonii i USA była produkowana do sierpnia 1991 roku, a w Australii do listopada 1992 roku.
Model V20 również otrzymał bliźniaczy model Vista sprzedawany w Japonii, gdzie oba modele były dostępne z nadwoziem sedan, a na zagranicznych rynkach gama Camry została po raz pierwszy poszerzona o kombi. Vista była dostępna także jako czterodrzwiowy hardtop, o bardziej sportowej sylwetce dzięki obniżeniu linii dachu o 25 mm. Ta odmiana stała się potem podstawą dla Lexusa ES 250 produkowanego na amerykański rynek od czerwca 1989 do 1991 roku.
W okresie, kiedy opracowywana była Camry 2. generacji, Toyota zaczęła poświęcać więcej uwagi detalom i wykończeniu przy umiarkowanych kosztach, co zaowocowało wyższej jakości wykonania i materiałów. Stylistyka była mniej kanciasta niż w V10, a projektanci odeszli od japońskiej stylistyki na rzecz amerykańskiej – bardziej zaokrąglonej i aerodynamicznej. Współczynnik Cx dla sedana wynosił 0,34. Rozstaw osi pozostał taki sam, a długość wzrosła o 100 mm.
Platforma i większość komponentów pozostały te same, w tym niezależne zawieszenie wszystkich kół i stabilizatory poprzeczne z przodu i z tyłu oraz hamulce (wentylowane tarcze z przodu oraz hamulce bębnowe z tyłu, w niektórych wersjach zastąpione hamulcami tarczowymi). Kombi otrzymało układ hamulcowy zwiększający siłę hamowania przy większym obciążeniu. Koła w podstawowej wersji zwiększono z 13 do 14 cali.
Wszystkie silniki otrzymały wtrysk paliwa. Podstawowy silnik to 4-cylindrowa jednostka benzynowa 1.8 1S-i. Mocniejsze opcje to nowy 3S-FE oraz silnik GT 2.0 twin-cam o symbolu 3S-GE. Turbodiesel 2C-T miał pojemność 2.0 l. Silniki były parowane ze skrzynią manualną (5 biegów) lub automatem (4 biegi).
W kwietniu 1987 pojawiły się sztandarowe sedany Camry Prominent i Prominent G z 2.0-litrowym silnikiem V6 1VZ-FE V6, chromowanym grillem, zderzakami w amerykańskim stylu, drewnianymi zdobieniami wnętrza, elektrycznie sterowanymi fotelami i elektroniczną tablicą przyrządów. Stały napęd na 4 koła był dostępny od października 1987 roku. Camry Prominent z nadwoziem hardtop wszedł na rynek w sierpniu 1988. W tym samym miesiącu benzynowy silnik 1.8 został zastąpiony przez silnik twin-cam 4S-Fi.
Edycje specjalne Camry obejmowały: sedana Lumière S (styczeń 1989), Prominent X hardtop (maj 1989), sedana Lumière G (czerwiec 1989), i sedana XT Saloon Special (styczeń 1990).
W Australii obok Toyoty Camry był sprzedawany także bliźniaczy model Holden Apollo, oparty na Camry V20 po faceliftingu. W sprzedaży od sierpnia 1989 do marca 1993 roku.
Camry V20 w Polsce W drugiej połowie 1987 roku do Polski trafił model Camry XLD (VX20) z 2-litrowym turbodieslem 2C-T o mocy 84 KM. Najpierw dostępny był tylko sedan, a od końca lat 80. także kombi. Samochód o długości 4,5 metra. Nowością na polskim rynku było wspomaganie kierownicy należące do standardowego wyposażenia.
W styczniu 1989 roku władze PRL zakończyły reglamentację benzyny, co spowodowało, że już w następnym roku oferta Camry rozszerzyła się o wersje benzynowe o pojemnościach od 1,6 do 2,0 litrów.
W 1991 roku powstała firma Toyota Motor Poland. W ofercie nowego przedstawicielstwa marki znalazły się m.in. Camry. Sztandarowym modelem była wówczas Camry z silnikiem V6 3.0.
Camry 4. generacji (XV20 1996-2001)