Perfect – polski zespół rockowy, założony na przełomie 1977 i 1978 w Warszawie. Za oficjalny start działalności zespołu przyjmuje się jednak rok 1980, gdy do współzałożycieli zespołu – Zbigniewa Hołdysa i Zdzisława Zawadzkiego – dołączyli: perkusista Piotr Szkudelski, gitarzysta Ryszard Sygitowicz i wokalista Grzegorz Markowski. W tym składzie zespół osiągnął największą popularność.

Z okresu największej popularności grupy (do pierwszego rozwiązania w 1983) pochodzą jej największe przeboje, m.in.: „Nie płacz Ewka”, „Chcemy być sobą”, „Ale wkoło jest wesoło”, „Niewiele ci mogę dać” czy „Autobiografia”. Zespół w 1987 wznowił działalność na kilka koncertów, w latach 1989–1992 występował bez Grzegorza Markowskiego (w tym okresie rolę wokalisty pełnił Zbigniew Hołdys), w 1993 reaktywował się bez udziału Hołdysa i prowadził stałą działalność do 2021, kiedy ogłosił jej zakończenie. Ostatni raz wystąpił 22 października 2023.

W 2024 byli muzycy Perfectu z gitarzystą Ryszardem Sygitowiczem utworzyli zespół Perfect Gold, którego wokalistą został Piotr Skóra. Dariusz Kozakiewicz, Jacek Krzaklewski i Piotr Urbanek wraz z wokalistą Łukaszem Drapałą od 2025 kontynuują działalność jako Perfect & Łukasz Drapała. Od 2025 równolegle istnieją dwa zespoły odwołujące się do dawnego zespołu Perfect.

Historia Początki (1977–1980) Choć za oficjalną datę założenia Perfectu uważa się rok 1980, to jego początki sięgają przełomu lat 1977–1978. Grupa powstała w Warszawie na bazie zespołu utworzonego z inicjatywy perkusisty Wojciecha Morawskiego i gitarzysty basowego Zdzisława Zawadzkiego, byłych członków Breakoutu, z którymi współpracowały wokalistki Ewa Konarzewska i Barbara Trzetrzelewska. Zespół wykonywał covery utworów popowych i grał w warszawskich lokalach rozrywkowych. lewo|mały|280x280px|Zbigniew Hołdys – lider, gitarzysta, wokalista, kompozytor i autor tekstów zespołu (w latach 1978–1992) Wojciech Morawski i Zdzisław Zawadzki w 1977 wzięli udział w nagraniu utworu Zbigniewa Hołdysa „Co się stało z Magdą K.”, z którym następnie zawiązali stałą współpracę. Hołdys latem 1978 oficjalnie dołączył do zespołu i już wkrótce napisał kilka utworów, m.in. „Jego nie ma” i „Nie ma mogiły rock and rolla”. Wkład Hołdysa okazał się na tyle istotny, że wkrótce przejął funkcję lidera grupy. Wraz z końcem roku nawiązał współpracę z klawiszowcem Pawłem Tabaką, którego zwerbował do zespołu. Pierwotną nazwą grupy, zaproponowaną przez Tabakę, była Perfect Super Show and Disco Band, pochodząca od nazwiska Christine Perfect-McVie, która w zespole Fleetwood Mac śpiewała i grała na instrumentach klawiszowych. Nazwa zespołu następnie została skrócona do Perfect. Grupa w ankiecie pisma „Non Stop” została uznana za debiut 1978, a utwór „Jego nie ma” – za najlepszy utwór rockowy. Autorem logo zespołu był plastyk Edward Lutczyn.

Grupa w początkowym okresie istnienia grała także w charakterze zespołu towarzyszącego na koncertach i w nagraniach studyjnych artystom, takim jak Anna Jantar czy Halina Frąckowiak. Zespół nagrał również longplay Haliny Żytkowiak pt. Jestem tylko dziewczyną, w zamian otrzymując kontrakt na wyjazd do Stanów Zjednoczonych, gdzie występował w polonijnych klubach nocnych i dzielnicach Chicago. Hołdys po powrocie do kraju w 1979 rozwiązał współpracę z Konarzewską i Trzetrzelewską, następnie z zespołem pożegnali się Tabaka i Morawski.

