thumb|Delegacja polska na rokowania o zawieszeniu broni i zawarciu pokoju z Rosją Sowiecką 1920. Od lewej siedzą: Władysław Kiernik, gen. Mieczysław Kuliński, Jan Dąbski, Stanisław Grabski, Leon Wasilewski. Stoją: Michał Wichliński, Witold Kamieniecki, Norbert Barlicki, Adam Mieczkowski, Ludwik Waszkiewicz. thumb|Delegacja Wojska Polskiego na rokowania ryskie. W środku gen. Mieczysław Kuliński Mieczysław Kuliński (ur. 22 października 1871 w Wicyniu, zm. 22 czerwca 1958 w Krakowie) – generał dywizji Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Od 1892 oficer zawodowy austriackiej piechoty. Był absolwentem Akademii Sztabu Generalnego w Wiedniu. Przeszedł kolejne stanowiska liniowe i sztabowe. Podczas I wojny światowej dowodził batalionem, a potem pułkiem na froncie rosyjskim.
Z dniem 1 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika i mianowany dowódcą Okręgu Wojskowego „Tarnów”Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 2 z 12.01.1919 r.. Od stycznia 1919 dowodził brygadą piechoty w Grupie Operacyjnej „Bug”, walcząc z Ukraińcami i odnosząc znaczące sukcesy taktyczne. 17 kwietnia 1919 objął stanowisko pierwszego zastępcy szefa Sztabu Generalnego.
1 stycznia 1920 Józef Piłsudski, jako Naczelny Wódz, mianował go członkiem Kapituły tymczasowej orderu „Virtuti Militari” i nadał mu Krzyż Srebrny tego orderuRozkaz Naczelnego Wodza z 1 stycznia 1920 r. (Dziennik Rozkazów 1920 r. Nr 1, poz. 1).
1 maja 1920 został zatwierdzony z dn. 1 kwietnia w stopniu generała podporucznika. W dniach 29–30 lipca 1920 dowodził w zastępstwie 1 Armią. We wrześniu–październiku 1920 uczestniczył w rozmowach polsko-sowieckich w kwestii zawieszenia broni w wojnie polsko-bolszewickiej jako przedstawiciel Naczelnego Dowództwa. 2 czerwca 1921 otrzymał nominację na stanowisko dowódcy Okręgu Generalnego „Warszawa”Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 23 z 11.06.1921 r.. W listopadzie DOG „Warszawa” zostało przeformowane w Dowództwo Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie. W kwietniu i maju 1922 był słuchaczem kursu wyższych dowódców we Francji. 3 maja 1922 zweryfikowano go w stopniu generała dywizji ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919.
26 marca 1923 został zwolniony – na własną prośbę, ze względu na stan zdrowia – ze stanowiska dowódcy OK IDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 19 z 30.03.1923 r., ale 15 listopada otrzymał nową nominację – na funkcję dowódcy Okręgu Korpusu Nr V w KrakowieDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 77 z 16.12.1923 r..
Przeciwstawiał się atakom Józefa Piłsudskiego kierowanym przeciwko kadrze oficerskiej z byłej armii austriackiej. Podczas przewrotu majowego w 1926 opowiedział się za rządem, co przekreśliło jego karierę. 28 maja 1926 został zwolniony ze stanowiska dowódcy DOK V i przeniesiony – najpierw do dyspozycji ministra spraw wojskowychDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 22 z 05.06.1926 r., a z dn. 31 października – w stan spoczynkuDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 41 z 30.09.1926 r.. Osiadł w Warszawie.
Po przejściu w stan spoczynku czynnie wspierał endecję – współpracował z Romanem Dmowskim. Działał w Obozie Wielkiej Polski. Po II wojnie światowej, od 1945 znajdował się we władzach naczelnych PCK. Pracował społecznie także w innych dziedzinach. Był jednym z nielicznych generałów Wojska Polskiego II RP, który otrzymał emeryturę wojskową w Polsce Ludowej. W ostatnich latach życia mieszkał w Krakowie, gdzie zmarł.
Mieczysław Kuliński był żonaty z Emilią z Hubisztów. Miał z nią córkę, Władysławę Annę Około-Kułak (ur. 17 grudnia 1907 we Lwowie), która – będąc sanitariuszką – poległa w Powstaniu Warszawskim.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr VIII (1 stycznia 1920) Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1922) Krzyż Walecznych trzykrotnie Oficer Orderu Legii Honorowej (do 1921, Francja)Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1717 z 28 maja 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1208) Wielki Oficer Orderu Korony Rumunii Wielki Oficer Orderu Gwiazdy Rumunii (Rumunia, zezwolenie w 1922) Wielki Oficer Orderu Korony Włoch (Włochy, zezwolenie 15 lutego 1923) Kawaler Orderu Leopolda (Austro-Węgry) Order Korony Żelaznej III Klasy (Austro-Węgry) Krzyż Zasługi Wojskowej z mieczami (Austro-Węgry) Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na czerwonej wstędze (Austro-Węgry) Odznaka za Służbę Wojskową III klasy (Austro-Węgry) Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii (Austro-Węgry) Krzyż Jubileuszowy Wojskowy (Austro-Węgry) Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913 (Austro-Węgry)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie delegacji polskiej na rokowania pokojowe w Rydze 1920–1921 Kategoria:Członkowie Kapituły Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Członkowie Oficerskiego Trybunału Orzekającego Kategoria:Członkowie Obozu Wielkiej Polski Kategoria:Generałowie dywizji II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (trzykrotnie) Kategoria:Polacy – Oficerowie Legii Honorowej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Gwiazdy Rumunii Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Korony Rumunii Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Korony Włoch Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Korony Żelaznej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Leopolda (Austria) Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1871 Kategoria:Zmarli w 1958 Kategoria:Dowódcy 1 Armii (II RP)