Widłogonek zielonogardły (Thalurania furcata) – gatunek małego ptaka z rodziny kolibrowatych (Trochilidae). Występuje w Ameryce Południowej – od północy kontynentu po północną Argentynę.
Podgatunki i zasięg występowania Zwykle wyróżnia się 13 podgatunków Thalurania furcata, choć proponowano też kilka innych: T. f. refulgens Gould, 1853 – półwysep Paria i pasmo Sierra de Cumaná (północno-wschodnia Wenezuela) T. f. furcata (J.F. Gmelin, 1788) – wschodnio-środkowa Wenezuela przez region Gujana po północno-wschodnią Brazylię T. f. fissilis von Berlepsch & E. Hartert, 1902 – południowo-wschodnia Wenezuela, zachodnio-środkowa Gujana i stan Roraima (północno-środkowa Brazylia) T. f. orenocensis Hellmayr, 1921 – w górnym biegu rzeki Orinoko (południowa Wenezuela) T. f. nigrofasciata (Gould, 1846) – południowo-wschodnia Kolumbia, południowa Wenezuela i północno-zachodnia Brazylia T. f. viridipectus Gould, 1848 – wschodnia Kolumbia, wschodni Ekwador i północno-wschodnie Peru T. f. jelskii Taczanowski, 1874 – wschodnie Peru i zachodnia Brazylia T. f. simoni Hellmayr, 1906 – południowo-wschodnie Peru i południowo-zachodnia Brazylia T. f. balzani Simon, 1896 – północno-środkowa Brazylia na południe od Amazonki T. f. furcatoides Gould, 1861 – wschodnia Brazylia na południe od Amazonki T. f. boliviana Boucard, 1894 – południowo-wschodnie Peru i północno-wschodnia Boliwia T. f. baeri Hellmayr, 1907 – północno-wschodnia i środkowa Brazylia po południowo-wschodnią Boliwię oraz północno-zachodnią i północno-środkową Argentynę T. f. eriphile (R. Lesson, 1832) – południowo-wschodnia Brazylia, Paragwaj i północno-wschodnia Argentyna.
Morfologia Wygląd Samiec ma zielone upierzenie i fioletowy brzuch, samica jest jasnozielona z szarym brzuchem. Średnie wymiary długość ciała samca 9,5–12,9 cm, samicy 8–10,7 cm. Samiec waży 3,6–6 g, samica 3–4,2 g.
Ekologia i zachowanie Biotop Wilgotne lasy, zarówno várzea, jak i te porastające terra firme.
Pożywienie Nektar, m.in. epifitów np. oplątw, wrzosowatych, pnączy, jak świerzbiec i Gurania oraz drzew, jak Inga.
Status Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje widłogonka zielonogardłego za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Całkowita liczebność populacji nie została oszacowana; w 1996 roku opisywany był jako „pospolity”. Trend liczebności populacji oceniany jest jako spadkowy ze względu na utratę siedlisk leśnych.
Przypisy Systematyka i nazewnictwo polskie za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Kolibrowate Kategoria:Ptaki Ameryki Południowej Kategoria:Taksony opisane przez Johanna Friedricha Gmelina Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1788 roku