Kocjan, również Котян, Kuthens, Kotyan, Kotian, Koteny, Kötöny, Zayhan, albo Jonas (zm. 17 marca 1241 w Peszcie) – syn Sutoja, połowiecki chan od około 1192 do 1223. Po bitwie nad Kałką odsunięty od władzy, lecz nadal przewodził szczepowi Kunów.
Życiorys W 1205, po śmierci Romana halickiego uczestniczył w walkach w księstwie halickim. W 1223, po najeździe Mongołów na ziemie Połowców Kocjan zwrócił się najpierw do swojego zięcia Mścisława halickiego, ale pomocy nie otrzymał. Dopiero Mścisław III Dobry, książę kijowski zmobilizował innych książąt ruskich do wyprawy odwetowej. Pogoń za Tatarami zakończyła się klęską nad rzeką Kałką. Kocjan zbiegł z pola walki.
W 1225 Kocjan brał udział w wyprawie Mścisława halickiego przeciwko polskiemu księciowi Leszkowi Białemu, który wspomagał Daniela w walce o tron halicki. W 1228 Kocjan wspierał księcia kijowskiego Włodzimierza przeciwko Danielowi, później znów po stronie Daniela walczył przeciwko Węgrom.
W 1238 Kocjan został rozbity w stepach astrachańskich przez Mongołów Batu-chana i wraz z 40 tys. współplemieńców wycofał się na Węgry, gdzie król Bela IV przyjął ich i osiedlił. Kocjan przyjął wtedy chrzest. Jego córka Elżbieta Kumanka wyszła za syna Beli, późniejszego króla Stefana V. Panowie węgierscy byli jednak nieufni wobec Połowców i tuż przed najazdem Mongołów na Węgry w 1241 roku zamordowali Kocjana w Peszcie.
Potomstwo córka, żona Mścisława II halickiego córka, żona Narjot de Toucy, regenta Konstantynopola, po 1241 mniszka. córka Elżbieta Kumanka, żona króla Węgier Stefana V, matka Władysława Kumańczyka
Linki zewnętrzne życiorys
Kategoria:Historia Węgier Kategoria:Połowcy Kategoria:Urodzeni w XII wieku Kategoria:Zmarli w 1241 Kategoria:Zamordowani monarchowie