thumb|Biurowiec Rotszyldów (1897 – 1899) przy ulicy Perskiej (dziś Muchtarowa 13, od czasu ZSRR Prokuratura Azerbejdżanu) thumb|Budynek Sejmu Kazimierz Józef Skórewicz (ur. 30 października 1868biogram w PSB tom XXXVIII s. 334 podaje datę urodzin w roku 1866. w Stubełku na Wołyniu, zm. 11 grudnia 1950 w WarszawieIn memoriam Pamięci Architektów Polskich) – polski architekt, konserwator i historyk architektury.
Życiorys W 1894 ukończył z wyróżnieniem Petersburski Instytut Inżynierów Cywilnych i w 1895 znalazł się w Baku, początkowo jako architekt dzielnicowy, następnie główny architekt Baku. Oprócz obowiązków służbowych tworzył też prywatnie budynki użyteczności publicznej i domy mieszkalne, gdzie starał się łączyć miejscowe tradycje budowlane z nowoczesnością.
Najważniejsze jego realizacje w Baku to: gmach Banku Państwowego (1897–1899) na rogu Krasnowodskiej i Merkuriewskiej (obecnie Wurguna i pl. Azerbejdżanu - dziś bank i Ministerstwo Finansów), biurowiec Rotszyldów (1897–1899) przy ulicy Perskiej (dziś Muchtarowa 13, od czasu ZSRR Prokuratura Azerbejdżanu), sierociniec na Szemachince (1897–1899), pasaż Tagijewa (1896) przy ulicy Olgińskiej (obecnie Rasułzade, później Dom Towarowy), budynek poczty, budynek zarządu Towarzystwa Akcyjnego braci Nobel (1900–1903), zespół kramów targowych oraz gmachy gimnazjum męskiego, lecznicy muzułmańskiej i szpitala dziecięcego.
Oprócz projektowania, Kazimierz Skórewicz zajmował się działalnością naukową. W latach 1898–1900 przebywał za granicą (jednocześnie zajmując stanowiska w Baku), pracując nad rozprawą Budownictwo Słowian zachodnich oraz wpływ na nie architektury romańskiej, która została wydana w 1906 w Petersburgu, z założenia przeznaczona dla Polaków studiujących na rosyjskich uczelniach architektonicznych.
W 1906 był jednym ze współzałożycieli Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości. Po I wojnie światowej Naczelnik Gmachów Państwowych, zaprojektował takie obiekty jak kościoły w Zagłobie, Komarowie, w Łapach, przebudowa pałacu rządowego i budowa kaplicy w Spale, Szpital Kliniczny im. ks. Anny Mazowieckiej w Warszawie, nowy gmach Sejmu, dwór Milusin w Sulejówku. Był pracownikiem Rady Komisji Odbudowy Kraju i Racjonalnego Budownictwa Tymczasowej Rady StanuWłodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 223., członkiem Rady Głównej Towarzystwa Rozwoju Ziem Wschodnich w 1939Rocznik Ziem Wschodnich 1939, s. 211..
Po II wojnie światowej podjął pracę na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 140-2-2).
Życie prywatne Jego żoną była Rafaela Bończa-Skórewicz z domu Rutkowska. Mieli dwóch synów i córkę. Syn Ludomir zginął rozstrzelany przez Niemców w Palmirach w 1940 roku.
Ordery i odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi (7 czerwca 1939) „za zasługi na polu pracy społecznej”.
Upamiętnienie Tablica w Bramie Senatorskiej Zamku Królewskiego w Warszawie. Tablica pamiątkowa przy ul. Polskich Architektów (Polşa Memarları Küçəsi) w Baku, w Azerbejdżanie.
Przypisy
Bibliografia Polonia Baku, Kazimierz Skórewicz.
Hanna Krzyżanowska, Skórewicz Kazimierz, [w:] Polski słownik biograficzny konserwatorów zabytków, red. Henryk Kondziela, Hanna Krzyżanowska, z. 2, Poznań, Wydaw. Poznańskie, 2006, .
Kategoria:Członkowie Towarzystwa Rozwoju Ziem Wschodnich Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polacy w Azerbejdżanie Kategoria:Polscy architekci Kategoria:Polscy historycy architektury Kategoria:Urodzeni w 1868 Kategoria:Współpracownicy Tymczasowej Rady Stanu Kategoria:Zmarli w 1950 Kategoria:Absolwenci Instytutu Inżynierów Cywilnych cesarza Mikołaja I