thumb|240px|Imperium Franków po traktacie w Verdun i Meerssen. Państwo środkowofrankijskie () lub Królestwo Franków Środkowych (łac. ) znane również jako Królestwo Lotara (łac. ) – jedno z trzech państw powstałych z podziału Królestwa Franków na mocy traktatu z Verdun z 843 roku. Jego królem został najstarszy syn Ludwika I Pobożnego, Lotar I, który zatrzymał także godność cesarską.
Obszar państwa był niejednolity pod względem geograficznym i etnicznym. W jego skład wchodziły: Królestwo Włoch Burgundia Prowansja zachodnia Austrazja z Niderlandami i Fryzją – do ujścia Wezery
Królestwo rozpadło się po śmierci Lotara I w 855 roku na trzy królestwa, których władcami zostali jego synowie: Lotaryngii składająca się z zachodniej Austrazji i dolnej Burgundii – jego władcą został Lotar II Prowansji (łac. ) w skład którego wchodziła także górna Burgundiia – jego władcą został Karol Italii – jego władcą został Ludwik II
Porozumienie sukcesyjne zawarte 8 sierpnia 870 w Meerssen pomiędzy Karolem II Łysym a Ludwikiem Niemieckim zakończyło symbolicznie istnienie odrębnego Królestwa Lotaryngii, będącego pozostałością państwowości środkowofrankijskiej.
Zobacz też Państwo zachodniofrankijskie Państwo wschodniofrankijskie Królowie Franków Środkowych
Przypisy
Kategoria:Państwo Franków Kategoria:Średniowieczne Włochy