Największa popularność (1980–1987) Zespół w 1980 zasilili dwaj warszawscy muzycy: gitarzysta Ryszard Sygitowicz i perkusista Piotr Szkudelski, obaj wcześniej grający z Hołdysem w grupie Dzikie Dziecko. Niedługo później z grupą związał się wokalista Grzegorz Markowski, który występował w grupie wokalnej Victoria Singers. Formacja, pod artystycznym kierownictwem Hołdysa, jesienią 1980 zaczęła przybierać stricte rockowy charakter. Pierwszy koncert w składzie: Hołdys, Markowski, Sygitowicz, Zawadzki i Szkudelski zagrali w drugiej połowie 1980 w jednym z akademickich klubów w Poznaniu. mały|250x250px|Grzegorz Markowski – wokalista (w latach 1980–1987, 1993–2021, 2023)mały|240x240px|Piotr Szkudelski – perkusja, instrumenty perkusyjne (w latach 1980–2020) Głównym miejscem prób zespołu był warszawski klub Stodoła, gdzie muzycy w sylwestra 1980 zadebiutowali z nowym repertuarem. W 1981 wystąpili m.in. na festiwalu Rock Arena w Poznaniu, na 19. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu i na festiwalu Rock Jamboree w Warszawie. Przystąpili również do rejestracji materiału studyjnego. Wzięli udział jako zespół towarzyszący Lidii Stanisławskiej w nagraniu utworu „Przeżyjemy jakoś tę zimę”, co umożliwiło im rejestrację kilku własnych utworów, w tym „Ale wkoło jest wesoło” i „Nie płacz Ewka”. Po odbyciu sesji nagraniowej zagrali koncert m.in. w Domu Kultury Zakładów Ursus. Część nagranych utworów zamieścili na maxi-singlu wydanym nakładem firmy fonograficznej Tonpress, na którym znalazły się utwory: „Chcemy być sobą”, „Coś dzieje się w mej biednej głowie”, „Bla, bla, bla” i „Nie płacz Ewka”. Maxi-singiel był jednocześnie zapowiedzią pierwszego albumu grupy.

W 1981 ukazała się pierwsza płyta zespołu tzw. biały album (od koloru okładki), na której znalazł się materiał nagrany podczas dwóch sesji zrealizowanych w studiu M1 przy ul. Myśliwieckiej w Warszawie dla Polskiego Radia. Debiutancki album zespołu sprzedał się w nakładzie ok. miliona egzemplarzy. Na listach przebojów ulokowały się m.in. utwory: „Ale wkoło jest wesoło” i „Niewiele ci mogę dać”. Zespół wystąpił w reportażu telewizyjnym pt. Perfect – obracam w palcach złoty pieniądz. 12 grudnia 1981 zagrał koncert w Malborku, a następnego dnia zawiesił działalność z powodu wprowadzenia stanu wojennego w Polsce. W składzie: Hołdys, Markowski, Sygitowicz, Zawadzki, Szkudelski zarejestrował jeszcze trzy piosenki: „Po co?”, „Opanuj się” i „Pepe wróć”. Dwa ostatnie z nich umieścił na singlu Tonpressu, który ukazał się na rynku w 1982. Utwór „Pepe wróć”, krótko przed jego premierą, był promowany na antenie radiowej Trójki.

W 1982 ze składu odeszli Ryszard Sygitowicz i Zdzisław Zawadzki, a ich miejsce zajęli, kolejno: gitarzysta Andrzej Urny i basista Andrzej Nowicki, z którymi zespół przystąpił do rejestracji drugiego albumu studyjnego, pt. UNU. Perfect w nowym składzie wystąpił w Jeleniej Górze na początku września 1982, na imprezie Kart Rock '82, prezentując repertuar z nadchodzącej płyty. Zagrał też dwa koncerty w warszawskiej „Stodole” w październiku 1982, a nagrania z tych występów umieścił na swoim pierwszym koncertowym albumie pt. Live, który ukazał się na początku 1983.

Premierę albumu UNU, która nastąpiła wiosną 1983, poprzedzał wydany w 1982 singiel z utworami „Idź precz” i „Moja magiczna różdżka”. Z tego okresu pochodzą inne przeboje autorstwa Zbigniewa Hołdysa i Bogdana Olewicza, w tym „Autobiografia” i „Objazdowe nieme kino”, które dotarły do pierwszego miejsca Listy przebojów Programu Trzeciego. Zespół wówczas był jedną z najpopularniejszych grup muzycznych w Polsce, odnosząc duże sukcesy na rynku płytowym i na listach przebojów. W 1983 wydał singiel z utworami: „Zamieniam się w psa” i „Dla zasady nie ma sprawy”.

W marcu 1983 Hołdys ogłosił decyzję o rozwiązaniu zespołu, który koncertował jeszcze przez trzy miesiące. Ostatni występ Perfectu miał miejsce w trakcie koncertu „Muzyka w serca wstąpi nam” podczas 20. KFPP w Opolu. Hołdys w następnych latach (1983–1987) współtworzył inne projekty muzyczne: I Ching, Morawski Waglewski Nowicki Hołdys i Plugawy Anonim. Sesję nagraniową albumu I Ching rozpoczął jeszcze w grudniu 1982, a do współpracy nad projektem zaprosił m.in. czterech muzyków związanych z Perfectem: basistę Andrzeja Nowickiego i gitarzystę Andrzeja Urnego oraz perkusistów Piotra Szkudelskiego i Wojciecha Morawskiego. Za warstwę tekstową na płycie odpowiadał Bogdan Olewicz. W tym samym okresie Markowski prowadził solową karierę i nagrywał utwory z grupami Hazard i Samolot. W 1984 wiziął udział w nagraniu albumu kompilacyjnego różnych wykonawców Żeglując w dobry czas. W 1986 z muzykami zespołu Samolot nagrał solowy album pt. Kolorowy telewizor (wyd. 1987).

