thumb|Koszenie trawy kosiarką dyskową thumb|Ręczny zbiór siana za pomocą wideł thumb|Belowanie skoszonego siana za pomocą prasy belującej Sianokosy – koszenie trawy na siano, jego suszenie na pokosach lub ostwiach i zwiezienie siana do miejsc zabezpieczonych przed opadami. Dawniej trawę koszono za pomocą kos, obecnie w tym celu powszechnie wykorzystuje się różnego typu kosiarki. W Polsce okres sianokosów zaczyna się w maju lub na początku czerwca. Dawne ręczne koszenie łąk, było uważane za jedną z najcięższych prac w rolnictwie.
Zebrane siano zwozi się do gospodarstw i przechowuje w zabezpieczonym od opadów miejscu np. w stodołach, odrynach, pod wiatami, w stogach, dawniej brogach, obecnie często wytwarza się sianokiszonki. W niektórych regionach na łąkach podmokłych część siana zostawiano na polach w stogach i zwożono do gospodarstwa w miarę potrzeb dopiero zimą.
W Biebrzańskim Parku Narodowym odbywają się Mistrzostwach Europy w Koszeniu Bagiennych Łąk dla Przyrody „Biebrzańskie Sianokosy”.
Polskie obyczaje związane z sianokosami Na Kaszubach „odczarowywano” łąki, dzwoniąc w kosy i grając na instrumentach. Pleciono wieńce sobótkowe.
Zespoły ludowe, np. Zielawa z Rossoszy i Narwianie mają w repertuarze inscenizacje sianokosów.
W kulturze sianokosy malowało wielu malarzy, np. Pieter Bruegel (starszy) w 1565, impresjonista Paul Peel, Camille Pissarro, Léon Augustin Lhermitte, a w Polsce Józef Brandt, Juliusz Kossak – Powrót do sianokosów, dzieci generała Hauke. w powieści Chłopi Władysław Reymont opisał sianokosy w rozdziale 11 tomu „Wiosna” w powieści Anna Karenina Lew Tołstoj umieścił plastyczny opis sianokosów na Litwie mężczyźni tradycyjnie śpiewają przy sianokosach litewski kompozytor Mikas Petrauskas skomponował operetkę „Sianokosy”
Zobacz też
kopka żniwa zbiór rezginia
Przypisy
Kategoria:Łąkarstwo Kategoria:Zbiór