Kormoran etiopski (Afrocarbo africanus) – gatunek dużego ptaka z rodziny kormoranów (Phalacrocoracidae) występujący w Afryce na południe od Sahary oraz na Madagaskarze. Nie jest zagrożony.
Taksonomia Takson ten po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1789 roku Johann Friedrich Gmelin w 13. edycji linneuszowskiego Systema Naturae, nadając mu nazwę Pelecanus africanus. Później gatunek ten bywał zwykle umieszczany w rodzajach Halietor lub Phalacrocorax, potem w Microcarbo. W 2023 roku został przeniesiony na podstawie analizy filogenetycznej do nowo utworzonego rodzaju Afrocarbo, ale na większości list ptaków świata zmiany tej na razie nie wdrożono. Wyróżnia się dwa podgatunki A. africanus: A. a. africanus (J.F. Gmelin, 1789) – Afryka na południe od Sahary A. a. pictilis (Bangs, 1918) – Madagaskar. Za podgatunek kormorana etiopskiego bywał często uznawany kormoran koroniasty (Afrocarbo coronatus).
Morfologia Wygląd Kormoran etiopski w szacie godowej posiada czarne upierzenie. W szacie spoczynkowej ptaki te są generalnie bardziej brązowe, z jaśniejszym spodem ciała, białawym gardłem i brzuchem. Skrzydła są krótkie, pióra szybko nasiąkają wodą, ułatwiając w ten sposób nurkowanie (cecha niezwykła wśród ptaków wodnych). Ptak posiada długi ogon i palce stóp połączone błoną pławną. Tęczówki czerwone. Samice są podobne do samców, ale nieco mniejsze.
Średnie wymiary długość ciała: 50–60 cm długość ogona: 14–16 cm rozpiętość skrzydeł: 80–90 cm masa ciała: 435–685 g
Ekologia i zachowanie thumb|lewo|200px|Jaja z kolekcji muzealnej Biotop Rzeki, jeziora i bagna Afryki. Tryb życia Dzienny tryb życia, noc spędza śpiąc na drzewie. Żyje samotnie lub w niewielkich grupach, jedynie w porze lęgów łączy się w większe stada. Pożywienie Kormoran etiopski żywi się głównie rybami, które łowi najchętniej rano i wieczorem. Ptak dobrze nurkuje i potrafi długo wstrzymywać oddech. Uzupełnienie jego diety stanowią żaby, owady, skorupiaki, a czasem inne ptaki. Rozmnażanie Gniazduje w koloniach. Samica składa 2–6 jaj w gnieździe na drzewie lub w trzcinach, które wysiaduje przez 23–25 dni. Pisklęta stają się samodzielne po 5–7 tygodniach, po 3–4 latach są gotowe do rozrodu. Kormoran etiopski może dożyć 36 lat.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody został zaliczony do kategorii LC (najmniejszej troski). W 2023 roku organizacja Wetlands International szacowała, że liczebność światowej populacji mieści się w przedziale 200 500 – 1 202 500 osobników (co przelicza się na 134 000 – 802 000 osobników dorosłych), zaś jej trend oceniła jako stabilny.
Korelacje z człowiekiem Guano kormorana etiopskiego jest bardzo cenionym nawozem. On sam nie jest zagrożony przez człowieka, choć np. w Afryce Południowej bywa prześladowany, gdyż odżywia się pstrągami i innymi rybami poławianymi rekreacyjnie.
Przypisy
Systematyka i nazwa polska za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Ptaki Afryki Kategoria:Ptaki Madagaskaru Kategoria:Kormorany Kategoria:Taksony opisane przez Johanna Friedricha Gmelina Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1789 roku