Zespół w 1987 reaktywował się na potrzeby koncertu z okazji 25. urodzin Programu Trzeciego Polskiego Radia, który odbył się 1 kwietnia w Hali Olivia w Gdańsku. Po ciepłym przyjęciu koncertu, na który przyszło 5 tys. widzów, zagrali 23 maja katowickim Spodku, po czym przyjęli propozycję występu na Stadionie Dziesięciolecia w Warszawie, gdzie 12 września 1987 zagrali dla 40 tys. osób. Grupa zagrała też dwa kameralne koncerty na Śląsku, a w czerwcu 1988 wystąpiła na przyjęciu weselnym swojego współpracownika, Macieja Purchały. Plany zespołu związane z powrotem na scenę muzyczną związane były również z zarejestrowaniem nowego materiału i nagraniem płyty studyjnej, ale Hołdys dość szybko stracił zainteresowanie tymi zamierzeniami. Jedynym wydawnictwem dokumentującym ten okres zespołu był album koncertowy pt. Live April 1’1987 zawierający utwory zagrane przez zespół podczas występu w Hali Olivia, który ukazał się w formacie trzech płyt winylowych.

Wyjazd do USA (1989–1993) mały|240x240px|Jacek Krzaklewski – gitarzysta (w latach 1989–1991, 1994–2021, 2023 i od 2025)W 1989 Perfect bez Markowskiego, ale z Hołdysem jako głównym wokalistą, wyjechał do USA, gdzie zagrał szereg koncertów w amerykańskich klubach w Nowym Jorku, Los Angeles i San Francisco. Między innymi jako pierwszy zespół z Europy Środkowej wystąpił w nowojorskim klubie CBGB. Skutkiem koncertów granych wyłącznie dla amerykańskiej publiczności były pozytywne recenzje w mediach (telewizja ABC, dziennik „The New York Times”, magazyny „Newsweek”, „The Village Voice” i „Spin”). Zespół w składzie: Zbigniew Hołdys (gitara, śpiew), Mieczysław Jurecki (gitara basowa), Jacek Krzaklewski (gitara), Piotr Szkudelski (perkusja) zarejestrował anglojęzyczne wersje utworów „Niewiele ci mogę dać” („I wish I could give you more”), „Po co?” („What for?”) i „Ale wkoło jest wesoło” („Golly Gee The Ball is Rolling”). „What for?” został umieszczony na albumie kompilacyjnym 1971–1991 Historie Nieznane wydanym w 1993 nakładem firmy fonograficznej Intersonus, zawierającym niepublikowane dotąd nagrania zespołu, a także innych projektów muzycznych Zbigniewa Hołdysa. W zamierzeniach miał być ostatnią płytą zwieńczającą działalność zespołu Perfect. Niespełna rok przed premierą wydawnictwa, w 1992, Hołdys po raz kolejny rozwiązał zespół i na wiele lat wycofał się ze stałego życia muzycznego.

Reaktywacja bez Zbigniewa Hołdysa (1993–1995) mały|279x279px|Ryszard Sygitowicz – gitarzysta, kompozytor (w latach 1980–1981, 1993–1997) W 1993 grupa powróciła na stałe w składzie: Grzegorz Markowski (śpiew), Andrzej Nowicki (gitara basowa), Andrzej Urny (gitara), Ryszard Sygitowicz (gitara), Piotr Szkudelski (perkusja); dając koncerty w Hamilton, Toronto (dwukrotnie), Calgary, Edmonton i Vancouver. Inicjatorem reaktywacji był wieloletni menedżer zespołu Seweryn Reszka. W nowym składzie zabrakło Zbigniewa Hołdysa z powodu afery związanej z wydaniem albumu Live April 1’1987 na nośniku CD.

8 stycznia 1994 Perfect zagrał koncert w katowickim Spodku, który został zarejestrowany i wydany na płycie pt. Katowice Spodek Live ’94. Zespół wydał także pierwszy po powrocie studyjny album z nowym materiałem pt. Jestem. Jeszcze przed nagraniem albumu do zespołu na stałe powrócił Jacek Krzaklewski zastępując Andrzeja Urnego. Album Jestem cieszył się popularnością, czego wyrazem było uzyskanie statusu złotej płyty. Pochodzą z niego kolejne przeboje grupy, takie jak „Nie daj się zabić”, „Całkiem inny kraj”, czy „Kołysanka dla nieznajomej”.