John Charles Bryan Barnes (ur. 7 listopada 1963, w Kingston) – angielski piłkarz jamajskiego i trynidadzkiego pochodzenia grający na pozycji pomocnika (lewoskrzydłowego), reprezentant kraju, trener, komentator sportowy.
Reprezentował barwy FC Watford, FC Liverpoolu (dwukrotny mistrz Anglii, dwukrotny zdobywca Pucharu Anglii, zdobywca Puchar Ligi Angielskiej, trzykrotny zdobywca Tarczy Wspólnoty), Newcastle United oraz Charltonu Athletic. Z reprezentacją Anglii dwukrotnie uczestniczył w mistrzostwach świata (1986, 1990) oraz w mistrzostwach Europy 1988. Był także nagradzany indywidualnie: Piłkarz roku w Anglii według PFA, dwukrotnie Piłkarz Roku w Anglii według FWA, trzykrotnie wybierany do Drużyny Roku First Division według PFA, w 2005 roku wybrany do Galerii Sław Angielskiej Piłki Nożnej, w 2007 roku wybrany do Drużyny Stulecia PFA (1977–1996) [data dostępu: 2007-08-30]., Najlepszy lewonożny piłkarz według dziennika The Times (wyprzedzając Jimmy’ego Greavesa i Chrisa Waddle’a)John Barnes wins vote for England’s greatest left foot [data dostępu: 2016-10-06] .. Był także doceniany w FC Liverpoolu: w 2006 roku zajął 5. miejsce w głosowaniu kibiców na ulubionego zawodnika (za Kennym Dalglishem, Stevenem Gerrardem, Ianem Rushem oraz Robbie Fowlerem)Liverpool Legend – John Barnes part 1 [data dostępu: 2010-01-30] ., w 2007 roku miesięcznik FourFourTwo został go najlepszym piłkarzem klubu wszech czasów. Często dla miesięcznika FourFourTwo wybiera drużynę najlepszych zawodników, jakichkolwiek widział lub z jakimikolwiek grał wraz z innymi wybitnymi piłkarzami, takimi jak m.in.: Peter Beardsley, Jamie Carragher, Steve McManaman, Michael Owen, Ian Wright [data dostępu: 2009-07-31] .. Odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego (1998).
Jako trener prowadził Celtic Glasgow, reprezentację Jamajki (Puchar Karaibów 2008) oraz Tranmere Rovers.
Wczesne życie John Barnes urodził się w Kingston na Jamajce jako syn żołnierza i piłkarza reprezentacji Jamajki – Kena (1935–2009) oraz Frances Jeanne (z d. Hill). Imię otrzymał na cześć słynnego walijskiego piłkarza – Johna Charlesa. Pierwsze lata dzieciństwa spędził mieszkając w największej bazie wojskowej na Jamajce (tam uczył się grać w piłkę nożną), żyjąc w dyscyplinie, gdyż jego ojciec – Ken Barnes, który pochodził z Port-of-Spain – stolicy Trynidadu i Tobago, był żołnierzem jednostki piechoty British Army – West India Regiments, który w 1956 roku wyemigrował do Jamajki. Po odzyskaniu w 1962 roku przez kraj niepodległości, wstąpił do nowo utworzonej jednostki wojskowej – Jamaica Defence Force, w którym najpierw był dowódcą 1. Batalionu Jamaica Regiment. W 1973 roku został awansowany na pułkownikaWho Do You Think You Are? [data dostępu: 2012-10-18] ., a w latach 1976–1981 był doradcą ds. obrony w High Comission of Jamaica w Londynie, w związku z czym przeniósł się wraz z rodziną do tego miastaJohn Barnes w bazie England Football Online ., a w 1989 roku przeszedł na emeryturę. W międzyczasie był półprofesjonalnym zawodnikiem klubu National Premier League oraz kapitanem reprezentacji JamajkiColonel Ken Barnes: Trinidadian-born military leader and father of the footballer John Barnes [data dostępu: 2014-03-23] .. Potem był prezesem Jamajskiego Amatorskiego Związku Pływackiego, a następnie utworzył reprezentację narodową w bobslejach. Był także wielkim fanem squasha oraz zachęcał syna do uprawiania tej dyscypliny sportu.
Tam Barnes grał w rugby najpierw w St Marylebone Grammar School, a następnie przez krótki okres w Haverstock School w Camden TownThe London comprehensive that’s schooled Labour’s elite [data dostępu: 2010-08-02] .. Następnie w latach 1977–1981 grał w młodzieżowej drużynie piłkarskiej – Stowe Boys Club w Paddington ., występującej wówczas w Middlesex League.
