thumb|Kapelusz słomkowy/słomiany thumb|Vincent van Gogh, Autoportret w słomkowym kapeluszu, Paryż, lato 1887 thumb|Pierre-Auguste Renoir, Śniadanie wioślarzy, 1880-1881 Słomkowy/Słomiany kapelusz – kapelusz wykonany ze słomy, tj. z suszonych liści lub łodyg roślin oleistych, włóknistych lub łusek zbożowych. Słomkowe kapelusze charakteryzują się lekkością i przewiewnością, dzięki czemu są noszone szczególnie podczas ciepłych, słonecznych dni, także podczas prac na świeżym powietrzu dla ochrony przed słońcem.
Historia Słomkowe kapelusze znane były już w XV wieku. W Azji (Japonii, Chinach, Wietnamie, Indonezji, Malezji) robotnicy pracujący przy uprawie ryżu nosili słomiane kapelusze w kształcie stożka dla ochrony przed słońcem i deszczem.
W XVIII wieku słomiane kapelusze stały się bardzo popularne, a ich produkcja była dochodowym biznesem. Kapelusze ze słomy produkowano głównie we Włoszech, Anglii, Belgii i Szwajcarii, a znaczną część eksportowano je do Stanów Zjednoczonych. W 1807 roku, w związku z ustawą o embargo, zakazano importu kapeluszy do Stanów Zjednoczonych. Spowodowało to rozwój amerykańskich firm produkujących słomkowe kapelusze. W tym czasie Mary Dixon Kies opatentowała produkcję kapeluszy ze słomy mieszanej z kolorowymi nitkami.
Słomkowe kapelusze przybierały różne kształty. Premiera filmu „Przeminęło z wiatrem” (1939) spowodowała modę na kobiece kapelusze z szerokim rondem.
W 2012 roku wyplatanie kapeluszy słomkowych w Ekwadorze zostało wpisane na Listę reprezentatywną niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości.
Słomkowe zamieszki 13 września 1922 roku w Nowym Jorku rozpoczęły się zamieszki, których powodem były słomkowe kapelusze (). Na początku XX wieku ugruntował się zwyczaj noszenia kapeluszy słomkowych przez mężczyzn latem, a dokładnie od 15 maja do 15 września. Tradycją było zrzucanie i deptanie kapeluszy słomkowych noszonych po tym czasie. W 1922 grupa młodzieńców dwa dni wcześniej rozdeptała kapelusze robotników pracujących w Mulberry Bend, co dało początek ośmiodniowym zamieszkom, w których brało udział ponad tysiąc osób.
Materiał Kapelusze słomkowe wykonywane są ze:
słomy z rafii (z włókien łyka tropikalnej palmy), słomy papierowej (tzw. toyo, produkowanej przemysłowo z naturalnej celulozy), słomy z liści palmy panamskiej (słoma panamska, słoma toquilla), słomy konopnej.
Słomkowy kapelusz w kulturze Malarstwo Ze względu na popularność słomkowych kapeluszy wiele obrazów, szczególnie z końca XIX i początków XX wieku, przedstawia postacie w słomkowych kapeluszach. Są to zarówno portrety, autoportrety, jak i sceny rodzajowe. We Francji, w końcu XIX wieku, pojawiły się portrety kobiet obok stołu, na którym znajduje się odwrócony kapelusz słomkowy, we wnętrzu którego znajdują się kwiaty.
Teatr komedia „Słomkowy kapelusz” Eugène Labiche'a.
Inne „Słomkowy Kapelusz” Monkey D. Luffy – kapitan załogi Słomkowego Kapelusza, bohater mangi One Piece.
Zobacz też Kanotier Panama Sombrero
Przypisy
Kategoria:Kapelusze