Linia izoelektryczna – w medycynie fragment zapisu badania elektrokardiograficznego. Jest to pozioma linia, rejestrowana w chwili braku aktywności elektrycznej serca. Na jej podstawie określa się wychylenia poszczególnych odcinków (obniżenie, uniesienie) oraz amplitudę załamków (dodatnia, ujemna). thumb|left|300px|Schematycznie przedstawiony przebieg linii izoelektrycznej (czerwona linia pokrywająca się z czarną) podczas jednego cyklu pracy serca (poszczególne załamki oznaczone są odpowiadającymi im literami). W linii izoelektrycznej znajduje się odcinek PQ (zawarty pomiędzy końcem załamka P a początkiem zespołu QRS) oraz odcinek TP (zawarty pomiędzy końcem załamka T poprzedniego cyklu o początkiem załamka P cyklu następnego; na schemacie odcinek TP jest zniekształcony załamkiem U, niewystępującym w standardowym EKG). Odcinek ST nie leży w linii izoelektrycznej, jest uniesiony ku górze.Przedstawiona na schemacie czerwona linia ma jedynie charakter informacyjny, jej przebieg nie jest jednoznaczny z linią izoelektryczną. Linię izoelektryczną najłatwiej określa się na podstawie odcinka TP albo PQ. W niektórych przypadkach, gdy określenie linii izoelektrycznej nie jest możliwe w ten sposób, wyznacza się ją kreśląc linię łączącą początkowe punkty sąsiadujących ze sobą zespołów QRS.
thumb|right|350px|Fragment zapisu EKG ukazujący asystolię, całkowitą utratę aktywności elektrycznej serca, skutkującą brakiem czynności skurczowej serca. Objawia się to w zapisie linią zbliżoną do linii izoelektrycznej.
Bibliografia
Kategoria:Elektrokardiografia