Kariera FC Watford John Barnes następnie przeniósł się do młodzieżowej drużyny FC Watford U-18, a 14 lipca 1981 roku podpisał profesjonalny kontrakt z klubem, w którym grał do końca sezonu 1986/1987 oraz rozegrał 233 mecze ligowe, w których zdobył 65 goli. W klubie zadebiutował 5 września 1981 w zremisowanym 1:1 meczu u siebie z Oldham Athletic. Już w sezonie 1981/1982 stał się podstawowym zawodnikiem klubu pod wodzą trenera – Grahama Taylora (36 meczów, 13 goli), z którym awansował do First Division po zajęciu 2. miejsca w Second Division, tuż za FC Luton Town, natomiast w sezonie 1982/1983 zdobył wicemistrzostwo AngliiGraham Taylor profile [data dostępu: 2002-02-05] ., mając 11 punktów straty do triumfatora rozgrywek – FC Liverpoolu. W sezonie 1983/1984 dotarł do finału Pucharu Anglii, w którym 19 maja 1984 roku na Stadionie Wembley w Londynie przegrał 2:0 z Evertonem Liverpool, a w sezonie 1986/1987 dotarł do półfinału Pucharu Anglii, w którym 11 kwietnia 1987 roku na Villa Park w Birmingham przegrał 4:1 z Tottenhamem Hotspur.
FC Liverpool Pod koniec sezonu 1986/1987 Graham Taylor po 10 latach pracy w FC Watford odszedł z klubu do Aston Villa Birmingham, natomiast nowy trener Szerszeni – Dave Bassett, czując, że może utracić tak cennego zawodnika, jak Barnes, dał wolną rękę trenerowi Manchesteru United – Alexowi Fergusonowi w podpisaniu kontraktu z zawodnikiem, jednak trener Czerwonych Diabłów zdecydował się na duńskiego lewoskrzydłowego – Jespera Olsena, jednak przyznał później, że żałował decyzji o odrzuceniu Barnesa, który za 900 000 funtów brytyjskich przeszedł do FC Liverpoolu100 piłkarzy, którzy wstrząsnęli The Kop: John Barnes., z którym Barnes odnosił największe sukcesy w karierze piłkarskiej, a Alex Ferguson na pierwsze trofeum czekał do 1990 roku (Puchar Anglii), a na pierwsze mistrzostwo Anglii do sezonu 1992/1993 (pierwszy sezon Premier League).
Drużynę The Reds, których trenerem był wówczas Kenny Dalglish, oprócz Barnesa w sezonie 1987/1988 zasilili: John Aldridge, Peter Beardsley oraz Ray Houghton. Barnes w drużynie The Reds zadebiutował 15 sierpnia 1987 roku w wygranym 2:1 meczu ligowym u siebie z Arsenalem Londyn, a w 9. minucie meczu Barnes wraz z Peterem Beardsleyem miał udział w zdobyciu przez Johna Aldridge’a gola na 1:0. Natomiast pierwszego gola dla klubu Barnes zdobył 12 września 1987 roku w wygranym 2:0 meczu u siebie z Oxford United. Już w swoim pierwszym sezonie w klubie – 1987/1988, w którym The Reds nie przegrali przez pierwsze 29 meczów, zdobył mistrzostwo Anglii oraz 15 golami był drugim najlepszym strzelcem klubu w sezonie, tuż Johnem Aldridgem (26 goli). Klub w całym sezonie przegrał tylko 2 mecze ligowe (w tym 2 kwietnia 1988 roku 2:1 na wyjeździe z Nottingham Forest). 13 kwietnia 1988 roku Barnes, John Aldridge, Peter Beardsley oraz Ray Houghton odegrali kluczową rolę w wygranym 5:0 meczu u siebie z Nottingham Forest, określonym przez Toma Finneya jako jeden z najlepszych meczów, jaki kiedykolwiek w życiu widział. Stwierdził również, że nawet w Brazylii nie widział takiego meczuLiverpool 5-0 Nottingham Forest [data dostępu: 2009-08-28] .“Match of the Century” – Liverpool 5-0 Nottingham Forest on April 13, 1988 [data dostępu: 2018-04-13] .. Według niego tacy zawodnicy, jak Barnes, pojawiają się raz w życiuJohn Barnes w bazie FC Liverpoolu .. W tym samym roku wraz z klubowymi kolegami wykonał piosenkę pt. „Anfield Rap” (3. miejsce w UK Singles Chart), wykonaną przed finałem Pucharu Anglii, w którym 14 maja 1988 roku na Stadionie Wembley w Londynie, The Reds niespodziewanie przegrali 0:1 z FC Wimbledon, a 20 sierpnia 1988 roku po wygraniu 2:1 z tym samym klubem, na tym samym stadionie zdobyli Tarczę Wspólnoty 1988. Barnes został wybrany do Drużyny Roku First Division według PFA oraz w tym samym roku Barnes został wybrany Piłkarzem roku w Anglii według PFA oraz FWA.
Latem 1988 roku ponownie do klubu przeszedł Ian Rush. Po tragedii na Hillsborough, 15 kwietnia 1989 roku, w której zginęło 96 kibiców The Reds, Barnes uczestniczył w kilku pogrzebach ofiar oraz odwiedzał rannych w szpitalu, rezygnując z udziału w międzypaństwowym turnieju towarzyskim Rous Cup 1989The days after the disaster [data dostępu: 2011-10-23] . oraz z udziału w meczu eliminacyjnym mistrzostw świata 1990 z reprezentacją Albanii (5:0), rozegranego na Stadionie Wembley w Londynie. Klub w sezonie 1988/1989 zdobył Puchar Anglii po wygranej 3:2 po dogrywce z lokalnym rywalem – Evertonem Liverpool w finale rozegranym 20 maja 1989 roku na Stadionie Wembley w Londynie, w którym decydujące gole zdobywał Ian Rush w 92. i 104. minucie po akcjach Barnesa. 26 maja 1989 roku, w decydującym meczu klub przegrał 2:0 u siebie z Arsenalem Londyn, po decydującym golu w Michaela Thomasa w 92. minucie, który 17 sekund wcześniej przejął piłkę po jej utracie przez Barnesa podczas próby przedbryblowania Kevina Richardsona, w wyniku czego The Reds stracili tytuł mistrzowski i musiało zadowolić się wicemistrzostwem Anglii. 12 sierpnia 1989 roku po wygranej 0:1 z Arsenalem Londyn, The Reds po raz drugi z rzędu zdobyło Tarczę Wspólnoty 1989.
Sezon 1989/1990 był w najlepszym w karierze Barnesa. W 34 meczach ligowych zdobył 22 gole (najwięcej w swoim ligowym sezonie oraz 4 gole więcej od Iana Rusha) oraz zdobył drugie w swojej karierze mistrzostwo Anglii, a także został wybrany do Drużyny Roku First Division według PFA oraz Piłkarzem Roku w Anglii według FWA. Świetna forma Barnesa wiązała się z wysokimi oczekiwania selekcjonera reprezentacji Anglii – Bobby’ego Robsona przed mistrzostwami świata 1990 we Włoszech (4. miejsce na turnieju). Według Petera Beardsleya był najlepszym piłkarzem końca lat 80., z jakimkolwiek grał oraz przez 3–4 lata najlepszym piłkarzem świataPeter Beardsley: Perfect XI [data dostępu: 2009-07-28] .. 18 sierpnia 1990 roku The Reds zremisowało 1:1 z Manchesterem United na Stadionie Wembley w Londynie, w związku z czym obie drużyny dzieliły się trofeum, przez pół roku każda. Klub po tym triumfie w ligowych rozgrywkach miał kilku godnych siebie przeciwników: Arsenal Londyn, Blackburn Rovers, Leeds United i Manchester United.
W sezonie 1990/1991 Barnes w 35 meczach ligowych zdobył 16 goli, a The Reds zdobyło wicemistrzostwo Anglii, po czym Kenny Dalglish zrezygnował z funkcji trenera klubu i został zastąpiony przez Graeme’a Sounessa. Barnes został wybrany do Drużyny Roku First Division według PFA. FC Liverpool po 6 latach ponownie wystąpił w europejskich pucharach, po w 1990 roku zniesieniu zakazu uczestnictwa wszystkich angielskich klubów w rozgrywkach tej rangi po tragedii na Heysel w 1985 roku. Był to zarazem pierwszy sezon Barnesa w tych rozgrywkach od sezonu 1983/1984, kiedy to w barwach FC Watford grał w Pucharze UEFA. W sezonie 1991/1992 z powodu licznych kontuzji rozegrał zaledwie 12 meczów ligowych, w których zdobył 1 gola, a The Reds zakończyli rozgrywki ligowe na 6. miejsce – najniższe miejsce drużyny od dwóch dekad, a także pierwszy raz od 1981 roku bez mistrzostwa lub wicemistrzostwa Anglii. 9 maja 1992 roku The Reds zdobył Puchar Anglii po wygranej 2:0 z AFC Sunderland w finale rozegranym na Stadionie Wembley w Londynie (Barnes nie grał z powodu kontuzji)The icon who fell to earth [data dostępu: 2000-02-10] .. Kontuzja wykluczyła również Barnesa z udziału w mistrzostwach Europy 1992 w Szwecji (doznał jej 3 czerwca 1992 roku w Helsinkach podczas meczu towarzyskiego z reprezentacją Finlandii (2:1), w wyniku której w 12. minucie został zastąpiony przez Paula Mersona). Kontuzja trwała 5 miesięcy, po czym już nigdy nie odzyskał ogromnej szybkości, która była kluczowym elementem gry Barnesa oraz już nigdy nie wrócił do wysokiej formy, jaką prezentował przez ostatnie lataWhy John Barnes remains an all-time Liverpool legend [data dostępu: 2016-06-09] ..